บทที่ 179 กลยุทธ์ทุกข์กาย

ถนิตได้ยินใครบางคนกำลังพูดอย่างงุนงง แต่เมื่อเขาฟังดีๆ ดูเหมือนว่าไม่ได้กำลังพูดอยู่ เหมือนคนที่พึมพำกับตัวเองมากกว่า

เมื่อเขาลืมตาขึ้นสิ่งแรกที่ปรากฏในสายตาของเขาคือสีขาวสว่างแสบตา เขาหรี่ตาลงก่อนจะจ้องมองไปที่มือขวาของตน

ในตอนนี้รสิกานอนหนุนอยู่บนแขนของเขา ผมยาวของเธอก็ร่วงลงมา และบางส่วนก็อยู่บนใบหน้าของเธอ และปากของเธอก็ยังคงพูดอะไรบางอย่างอยู่ไม่หยุด

ถนิตตั้งใจฟังอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะได้ยินเธอพูดว่าขอโทษ ขอโทษอยู่หลายครั้ง

แม้ว่าเธอจะผล็อยหลับไป เธอก็ยังคงกล่าวคำขอโทษถนิตแม้แต่ในความฝัน

ถนิตอยากจะยกมือขึ้นเพื่อลูบศีรษะของรสิกา แต่เมื่อเขากำลังจะยกมือข้างซ้าย เขาก็รู้สึกเจ็บที่เอวซ้าย เจ็บปวดจนทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยน

เขาลืมไปแล้ว ว่าตัวเองยังบาดเจ็บอยู่

ถนิตหมดหนทาง เขาทำได้เพียงเลิกล้มความคิดที่จะลูบศีรษะของเธอ และได้แต่เพียงถอนหายใจเบาๆ

เป็นจังหวะพอดีที่โทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้น เสียงเรียกเข้าเบามากราวกับว่ามันถูกคนตั้งใจปรับให้เบาลงมาก่อนหน้า น่าจะเป็นรสิกาที่กลัวว่าเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือจะรบกวนเขา

โทรศัพท์มือถือยังได้ขวามือของถนิต ตรงด้านหน้ารสิกา

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ค่อยๆ ยกร่างกายท่อนบนขึ้น ใช้มือซ้ายหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

บนหน้าจอแสดงชื่อของชัยเดช ดวงตาของถนิตมืดลงเล็กน้อย แล้วจากนั้นจึงรับสาย

"เป็นยังไง ?วิธีที่ผมสอนคุณได้ผลหรือเปล่า?" ในสายโทรศัพท์ เสียงมีชีวิตชีวาของชัยเดชก็ดังขึ้น

"วิธีที่คุณสอนคือให้ผมสร้างสถานการณ์ให้รถชนน่ะเหรอ?"ถนิตถามเสียงเรียบ

"คุณคิดว่าวิธีนี้ใช้ไม่ได้ผลเหรอ?"ชัยเดชกล่าวด้วยรอยยิ้ม "นิสัยรสิกาเป็นอย่างไรคงไม่จำเป็นต้องให้ผมบอกคุณก็น่าจะรู้ดีนะ เธอเป็นคนชอบให้ใช้ไม้อ่อน หากคุณต้องการตามเธอกลับมา มีเพียงกลยุทธ์ทุกข์กายเท่านั้นที่ทำให้เธอเปลี่ยนใจได้"

เสียงของชัยเดชยังคงดังก้องอยู่ข้างหูของถนิต แต่สายตาของเขาเบือนไปที่ใบหน้าของรสิกา

มือของเธอยังคงกุมมือขวาของเขา ราวกับว่าเธอกลัวว่าเขาจะหายไป...

ตั้งแต่ที่พวกเขาเลิกรากัน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอแสดงความรู้สึกก่อนแบบนี้

ถนิต "เรื่องนี้ คุณช่วยผมเก็บเป็นความลับไว้จะดีที่สุด"

เรื่องที่ถนิตเลิกกับรสิกา ชัยเดชเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่รู้

นอกจากนี้เขาก็ดูออกว่าตั้งแต่ถนิตเลิกกับรสิกา จิตใจก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอย่างเห็นได้ชัด

ไม่ว่าชัยเดชจะเห็นแก่มิตรภาพของพวกเขาหรือเพียงเพื่อประโยชน์ของเขาเอง แต่วิธีการของเขา แม้แต่ถนิตเองก็ต้องยอมรับว่าค่อนข้างได้ผลดี

"คุณไม่ต้องบอกผมก็ต้องเก็บเป็นความลับอยู่แล้วมั้ยล่ะ"ชัยเดชพึมพำ "ผมคงเป็นบ้านั่นแหละถึงจะบอกรสิกา"

ตอนนี้ไม่ว่าร้ายดียังไงเขาก็เป็นเพื่อนกับรสิกา ถ้าให้เธอรู้ว่าตนเองช่วยถนิตคิดแผนที่ไม่เข้าท่านี้ล่ะก็ ตามนิสัยของรสิกาแล้ว คงได้ทุบเขาแน่

"แต่ได้ยินมาว่าคุณบาดเจ็บสาหัส คงไม่เป็นอะไรมากใช่มั้ย?"ชัยเดชวกกลับมาถามอีกครั้ง "คุณทำไปได้ยังไง โหดกับตัวเองเกิน"

ในตอนแรกชัยเดชยังมีใจให้รสิกา แต่เมื่อถนิตเห็นด้วยที่จะใช้กลยุทธ์ทุกข์กาย เดิมพันด้วยชีวิตของเขาเองโดยไม่เสียดาย เขาก็รู้ว่าทำไมรสิกาจะไม่มีทางชอบตน

เพราะว่าเมื่อเทียบกับถนิตแล้ว ชัยเดชรักตัวเองมากกว่า

แต่ถนิตกลับถือว่ารสิกาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตของเขาอย่างสมบูรณ์

ถ้าไม่มีรสิกาอยู่ในชีวิต เช่นนั้นเขาคงอยู่ไม่ได้

ดังนั้นถนิตจึงต้องใช้วิธีให้รถชนนี้จริงๆ