บทที่ 180 หยุดแค่นี้เถอะ

แน่นอนว่าเธอรู้ว่าถนิตที่พูดนั้นเป็นความจริง และเธอก็ไม่จำเป็นต้องสงสัยเลย

เพียงแต่ว่าเมื่อฟังถนิตพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงนี้ ภายในใจของเธอก็รู้สึกผิดต่อเขา

บางทีถนิตอาจจะให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ของพวกเขามากกว่าที่เธอให้

"ฉันขอโทษ..." รสิกาเลียกลีบริมฝีปากที่แห้งของเธอ "เรื่องนี้ ให้มันหยุดที่ตรงนี้เถอะ"

"อะไรนะ?" สายตาของถนิตเคร่งขรึม

"ต่อให้พวกเรากลับมาคืนดีกันอีกครั้ง แล้วยังไงต่อ?"รสิกายังคงมีความรู้สึกเดือดดาล แต่หลังจากที่พูดคำนี้ออกไปแล้ว เธอก็สงบลง เธอเห็นสายตาคู่นั้นของถนิต ริมฝีปากยกขึ้นและกล่าวว่า "อย่างที่ฉันเคยบอกไป เราอยู่กันคนละโลก ออกมาจากคุณ ความกดดันที่มีมันลดลงไปมาก"

"เป็นเพราะความกดดันคุณถึงออกห่างจากผม ใช่หรือเปล่า?นั่นก็หมายความชัดแล้วว่า คุณไม่ได้รักผมแล้ว"ถนิตกล่าว

"จะรักหรือไม่รักมันจะไปมีความหมายอะไร?"

"มีสิ!" ความรู้สึกของถนิตนั้นท่วมท้น "มันมีความหมายสำหรับผม!"

อาจจะเป็นเพราะรีบร้อนพูดจนเกินไป เขาจึงไอออกมาเบาๆ ใบหน้าที่เริ่มจะมีสีเลือด ก็กลับมาซีดขาวอีกครั้ง

รสิกาขมวดคิ้ว "ฉันจะไปเรียกหมอ"

เธอลุกขึ้นยืนตัวตรงแล้วเดินออกไปด้านนอก ครั้งนี้เธอเดินอย่างรวดเร็ว ไม่ได้ให้โอกาสถนิตที่จะรั้งเธอเอาไว้

เมื่อแพทย์มาตรวจดูอาการของถนิต ก็พบว่าแผลด้านซ้ายของเขาปลิออกอีกแล้ว และเลือดก็ไหลออกมาเปียกชุดคนไข้จนโชก

รสิกาทำได้เพียงออกจากห้องพักผู้ป่วย และปล่อยให้แพทย์จัดการกับบาดแผลของถนิต

ใช้เวลาไม่นานในการจัดการบาดแผล ดังนั้นรสิกาจึงยืนอยู่หน้าประตูห้องพักผู้ป่วย ไม่ได้ไปไหน

เพียงแต่ว่าเธอไม่ได้รอให้แพทย์ออกมา แต่กลับเป็นท่านเฉลิมสิทธิ์

เมื่อรสิกาได้ยินเสียงไม้เท้ากระทบกับพื้นเป็นจังหวะ เธอก็เห็นท่านเฉลิมสิทธิ์กำลังเดินเข้ามาทางเธอพร้อมกับตฤณ

ความโกรธที่ไม่ได้ปิดบังแม้แต่น้อยบนใบหน้าของท่านเฉลิมสิทธิ์ ต่อให้อยู่ไกลเท่าไหร่ รสิกาก็สามารถรู้สึกถึงได้

"ฉันบอกให้เธออยู่ห่างจากถนิต!" เมื่อเดินไปที่เบื้องหน้าของรสิกา คำพูดที่เย็นชาของท่านเฉลิมสิทธิ์ก็ดังขึ้น

"รสิกา เธอคิดว่าฉันไม่กล้าแตะต้องตระกูลปิติภัทรไพศาลเหรอ!"

"เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้เป็นอุบัติเหตุ" รสิกาอธิบายอย่างอ่อนแรง "ฉันไม่ได้วางแผนสร้างเรื่องที่จะเข้าหาเขา"

"อุบัติเหตุ?เธอคิดว่าฉันจะเชื่อเธออย่างนั้นเหรอ?" ท่านเฉลิมสิทธิ์กล่าวเสียงเย็น "ถ้าไม่ใช่เพราะเธอสร้างเรื่อง เธอจะบังเอิญไปชนถนิตเข้าได้อย่างไร?"

นี่ทำให้รสิกาหมดปัญญาที่จะอธิบาย ความบังเอิญนี้แม้แต่เธอเองจนถึงตอนนี้ก็ไม่อยากจะเชื่อ แต่นั่นก็เป็นความจริงจริงๆ

"ไม่มีอะไรจะพูดแล้วงั้นเหรอ" ท่านเฉลิมสิทธิ์เห็นเธอนี่เงียบ ก็กล่าวเย้ยเสียงเย็น "คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้ ในเมื่อเธอไม่ทำตามข้อตกลง อย่างนั้นก็อย่ามาโทษฉันก็แล้วกัน"

"ท่าน!"เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ใบหน้าของรสิกาก็ปรากฏอาการตื่นตระหนก และครู่ต่อมา เธอพูดอย่างหนักแน่นว่า "ฉันบอกคุณไปแล้วว่าฉันไม่ได้เข้าหาถนิต!ฉันออกไปตอนนี้เดี๋ยวนี้ก็ยังได้ แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตระกูลปิติภัทรไพศาลใดๆ ทั้งสิ้น!"

"ตอนนี้เธอพูดอะไร ฉันก็ไม่มีทางเชื่ออีกแล้ว" ท่านเฉลิมสิทธิ์กล่าว "เธอกลับไปย้ำเตือนตระกูลปิติภัทรไพศาล ให้พวกเขารู้ว่าที่ตระกูลปิติภัทรไพศาลล้มละลาย ก็เพราะว่าเธอคนเดียว"

"ฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับถนิตอีก นี่ยังไม่พออีกเหรอ?" ดวงตาทั้งสองข้างของรสิกาแดงขึ้น เสียงเจือไปด้วยการสะอื้นไห้ "ถ้าท่านไม่ต้องการให้พวกเราติดต่อกันอีก ก็ได้โปรดช่วยดูแลถนิตให้ดีๆ และอย่าปล่อยให้เขามาหาฉันอีก!"

"ไม่ต้องให้เธอบอกฉันก็รู้!"ท่านเฉลิมสิทธิ์กล่าว "รสิกา ฉันจะให้โอกาสสุดท้ายกับเธออีกครั้ง ถ้าฉันรู้ว่าเธอมาเจอหน้าถนิตเป็นการส่วนตัวอีกละก็ เธอก็รอดูตระกูลปิติภัทรไพศาลล้มละลายได้เลย "