บทที่ 181 เธอไม่ใช่คนอย่างนั้น

หลังจากท่านเฉลิมสิทธิ์เข้ามาก็นั่งลงไปบนโซฟาที่อยู่ด้านข้างทันที ไม่ได้ส่งเสียงรบกวนหมอ ทั้งยังไม่ได้พูดคุยกับถนิตด้วย

หมอกำลังตั้งอกตั้งใจจัดการบาดแผลให้ถนิตอยู่ จึงไม่ทันเห็นท่านเฉลิมสิทธิ์เข้ามา กลับเป็นพยาบาลข้างๆที่เป็นคนเห็นเข้า ความน่าเกรงขามบนร่างของท่านเฉลิมสิทธิ์ทำให้เธอตกใจอยู่ไม่น้อย ถึงกับลืมส่งผ้าพันแผลไปให้หมอ จนกระทั่งได้ยินหมอเร่งด้วยความไม่พอใจ เธอจึงรีบยื่นไปให้

สิบนาทีผ่านไป ในที่สุดหมอก็ยืดตัวขึ้น พูดกับถนิตเรื่องข้อควรระมัดระวังต่างๆให้เข้าใจอย่างง่ายๆ ตอนหันกลับมาถึงได้เห็นท่านเฉลิมสิทธิ์ที่นั่งอยู่บนโซฟา เขาไม่ได้แสดงท่าทีตกใจ สายตามองผ่านใบหน้าท่านเฉลิมสิทธิ์ไปตามปกติ จากนั้นจึงพาพยาบาลเดินออกไป

"รสิกาล่ะ?" ถนิตที่นั่งอยู่บนเตียง เอ่ยปากถามพ่อบ้าน

แต่พ่อบ้านไม่รู้ว่าควรจะตอบยังไงดี จึงมองไปที่ท่านเฉลิมสิทธิ์

"จะไปไหนได้ ก็ต้องจากไปแล้วน่ะสิ" ท่านเฉลิมสิทธิ์พูด "ผู้หญิงคนนั้นชนแกจนมีสภาพอย่างนี้ แกยังจะหาเธอทำอะไรอีก? ให้เธอชนแกอีกรอบหรือไง?"

"นี่มันเป็นเรื่องของผม" ถนิตพูดอย่างไม่ใส่ใจ "แค่อุบัติเหตุรถชนธรรมดาๆ ไม่เกี่ยวกับเธอสักหน่อย"

"อะไรที่เรียกว่าไม่เกี่ยว? เธอชนแกจนมีสภาพอย่างนี้ยังจะบอกว่าไม่เกี่ยวอีกเนี่ยนะ?" ท่านเฉลิมสิทธิ์เกือบจะระเบิดอารมณ์ออกมาเพราะตรรกะของถนิตอยู่แล้ว

"มีเรื่องอะไรก็มาลงกับผม อย่าไปยุ่งกับเธอ" ถนิตมองท่านเฉลิมสิทธิ์ "ไม่ว่าปู่จะขัดขวางยังไง ผมก็ไม่มีทางเลิกกับเธอเด็ดขาด"

"งั้นเหรอ?" ท่านเฉลิมสิทธิ์ยิ้มเยาะ "แต่ตอนนี้พวกแกเลิกกันแล้วนะ"

"เดี๋ยวก็คืนดีกัน" ถนิตเองก็ไม่รู้ว่าไปเอาความมั่นใจมาจากไหน "พวกเราจะกลับมาคบกันอีก"

ท่านเฉลิมสิทธิ์พูด: "แกฝันไปเถอะ แค่มีฉันอยู่ พวกแกก็อย่าคิดว่าจะได้อยู่ด้วยกันเลย"

ถนิตจึงหลับตาลงแสร้งหลับไปในทันที ไม่อยากพูดกับท่านเฉลิมสิทธิ์อีก

ก่อนหน้านี้ตอนที่รสิกาอยู่เขาอดกลั้นมาโดยตลอด ในเมื่อตอนนี้รสิกาไปแล้ว เขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องแสร้งทำอีก เขาเพลียมาก เนื่องจากเสียเลือดเยอะเกินไป บวกกับหลายวันนี้ไม่ได้นอนไม่ได้พักผ่อนเลย ร่างกายของเขาใกล้จะถึงขีดสุดแล้ว

รอให้เขาพักผ่อนเต็มที่ก่อน หลังจากมีเรี่ยวแรง ค่อยไปหารสิกาก็ได้

แค่หวังว่าเธอจะปลอดภัยดี

ท่านเฉลิมสิทธิ์นั่งอยู่ตรงนั้นคนเดียวสักพัก หลังจากเห็นถนิตไม่มีทีท่าจะพูดกับตนเองจริงๆ ถึงได้ค่อยๆลุกขึ้น มือกำไม้เท้าแน่น: "นี่เป็นขีดจำกัดความอดทนขั้นสุดท้ายของฉัน แกจัดการตัวเองให้ดีก็แล้วกัน"

หลังจากทิ้งประโยคที่คลุมเครือนี้ไว้ ท่านเฉลิมสิทธิ์จึงเดินออกไป ส่วนพ่อบ้านเดินนำหน้าไปเปิดประตูให้เขาแล้ว

หลังจากปิดประตูห้องคนไข้ ฝีเท้าที่เร่งรีบของท่านเฉลิมสิทธิ์ถึงได้หยุดลง หันกลับมามองห้องคนไข้อีกครั้ง ขมวดคิ้วแน่น

"ไอ้หลานไม่รักดี!" ท่านเฉลิมสิทธิ์พูดออกมาด้วยความเดือดดาล "ต้องให้ฉันโมโหจนตายจริงๆใช่ไหมถึงจะพอใจ!"

พ่อบ้านมองท่านเฉลิมสิทธิ์ ลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่ยังตัดสินใจเอ่ยปากออกมา: "จริงๆแล้วผมรู้สึกว่า......คุณรสิกาไม่น่าจะเป็นคนประเภทนั้นนะครับ"

ได้ยินอย่างนี้ ท่านเฉลิมสิทธิ์จึงถลึงตาใส่พ่อบ้าน: "ตอนนี้นายก็กำลังช่วยพูดให้ผู้หญิงคนนั้นงั้นเหรอ? !"

พ่อบ้านส่ายหัว: "ผมแค่รู้สึกว่า ที่คุณรสิกาคบกับคุณถนิต ไม่ใช่เพื่ออำนาจหรือเงินทองของวัชรเดชานนท์น่ะครับ"

"หุบปาก!" ท่านเฉลิมสิทธิ์อยากจะด่าว่ากินบนเรือนขี้บนหลังคา แต่เผชิญหน้ากับพ่อบ้านที่อยู่ดูแลตนเองมาหลายสิบปีแล้ว ท้ายที่สุดยังคงกลืนประโยคนั้นกลับไป "นายจะเข้าใจอะไร ผู้หญิงในปัจจุบันนี้รู้หน้าไม่รู้ใจทั้งนั้นแหละ อนิญญาคนเดียวไม่เพียงพอที่จะทำให้นายรู้สึกตัวเลยหรือไง?"

สรุปแล้วในสายตาของท่านเฉลิมสิทธิ์ การที่รสิกามาคบกับถนิต ก็มีจุดประสงค์เดียวกับ อนิญญาในตอนแรกนั่นแหละ

ทีแรกอนิญญารับเช็คของท่านเฉลิมสิทธิ์จากไปพร้อมกับปวัตร แต่ตอนนี้เธอกลับมาอีกแล้ว ไม่นึกว่ายังกล้ากลับมาหาถนิตอีก เขาไม่มีทางญาติดีกับเธอหรอก

เรื่องนี้พ่อบ้านก็รู้ความจริงที่เกิดขึ้น ดังนั้นโดนท่านเฉลิมสิทธิ์ตอกกลับอย่างนี้ เขาจึงไม่ได้ตอบโต้

"กลับเถอะ" ท่านเฉลิมสิทธิ์ก้าวเท้าเดินออกไป พูดนิ่งๆ