บทที่ 182 คืนบัตรให้เขา

รสิกาก็ไม่ได้ปฏิเสธ: "ฉันถึงไปไม่ได้ไง"

ติรณาพูด: "จริงเหรอเนี่ย ตอนนี้แค่เธอไปเจอเขาก็ไม่ได้เนี่ยนะ?"

"ท่านคงอยากจะตัดไฟแต่ต้นลมน่ะ" รสิกาถอนหายใจ "ถึงยังไง ฉันกับเขาคงเป็นได้แค่คนแปลกหน้าเท่านั้นแหละ"

พูดถึงคนแปลกหน้า......จู่ๆรสิกาก็นึกถึงบัตรเอทีเอ็มใบนั้นที่ถนิตเคยให้เธอไว้

เธอเอากระเป๋าสตางค์ออกมาจากในกระเป๋า หยิบบัตรเอทีเอ็มที่สอดอยู่ในนั้นมานาน แต่กลับไม่เคยแตะต้องมันเลยมากำไว้ในมือ

ทั้งสี่มุมของบัตรเอทีเอ็มโดนกำไว้แน่น ในเวลาเดียวกันเหลี่ยมของบัตรก็ทำให้รสิการู้สึกเจ็บฝ่ามือ ซึ่งความเจ็บปวดเพียงอย่างเดียวเท่านั้นที่จะทำให้เธอรักษาความสงบเอาไว้ได้

"ช่วยฉันสักเรื่องได้ไหม?" รสิกาพูด

"ว่ามาสิ"

"ช่วยฉันคืนบัตรใบนี้ให้เขาที" รสิกาวางบัตรลงไปที่คอนโซลรถ วางไว้อย่างดี "ตอนที่เลิกกันก่อนหน้านี้ฉันลืมคืนบัตรใบนี้ไปน่ะ"

"บัตรนี่......ก็คือใบที่คุณถนิตให้เธอไว้ตอนที่ยังไม่ได้คบกันสินะ" ติรณาถาม

"อืม"

"ของอย่างนี้เธอเอาไปคืนเองดีกว่า" ติรณาพูด "ถ้าฉันเป็นคนไปไม่ได้เป็นการรนหาที่ตายหรอกเหรอ?"

เธอพอจะจินตนาการได้ ตอนที่ถนิตเห็นบัตรใบนี้คืนกลับไปจากมือของเธอ คาดว่าคงมีความคิดที่อยากจะบีบคอเธอให้ตายแน่ๆ

"ฉันไปเจอเขาไม่ได้" รสิกาลู่สายตาลง "ติรณา ฉันยังต้องคิดถึงตระกูลปิติภัทรไพศาลด้วย"

ได้ยินอย่างนี้ติรณาก็ถือว่าพอจะเข้าใจแล้ว ท่านเฉลิมสิทธิ์ใช้จุดอ่อนนี้มาข่มขู่รสิกาสินะ

จากที่เห็นแม้รสิกาจะเข้ากับตระกูลปิติภัทรไพศาลไม่ได้มาโดยตลอด แต่ในใจของเธอยังคงเป็นห่วงตระกูลปิติภัทรไพศาลอยู่ดี ถ้าตระกูลปิติภัทรไพศาลเกิดเรื่องเพราะเธอเป็นต้นเหตุจริงๆ คาดว่าเธอคงตำหนิตัวเองไปตลอดชีวิตแน่ๆ

นึกถึงตรงนี้ ติรณาจึงรู้แล้วว่า ต่อให้ตนเองจะเสี่ยงโดนถนิตบีบคอตายก็ตาม แต่ยังคงต้องไปอยู่ดี

"ก็ได้ วันนี้เลิกงานแล้วฉันจะไปให้ วางใจเถอะ รับรองว่าภารกิจจะสำเร็จ!"

"ขอบใจนะ ติรณา" รสิกาหัวเราะเบาๆ

"เกรงใจอะไรล่ะ" ติรณาพูดอย่างห้าวหาญ

รสิกายิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไรอีก มีบางอย่างที่ติดอยู่ในใจของเธอ ถึงจะไม่ชัดเจนว่าคืออะไร แต่มันกลับทับเธอเอาไว้จนหายใจไม่ออก

มาถึงสตูดิโอ หลังจากติรณามองตามรสิกาลงจากรถเข้าไปในอาคารของสตูดิโอแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอถึงได้ทลายลง กลายเป็นรอยยิ้มเจื่อนๆ

เธอกำลังมองบัตรเอทีเอ็มใบนั้นที่น่าหวาดกลัวกว่าปีศาจเสียอีก ฝืนยิ้มออกมาเงียบๆ

ติรณาเอ้ยติรณา นี่มันเรื่องอะไรเธอถึงได้กล้าหาเรื่องใส่ตัวเอง ไม่กลัวถึงเวลานั้นคุณถนิตจะเอาชีวิตน้อยๆของเธอหรือไงห๊ะ?

ดังนั้น เพื่อจะปกป้องชีวิตของตนเอง ติรณาจึงตัดสินใจโทรหาเปรมสุธีร์เจ้านกยูงตัวนั้น

หลังโทรออกไปสักพักเปรมสุธีร์ถึงรับสาย น้ำเสียงเบิกบานสุดๆ: "ติรณา!"

"นี่ ถามคุณเรื่องหนึ่งสิ" ติรณาพูด "คุณรู้เรื่องที่คุณถนิตเกิดอุบัติเหตุรถชนหรือยัง?"

"ถนิตเกิดอุบัติเหตุงั้นเหรอ? ! ตั้งแต่เมื่อไหร่!" แค่เปรมสุธีร์ได้ยิน ก็ร้องออกมาทันที

ติรณาสงสารหูของตนเอง จึงเอามือถือออกห่างเล็กน้อย: "ฉันคิดว่าหลังเลิกงานจะไปเยี่ยมหน่อย คุณจะไปไหม?"

"ไปสิ! ต้องไปอยู่แล้ว!" เปรมสุธีร์พูด "ผมเป็นเพื่อนสนิทของถนิตเชียวนะ ผมจะไม่ไปได้ยังไง!"

"ได้ งั้นเลิกงานแล้วฉันไปรับคุณ" ติรณาถือโอกาสพูดออกไป

"คุณจะมารับผมงั้นเหรอ?" เปรมสุธีร์ส่งเสียงจึ๊ออกมา "พอเลย ให้ผมไปรับคุณดีกว่า ผมไม่ชินที่จะให้ผู้หญิงมารับผมนะ"