บทที่ 183 ผมรับไว้ไม่ได้

"อะไรเหรอ?" เปรมสุธีร์เห็นเธอมองตนเอง จึงเลิ่กคิ้วถามขึ้น

"ไม่มีอะไร" ติรณาเอามือทาบหน้าผาก ต่อให้ตอนนี้เธอคิดจะผิดนัดก็คงไม่ทันแล้วสินะ "ไปกันเถอะ"

ขึ้นไปนั่งบนรถแล้ว เปรมสุธีร์จึงเอ่ยปากถาม: "ที่คุณตามตัวผมไปเยี่ยมถนิตด้วยกันโดยเฉพาะเนี่ย คงไม่ได้มีแผนการร้ายอะไรใช่ไหม?"

ติรณาชำเลืองมองเขา: "ฉันจะมีแผนการร้ายอะไร? คุณถนิตเป็นเพื่อนสนิทของคุณนะ คิดว่าที่ฉันเอามาบอกคุณมันผิดปกติงั้นเหรอ?"

เปรมสุธีร์หดคอ: "ผมแค่ถามเล่นๆเองนะ"

ประเด็นคือก่อนหน้านี้เปรมสุธีร์นัดติรณาไม่รู้กี่ครั้งแล้วแต่เธอกลับเฉยเมย ส่วนครั้งนี้ไม่นึกว่าจะเป็นฝ่ายตามตัวเขาไปโรงพยาบาลด้วยกัน ในใจของเปรมสุธีร์ก็ต้องระแวงอยู่แล้วสิ

"ฉันนอนแป๊บนึงนะ ถึงแล้วเรียกฉันด้วย" หลังจากติรณาพูดอย่างนี้ก็หลับตา พิงเบาะหลับไป

เมื่อคืนเธอนอนดึก มัวแต่เป็นห่วงรสิกา วันนี้ก็ยุ่งทั้งวัน เหนื่อยจนแทบจะพูดไม่ออกอยู่แล้ว

เปรมสุธีร์เห็นเธอหลับจริงๆ จึงขับรถด้วยความเร็วที่คงที่มากขึ้น ให้เธอหลับสบายๆสักตื่น

ตอนที่มาถึงโรงพยาบาล ติรณาโดนเปรมสุธีร์ปลุกให้ตื่น

"ถึงแล้ว ลงรถเถอะ" เปรมสุธีร์พูด แล้วเปิดประตูรถฝั่งคนขับ

หลังจากติรณาโยกๆหัวเล็กน้อยเพื่อบรรเทาอาการสะลึมสะลือทั้งหมดของตนเองแล้ว จึงถือของลงไปจากรถ

บนใบหน้าของติรณาในตอนนี้ไม่มีท่าทีสบายๆก่อนที่จะหลับไปเมื่อกี้ให้ได้เห็นอีก ในทางตรงกันข้ามบนใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม

ติรณาสูดหายใจเข้าลึกๆ หลังจากยื่นมือเข้าไปลูบๆระเบิดเวลาในกระเป๋า ถึงได้ค่อยๆเดินไปข้างกายเปรมสุธีร์ ถามขึ้นเบาๆ: "ตอนคุณถนิตโมโหเป็นยังไงเหรอ?"

"ตอนเขาโมโหน่ะเหรอ?" เปรมสุธีร์ชะงักเล็กน้อย "ถามเรื่องนี้ทำไม?"

"ถามไปเรื่อยเปื่อย" ติรณากระแอมเบาๆ "งั้นตอนที่คุณถนิตโมโห เป็นยังไงล่ะ?"

เปรมสุธีร์คิดอยู่ชั่วครู่ แล้วพูดออกมาสองคำ: "น่ากลัว"

แม้จะนานแล้วที่เปรมสุธีร์ไม่เคยเห็นถนิตโมโห แต่เขาก็ไม่ถึงขั้นลืมท่าทางตอนที่ถนิตโมโหจริงๆหรอก

"งั้นเหรอ......" ติรณากระแอมเบาๆ ในใจค่อนข้างไม่มั่นใจ "งั้นถ้าเขาโมโห คุณคิดว่าคุณทำให้เขาใจเย็นลงได้ไหม?"

"ล้อเล่นอะไรเนี่ย?" เปรมสุธีร์มองเธอ "ตอนเขาโมโหผมจะเข้าใกล้ทำไมล่ะ? ไม่ชอบชีวิตที่ยืนยาวเกินไปงั้นเหรอ?"

ในใจของติรณายิ่งหวาดหวั่น จู่ๆเธอก็อยากจะถอนตัวออกกลางคัน แต่พวกเขาเข้ามาในโรงพยาบาลแล้ว และกำลังเดินไปที่ห้องคนไข้ของถนิต

"คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?" เปรมสุธีร์เห็นสีหน้าของติรณาแปลกไป จึงถามขึ้น

"ฉันกำลังพยายามทำให้ตัวเองใจเย็นลงน่ะ" ติรณากลืนน้ำลาย "เตือนคุณไว้หน่อยนะ อีกเดี๋ยวอาจจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น"

เปรมสุธีร์รู้สึกว่าติรณาค่อนข้างผิดปกติ กำลังอยากจะถามอะไร พวกเขาก็เดินมาถึงหน้าห้องคนไข้ของถนิตแล้ว

"เคาะประตูสิ" ติรณากำมือแน่น พูดขึ้น

แต่เปรมสุธีร์ไม่ได้เคาะประตู นี่ไม่ได้ไปเป็นแขกบ้านใครสักหน่อย เขาจึงเปิดประตูห้องคนไข้เข้าไปทันที พอเดินเข้าไปก็เห็นถนิตกำลังนั่งพิงอยู่ที่หัวเตียง บนต้นขาวางคอมพิวเตอร์เอาไว้ แจ็คยืนอยู่ข้างกายเขา เหมือนกำลังรายงานเรื่องงานอยู่

แค่แจ็คเห็นเปรมสุธีร์กับติรณาเดินเข้ามา จึงหยุดพูด แล้วโค้งคำนับให้ทั้งสองคนทันที

"พวกนายมาได้ยังไง?" ถนิตเห็นทั้งสองคน จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามขึ้น

"เห้ย แกรถชนจริงๆด้วย!" เปรมสุธีร์ไม่ได้ตอบคำถามของถนิต หลังจากพิจารณาเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้ว ถึงได้พูดขึ้นด้วยสีหน้าประหลาดใจ "บาดเจ็บตรงไหน? ทำไมฉันหาไม่เจอล่ะ?"

ถนิตขี้เกียจจะสนใจเขา สายตาจึงมองผ่านเขาไปตกอยู่บนร่างของติรณาแทน