บทที่ 184 ให้เธอมาเอง

ติรณาแค่หันกลับไปก็เห็นถนิตพุ่งมาถึงด้านหน้าของตนเองแล้ว คอเสื้อของเธอโดนถนิตดึงเอาไว้ เขาชูบัตรเอทีเอ็มใบนั้นขึ้นมาต่อหน้าติรณา

"เอากลับไป!" เสียงของถนิตเย็นชาจนน่าตกใจ ดวงตาทั้งคู่ของเขายิ่งเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็ง มองซะจนทำให้ในใจของติรณาอดไม่ได้ที่จะสั่นเทิ้ม

เป็นอย่างที่เปรมสุธีร์บอกไว้ไม่มีผิดเลย ถ้าถนิตโมโหขึ้นมา เขาน่ากลัวมากจริงๆ

"ถนิต แกทำอะไรเนี่ย!" เปรมสุธีร์ตกใจกับการเคลื่อนไหวที่จู่โจมเข้ามาของถนิตอยู่พอตัว จึงโยนแอปเปิลในมือทิ้งแล้วพุ่งเข้ามา ดึงมือของถนิตเอาไว้ "แกปล่อยมือนะ!"

ติรณาเป็นผู้หญิงที่เขาชอบ ต่อให้ถนิตจะเป็นเพื่อนสนิทของเขา เขาก็ไม่ยอมให้ถนิตรังแกติรณาหรอก!

ถนิตปล่อยมือที่ดึงคอเสื้อของติรณา ในเวลาเดียวกันบัตรเอทีเอ็มก็โดนเขายัดเข้าไปในมือของติรณาอย่างดุดัน: "ไม่งั้นก็ให้เธอมาเอง!"

พูดจบ ถนิตถึงได้หันหลังกลับไปที่เตียง

ผ่านการทรมานตนเองเมื่อกี้นี้ บาดแผลของถนิตถึงได้ปริอีกครั้ง เจ็บจนใบหน้าของเขาซีดเผือดไม่มีสีเลือดเลยสักนิด

"คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?" เปรมสุธีร์ถามติรณาด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไร" ติรณาส่ายหัว แล้วมองไปที่ถนิต "คำพูดของคุณฉันจะบอกรสิกาให้ แต่เธอจะมาหรือไม่ นั่นเป็นเรื่องของเธอ"

ถึงติรณาจะอยากช่วยรสิกา แต่เห็นได้ชัดเจนมากว่า ระดับชั้นของเธอยังห่างจากถนิตอีกไกลเลย

ถนิตได้ยินคำพูดของติรณาแล้ว แต่กลับเงียบไม่ตอบ

"ไปเถอะ" เปรมสุธีร์จูงมือของติรณาออกไปจากห้องคนไข้

ติรณาเองก็ไม่ลังเลที่จะเดินออกไปกับเปรมสุธีร์สักนิด หลังออกมาจากห้องคนไข้แล้ว เธอถึงได้ดึงมือของตนเองออกมาจากในมือของเปรมสุธีร์

"เมื่อกี้ขอบคุณนะ" เธอพูด

"มีอะไรต้องขอบคุณล่ะ" เปรมสุธีร์ไม่ได้ใส่ใจ "แต่ผมว่าคุณเนี่ยเก่งเลยนะ รู้ทั้งรู้ว่าตอนนี้รสิกาเป็นสิ่งต้องห้ามของถนิตมัน ทำไมคุณยังรับปากเธอเรื่องนี้อีก?"

"เธอเป็นเพื่อนฉันนี่นา" ติรณาจัดๆเสื้อผ้าของตนเองเล็กน้อย พูดนิ่งๆ "ถ้าเปลี่ยนเป็นคุณ คุณจะช่วยถนิตไหมล่ะ?"

เปรมสุธีร์โดนเธอถามกลับ

ถ้าเปลี่ยนเป็นเขา ไม่ว่าต้องเผชิญหน้ากับคนที่อันตรายขนาดไหน เขาก็ต้องช่วยถนิตอยู่แล้ว

ก็เหมือนอย่างที่ติรณาพูดนั่นแหละ พวกเขาเป็นเพื่อนกัน

"ไปเถอะ ส่งคุณกลับดีกว่า" เปรมสุธีร์ถอนหายใจ "อยากกินอะไรสักหน่อยก่อนกลับไหม?"

ติรณาส่ายหัว: "ไม่ต้องหรอก"

เปรมสุธีร์ก็ไม่ได้ดึงดัน ในใจของเขาก็มีเรื่องของตนเองเช่นกัน

หลังจากทั้งสองคนออกไปไม่นาน หมอก็มาที่ห้องคนไข้ของถนิต จึงพบว่าแผลของเขาปริอีกแล้ว

"คุณถนิต ถ้าคุณยังเป็นอย่างนี้อยู่อีก แผลนี้คงไม่ดีขึ้นแล้วนะครับ" หมออยากจะต่อว่าแต่ก็ไม่กล้า ทำได้เพียงพูดอย่างนี้ "นี่เพิ่งจะวันที่สอง แต่แผลคุณปริไปสองครั้งแล้วนะครับ"

นี่เป็นครั้งแรกที่หมอได้เจอคนที่ไม่รักชีวิตขนาดนี้

บาดแผลบนร่างกายถนิตอาจจะไม่ร้ายแรงถึงชีวิต แต่แผลเดิมที่ปริออกครั้งแล้วครั้งเล่า แค่คิดก็รู้แล้วว่าเจ็บขนาดไหน

"อืม" ถนิตเหมือนกำลังคิดเรื่องอื่น ไม่ได้รู้สึกเลยว่าหมอพูดอะไรอยู่ แค่นั่งเงียบๆ ให้หมอทำแผลให้ตนเอง

หลังจากรอให้หมอทำแผลเสร็จจนออกไปแล้ว ถนิตถึงได้โทรหาแจ็ค สั่งเขาว่าพรุ่งนี้ให้มาจัดการทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้ตนด้วย

รสิกาอยากจะตัดขาดความสัมพันธ์กับเขางั้นเหรอ? ไม่มีทางหรอก!