บทที่ 185 พี่อยากขอร้องเธอเรื่องหนึ่ง

รสิกายกน้ำชากลับมาที่ห้องทำงาน แล้วเริ่มทำงานของตนเองต่อ

ตอนที่เธอกำลังยุ่งอยู่กับชุดราตรีของอีฟ มือถือที่วางอยู่ในกระเป๋าก็ดังขึ้น เธอจึงทำได้เพียงวางเข็มกลัดลงชั่วคราว หยิบมือถือขึ้นมากดรับโดยไม่ได้ดูว่าเป็นใคร แล้วหนีบไว้ระหว่างหูกับหัวไหล่: "ว่า"

"รสิกา ผมเอง" เสียงของชัยเดชลอยออกมาจากปลายสาย

รสิกาชะงักเล็กน้อย: "มีธุระอะไรเหรอ?"

เธอคิดไม่ถึงว่าชัยเดชจะโทรมาหาตนเอง นี่จะเลี้ยงข้าวเธออีกแล้วเหรอ?

"เรื่องที่ถนิตเกิดอุบัติเหตุรถชนคุณรู้หรือยัง?" ชัยเดชถาม

เรื่องที่ถนิตเกิดอุบัติเหตุรถชนรสิกาต้องรู้อยู่แล้วสิ ก็เธอเป็นคนชนนี่นา......

"รู้ ทำไมเหรอ?" รสิกากระแอมเบาๆ แล้วทำงานในมือต่อ พลางคุยโทรศัพท์กับชัยเดชไปด้วย

"คุณก็รู้ว่าเขาเจ็บหนักขนาดไหนใช่ไหม" ชัยเดชถามต่อ

รสิกาค่อนข้างหงุดหงิดแล้ว: "คุณอยากจะพูดอะไรกันแน่? รีบๆพูด ฉันยุ่งอยู่"

"เขาออกจากโรงพยาบาลแล้ว" ชัยเดชพูด

"อะไรนะ?" มือของรสิกาสั่นเทิ้ม ปลายแหลมของเข็มกลัดแทงเข้าไปในนิ้วมือของเธอ

ความเจ็บปวดที่ปลายนิ้วทำให้เธอได้สติกลับมา จึงรีบอมนิ้วชี้ที่บาดเจ็บไว้ในปาก แล้วยื่นมือไปหยิบกระดาษทิชชู่

"ผมเห็นว่าเขาเจ็บหนักเอาเรื่องนะ ยังไม่ทันฟื้นตัวก็ออกจากโรงพยาบาลมาบริษัทซะแล้ว" ชัยเดชพูด "ผมเกลี้ยกล่อมเขาแล้ว แต่เขาไม่ฟัง"

รสิกาเลียริมฝีปากตนเอง: "งั้นคุณจะบอกฉันทำไม? ฉันเลิกกับเขาแล้ว"

"เลิกกันแล้ว? คุณล้อเล่นสินะ" ชัยเดชไม่อยากจะเชื่อ

"เกลี้ยกล่อมเขาอีกทีเถอะ ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็ต่อยเขาให้สลบแล้วพาตัวไปโรงพยาบาล" รสิกาพูด "ฉันยังมีงานต้องทำ วางแล้วนะ"

"เฮ้ เดี๋ยวก่อน!" ชัยเดชกลัวว่าเธอจะวางสายไปจริงๆ จึงรีบพูดขึ้น "คุณคิดว่าผมจะเอาชนะเขาได้หรือไง? คุณล้อเล่นอะไรเนี่ย"

"คุณจะใช้วิธีไหนก็แล้วแต่คุณ ไม่ต้องโทรมาหาฉันแล้วนะ" รสิกาพูดจบ คราวนี้วางสายไปจริงๆแล้ว ไม่สนใจด้วยว่าชัยเดชจะพูดอะไรอีก

เดิมทีใจของรสิกาก็สงบนิ่งดี แต่หลังจากรับสายของชัยเดชแล้ว ใจของเธอจึงไม่ค่อยสงบอย่างเห็นได้ชัด ถึงขั้นเป็นกังวลด้วยซ้ำ

ถนิตเพิ่งจะเข้าโรงพยาบาลได้วันเดียวก็ออกจากโรงพยาบาลแล้ว ร่างกายของเขา......

แผลบนขาของเขาแล้วไหนจะแผลที่เอวอีกต้องยังไม่หายดีแน่ๆ ลากสังขารอย่างนี้ไปทำงาน เขาไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง?

รสิกายิ่งคิดในใจก็ยิ่งร้อนรน จึงวางของในมือลงทันที แล้วลุกออกไปสูดอากาศ

......

ทางด้านโรงแรมคอสโม ชัยเดชมองโทรศัพท์ที่โดนตัดสายทิ้งไปอย่างเย็นชา หันกลับมามองถนิตที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดจนน่าตกใจ

"ผมว่าคุณน่ะ ดูถูกการใช้แผนทรมานตนเองไม่ใช่หรือไง? งั้นตอนนี้คุณทำอะไรอยู่ล่ะ?"

ถนิตเหลือบตามองเขา: "งานเยอะ"

"คุณพักไว้ก่อนได้นี่นา หรือต่อให้งานเยอะคุณอยู่ที่โรงพยาบาลก็จัดการได้เหมือนกัน ทำไมจะต้องออกจากโรงพยาบาลให้ได้ด้วย?" ชัยเดชเดินมาถึงหน้าโต๊ะของเขา นั่งลงไป "บาดแผลบนร่างกายของคุณ ไม่ต้องรักษาจริงๆเหรอ?"

"อืม" ถนิตก้มหน้า ดูเอกสาร เหมือนไม่ได้ยินคำพูดของชัยเดชอย่างนั้นแหละ

แต่ชัยเดชรู้ดี เมื่อกี้ที่ตนเองคุยโทรศัพท์เขาต้องฟังอยู่แน่ๆ

ชัยเดชกลอกตา: "รสิกาน่ะ บอกให้ผมต่อยคุณให้สลบแล้วพากลับไปโรงพยาบาล คุณว่านี่เธอเป็นห่วง หรือไม่ห่วงคุณล่ะ?"

นั่นไง เดิมทีถนิตที่กำลังก้มหน้าก้มตาจู่ๆก็เงยหน้าขึ้นมา สายตาดำขลับมองมาที่ชัยเดช: "คุณพูดจริงเหรอ?"

"ชอบก็ไปจีบกลับมาสิ" ชัยเดชพูด "ท่าทีเหนียมอายนี่ไม่สมเป็นคุณเลยนะ"

แววตาของถนิตหม่นหมองลงเล็กน้อย: "คุณไม่เข้าใจหรอก"

ระหว่างเขากับรสิกา ไม่ได้ง่ายดายอย่างที่ถนิตคิด

คำพูดของรสิกาถนิตก็เคยคิดเช่นกัน เขาอาจจะไม่กลัวอะไรเลย เพียงแค่ได้อยู่กับเธอ