บทที่ 186 เจอกันในลิฟต์โดยบังเอิญ

นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่รสิกาพูดกับศุจิเป็นทางการขนาดนี้ ทำให้ศุจิค่อนข้างตกตะลึง: "พี่รุ้งว่ามาได้เลยค่ะ ไม่ว่าเรื่องอะไรฉันก็จะรับปากพี่ทั้งนั้น"

รสิกาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา: "เธอจะไม่ถามหน่อยเหรอว่าพี่จะขอร้องเธอเรื่องอะไร?"

ศุจิส่ายหัว: "แค่เป็นความต้องการของพี่รุ้ง ไม่ว่าเรื่องอะไรฉันก็จะช่วยพี่ค่ะ"

"พี่กับถนิตเลิกกันแล้ว" รสิกาพูด

"อะไรนะคะ?" ศุจิเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ "เป็นไปได้ยัง......?"

ความสงสัยในประโยคท้ายของศุจิยังไม่ทันพูดออกมาจู่ๆก็คิดถึงบางอย่าง ใช่สิ เพิ่งจะช่วงนี้นี่นาที่ถนิตเริ่มถามสถานการณ์ในช่วงนี้ของรสิกา

"ดังนั้น เรื่องที่พี่อยากขอร้องเธอก็คือ ตั้งแต่วันนี้ไป ไม่ว่าพี่จะทำอะไร รายงานเขาไปให้หมด" รสิกาพูด

ได้ฟังอย่างนี้ ศุจิจึงยิ่งไม่เข้าใจ: "เพราะอะไรคะ?"

ที่รสิกาถามเมื่อกี้ ไม่ใช่เพราะโกรธจริงๆงั้นเหรอ?

"ต่อไปเธอจะเข้าใจเอง" รสิกาเม้มปากยิ้มเล็กน้อย

ศุจิเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ ก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรแล้ว

เธอไม่รู้ว่าวันหน้าตัวเองจะเข้าใจหรือเปล่า แต่......ตอนนี้เธอไม่เข้าใจเลย

เพียงแต่ไม่ทันรอให้เธอพูดความสงสัยในใจออกมา ลิฟต์ก็หยุดลง เมื่อประตูเปิดออก รสิกาจึงเดินออกไปก่อน

ศุจิแค่เดินตามอยู่ด้านหลังเธอ อดกลั้นความสงสัยในใจของตนเองเอาไว้ชั่วคราว แล้วตั้งใจทำงาน

ผู้จัดการของอีฟมาเปิดประตู หลังจากเห็นรสิกากับศุจิ บนใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม: "คุณรสิกา เชิญค่ะ"

ตั้งแต่หลังจากเหตุการณ์ครั้งที่แล้ว ท่าทีของผู้จัดการที่มีต่อรสิกาก็ดีขึ้นมากเลย

"คุณรสิกา" อีฟกำลังเล่นคอมพิวเตอร์อยู่บนโซฟา หลังจากได้ยินเสียงก็วางคอมพิวเตอร์ลง ลุกขึ้นยืน ยิ้มร่าพูดกับรสิกา "ลำบากคุณเลยนะคะ"

รสิกา: "ลองก่อนเถอะค่ะ มีตรงไหนไม่เข้าที่ฉันค่อยแก้ให้"

"ค่ะ" อีฟพยักหน้า

อีฟหุ่นดีมาก บวกกับช่วงนี้ผอมลงนิดหน่อยด้วย หลังจากสวมชุดราตรีถึงจะหลวมอยู่บ้าง แต่ชุดราตรีนี้ราวกับออกแบบมาเพื่อเธอ ไม่ว่าจะเป็นชายกระโปรงที่ประดับตกแต่งราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยหมู่ดวงดาว ไหนจะเนื้อผ้าของกระโปรงที่ทำให้ดูมีความบอบบาง ซึ่งทำให้อีฟดูสง่างามจนพูดไม่ออก

ผิวของเธอขาวมาก ชุดราตรีที่เป็นสีฟ้าอ่อน ทำให้เธอสวยราวกับนางฟ้า

ตอนที่อีฟเดินออกมา ไม่เพียงแต่รสิกา แม้กระทั่งผู้จัดการก็ตกตะลึงไปด้วย

ตอนนี้ผู้จัดการเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งแล้ว ทำไมอีฟถึงไม่ต้องการงานออกแบบของจรณินทร์ แต่ยินยอมที่จะรอคอยให้รสิกามาทำชุดราตรีชุดนี้ให้

สมแล้วที่เป็นรสิกา ต้องยอดเยี่ยมกว่าจรณินทร์อยู่แล้ว!

"เป็นยังไงบ้าง?" ใบหน้ารูปไข่ของอีฟแดงระเรื่อ ผมยาวๆที่สยายอยู่ด้านหลัง ทั้งใบหน้าอ่อนโยนราวกับดอกไม้

"สวยมาก" ศุจิชมออกมา

"สวยระเบิดเลย!" ผู้จัดการได้สติกลับมา หน้าตาตื่นตะลึง "ถ้าใส่ชุดนี้ไปงานประกาศรางวัลปลายเดือน ต้องทำให้เธอโดดเด่นกว่าคนทั้งงานแน่ๆ!"

"งานประกาศรางวัล?" รสิกาถามขึ้นด้วยความสงสัย "คุณอีฟได้รับรางวัลเหรอคะ?"

อีฟเอาผมทัดหูเล็กน้อย ยิ้มอย่างเคอะเขิน: "ช่วงก่อนหน้านี้ในการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องหนึ่ง ฉันรับบทเป็นนางรอง จึงได้รับการเสนอชื่อเป็นนักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยมน่ะค่ะ ไม่รู้ว่าจะได้รางวัลหรือเปล่า"

รสิกาถึงได้กระจ่างแจ้ง แต่สำหรับเรื่องภาพยนตร์เธอกลับไม่เข้าใจเท่าไหร่