บทที่ 187 คิดถึงผมไหม

"คุณปล่อยฉันนะ!"

รสิกาอยากจะสลัดแรงๆให้หลุดจากการจับกุมของเขา แต่มือของถนิตจับหลังคอเสื้อเธออยู่ ทำให้เธอสลัดไม่หลุดอยู่แล้ว!

"คุณจะหนีทำไม?" เสียงของถนิตดังขึ้นในตำแหน่งที่อยู่ใกล้กับด้านหลังของเธอมาก ในเวลาเดียวกันรสิกายังรู้สึกว่าแผ่นหลังของตนเองแนบอยู่บนอ้อมอกที่กว้างและอบอุ่น ซึ่งนั่นทำให้เธอยิ่งประหม่า

"ถนิต!" รสิกาพยายามจะหันไป "คุณปล่อยฉันนะ!"

เธอไม่กล้ายื่นมือออกไปผลักถนิต ไม่รู้ว่าแผลบนร่างกายของเขาเป็นยังไงบ้าง ถ้าแตะไปโดนแผลของเขาจะทำยังไงล่ะ?

ฟังออกว่าในน้ำเสียงของเธอมีความเดือดดาลอยู่เล็กน้อย ถนิตจึงปล่อยหลังคอเสื้อเธอออก

แค่ปล่อยมือออกเธอก็หนีไปที่มุมลิฟต์ราวกับกระต่าย เอาหลังยันกำแพง ราวกับกำลังมองเขาอย่างระมัดระวัง กัดฟันไม่พูดไม่จา

ถนิตก้าวเข้าไปหาเธอหนึ่งก้าว เธอจึงพยายามเอนไปทางด้านหลัง: "คุณกลัวผมขนาดนี้เลยเหรอ?" บนใบหน้าของเขาปรากฏความเจ็บปวดออกมา

รสิกากัดริมฝีปากไม่ยอมพูด พูดเยอะก็พลาดเยอะ เธอไม่อยากให้โอกาสใดๆแก่ถนิต

และไม่อยากให้โอกาสตนเองเช่นกัน

"ตอนนี้แม้แต่จะพูดก็ยังไม่อยากพูดกับผมเลยเหรอ?" สีหน้าของถนิตขรึมลงเล็กน้อย เสียงเศร้า

รสิกากลับกำมือแน่น พยายามใช้เรี่ยวแรงทั้งร่างกายทำให้ตนเองไม่ไปสนใจคำพูดของถนิต แต่ท้ายที่สุดเธอยังคงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก: "ถอย ฉันจะออกไป"

"คุณนี่เย็นชาจริงๆเลยนะ" ถนิตยิ้มมุมปาก แต่กลับเป็นรอยยิ้มฝืนๆ

"เราเลิกกันแล้ว สำหรับฉัน ถ้าเลิกกันก็คือศัตรู" หลังจากรสิกากัดริมฝีปากเอาไว้แน่น ถึงได้ยอมให้ตนเองพูดอย่างนี้ออกมา

"เหมือนกับธนพจน์ และชญตว์นั่นน่ะเหรอ?" จู่ๆสายตาที่กำลังมองเธอของถนิตก็เย็นยะเยือกขึ้นมา

ความโมโหที่เป็นลางบอกเหตุของเขานี่ รสิกาคุ้นเคยเป็นอย่างดี

"ใช่ ก็เหมือนอย่างนั้นแหละ" รสิกาเม้มปาก พูดต่อ "ดังนั้น เราไม่ควรติดต่อกันอีก ฉันกลัวว่าฉันจะอดไม่ได้ที่จะเกลียดคุณมากกว่าเดิม"

"เพราะอะไร?" แววตาของถนิตแวบความเจ็บปวดออกมา "ที่คุณเกลียดธนพจน์ กับชญตว์ผมเข้าใจได้ พวกเขาคนหนึ่งทิ้งคุณ ส่วนอีกคนหนึ่งทำร้ายคุณ แต่ผมล่ะ?"

เห็นๆอยู่ว่าเขาไม่ได้ทำอะไรเลย......เขารักเธอขนาดนั้น ถึงขั้นอยากจะแต่งงานอยู่กับเธอตลอดไปด้วยซ้ำ......

"การจะทิ้งใครสักคนต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ?" รสิกาพูด "ฉันไม่ชอบคุณแล้ว ไม่อยากคบกับคุณแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องที่ปกติมากๆเลยหรือไง?"

ถนิตหน้าตาดุดันขึ้นเล็กน้อย เดินเข้าไปทันที โน้มตัวทับรสิกาลงไปบนผนังลิฟต์: "ที่คุณพูดน่ะมันไม่จริงทั้งนั้น เป็นเพราะปู่ผมคุณถึงได้พูดอย่างนี้ ใช่ไหมล่ะ?"

"ไม่ใช่!" รสิกาออกแรงยันหน้าอกเขาไว้อยากจะผลักเขาออกไปจากบนร่างของตนเอง แต่มือกลับลื่น พลาดไปโดนเอวของเขา

เห็นได้ชัดเจนว่าสีหน้าของถนิตชะงักงัน ในปากส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดอย่างควบคุมไม่ได้

"คุณ......" มือของรสิกาสั่นไหว รีบดึงมือกลับมา "คุณถอยไปนะ!"

เมื่อกี้เธอเพิ่งจะแตะไปโดนบาดแผลของเขา......

"ไม่ถอย!" ถนิตเสียงแข็งกร้าว "ถ้าคุณไม่คืนดีกับผม ผมก็จะไม่ปล่อยคุณ!"

"คุณ......คุณอย่าทำตัวไม่มีเหตุผลอย่างนี้ได้ไหม!" รสิกาค่อนข้างโมโห เมื่อกี้ยังเป็นห่วงเขาอยู่บ้าง แต่ตอนนี้อยากให้เขาหายไปจากด้านหน้าของตนเองจะแย่อยู่แล้ว

"คุณเพิ่งรู้จักผมวันแรกหรือไง?" ถนิตยิ้มให้เธอ

ตอนที่ลิฟต์หยุดลง ประตูเปิดออก รสิกาก็ตกตะลึงไม่นึกว่าด้านนอกจะยังเป็นทางเดินของโรงแรมอยู่อีก เธอยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าข้อมือของตนเองโดนถนิตจับเอาไว้ แล้วจูงเธอเดินออกไปนอกลิฟต์ทันที

รสิกาคิดมาโดยตลอดว่าลิฟต์ลงมาถึงข้างล่างแล้ว แต่ไม่นึกว่ามันจะขึ้นมาถึงดาดฟ้าโดยไม่รู้ตัว!