บทที่ 188 ช่วยฉันสักเรื่องสิ

"อะไรนะ?" การเคลื่อนไหวของถนิตหยุดลงทันที มองรสิกาอย่างไม่ค่อยเข้าใจ

"ฉันเป็นแค่คนธรรมดา เรื่องที่หวาดกลัวในใจของฉันคุณไม่มีวันเข้าใจหรอก" รสิกาพูด เธอดันหน้าอกของเขา ไม่นึกว่าคราวนี้จะดันออกแล้ว

รสิกาลุกขึ้นมาจากบนเตียง จัดๆเสื้อผ้าของตนเองเล็กน้อย

"ทำไมคุณถึงยอมที่จะไปจากผม แต่กลับไม่เชื่อว่าผมจะปกป้องตระกูลปิติภัทรไพศาลได้ล่ะ?" ถนิตนั่งอยู่ที่ขอบเตียง ถามขึ้น

"ไม่มีเหตุผล" รสิกาลูบๆผมที่ยุ่งเหยิง แล้วหยิบกระเป๋าถือที่ตกอยู่ข้างเตียงขึ้นมา "ฉันต้องไปแล้ว ฉันยังมีธุระอีก"

เธอไม่มีเวลาครุ่นคิดว่าถ้าเรื่องในวันนี้โดนท่านเฉลิมสิทธิ์รู้เข้าจะต้องทำยังไง สิ่งที่เธอทำได้ แค่รีบหนีออกไป รีบหนีออกไปจากข้างกายของถนิต......

เดิมทีรสิกาคิดว่าตอนที่ตนเองจะออกไปต้องโดนถนิตขวางไว้แน่ๆ แต่กลับไม่เป็นอย่างนั้น เขาไม่พูดอะไรด้วยซ้ำ

นี่เป็นผลลัพธ์ที่รสิกาต้องการ แต่ตอนที่เธอเดินออกไปจากห้อง ในวินาทีนั้นที่ได้ปิดประตูลง เธอกลับรู้สึกเสียใจสุดๆ

บางทีหลังจากครั้งนี้......ถนิตคงไม่มาหาเธออีกแล้วสินะ

เธอหลับตาลง เช็ดน้ำตาที่หางตาเบาๆ แล้วลืมตาขึ้น ยืดหลังตรงเดินออกไป

ศุจิรอเธออยู่ที่ทางเข้าของโรงแรมคอสโม ศุจิรู้ว่ารสิกาต้องออกมาแน่ๆ แม้จะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ แต่เธอยังคงรอคอยอย่างแน่วแน่

"ศุจิ"

ก็ตอนที่ศุจิกำลังสงสัยในการตัดสินใจของตนเอง เสียงของรสิกาก็ลอยมาจากด้านหลังของเธอ

ศุจิหันไป จึงเห็นรสิกาเดินออกมาจากด้านใน เธอจึงอดไม่ได้ที่จะวิ่งเข้าไปหารสิกา

"พี่รุ้ง......"

เธออยากปลอบใจ แต่ไม่รู้จะเอ่ยปากขึ้นมายังไงดี อันที่จริงดูจากท่าทางของรสิกาแล้วก็ไม่ได้โดนรังแกด้วย

"เรากลับกันเถอะ" รสิกายิ้ม "เรื่องวันนี้......"

"ฉันจะไม่บอกคนในสตูดิโอค่ะ!" ศุจิรีบพูด "พี่วางใจเถอะค่ะ!"

รสิกายิ้ม ไม่ได้พูดอะไรอีก

ศุจิอาจจะใสซื่อ แต่เรื่องพวกนี้ จริงๆแล้วเธอเห็นได้ชัดเจนกว่าใครทั้งนั้น

รสิกากับถนิต คงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้วสินะ

......

ธนพจน์ได้รับสายจากรสิกาในช่วงเที่ยง

เธอนัดเจอเขา แต่จะทำอะไร รสิกากลับไม่ได้บอกทางโทรศัพท์

หลังจากมาถึงสถานที่นัดพบ แค่ธนพจน์ดันประตูเดินเข้าไปก็เห็นรสิกานั่งอยู่ริมหน้าต่าง เหมือนเธอผอมลงเยอะเลย คางแหลมเชียว ผมที่เคยดัดเอาไว้ในตอนนี้ก็คลายลงจนเหลือลอนเพียงเล็กน้อยแล้ว ผมยาวถึงเอวสยายอยู่ที่ด้านหลัง เธอหันมองไปนอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

รสิกาอายุ 25 แล้ว แต่ในสายตาของธนพจน์ เธอยังคงไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อสามปีก่อนเลย

"รุ้ง" ธนพจน์เดินเข้าไปใกล้ อดไม่ได้ที่จะส่งเสียงเรียกออกมา

"นายมาแล้วเหรอ" รสิกาได้ยินเสียง ถึงได้หันไปมอง ก็เห็นธนพจน์เดินมาถึงหน้าโต๊ะแล้ว "นั่งสิ"

ธนพจน์นั่งลงไป จึงพบว่าบนโต๊ะวางอเมริกาโน่แก้วหนึ่งเอาไว้ มันเป็นสิ่งที่เขาชอบดื่ม

เขาจึงอดไม่ได้ที่จะยิ้ม: "เธอยังจำได้อยู่เลยว่าฉันชอบดื่มกาแฟอะไร"

"สั่งไปเรื่อยเปื่อย" รสิกาพูด

แต่ธนพจน์กลับไม่คิดอย่างนั้น ยิ้มมุมปากเล็กน้อย: "เธอนัดฉันมามีเรื่องอะไรเหรอ?"

"นายเคยบอกว่า ไม่ว่าเรื่องอะไรก็จะยอมช่วยฉัน ใช่ไหม?" ก่อนจะพูดความต้องการของตนเองออกมา รสิกาได้ยืนยันกับธนพจน์อีกครั้งหนึ่ง

ธนพจน์พยักหน้า: "ใช่"

"งั้น......ฉันอยากให้นายแกล้งเป็นแฟนของฉัน ได้ไหม?" รสิกากัดริมฝีปาก ท้ายที่สุดถึงได้พูดความต้องการออกมา