บทที่ 217 ใช้งานเสร็จแล้วก็เขี่ยทิ้ง

ธนพจน์เป็นคนโทรเข้ามา พอเห็นชื่อนี้ รสิกาก็ยังอึ้งทึ่งไปครู่หนึ่ง

ตั้งแต่คราวที่แล้วที่เธอขอร้องให้ธนพจน์ช่วยแกล้งทำเป็นแฟนของตัวเองแล้วก็ไม่ได้ติดต่อกับเขาอีกเลย ที่เขาเป็นฝ่ายติดต่อมา บางทีอาจจะอยากมาเธอถามว่ายังต้องการความช่วยเหลืออีกหรือเปล่ามั้ง

รสิกาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ทีหนึ่ง แล้วถึงกดรับสายขึ้นมา

เธอยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ได้ยินธนพจน์ที่อยู่ปลายสายพูดขึ้นมาแล้ว "รุ้ง ได้ยินมาว่าเธอกลับมาแล้วเหรอ?"

"ใช่กลับมาแล้ว" รสิกาพูดขึ้น "นายรู้เรื่องได้ยังไง?"

"มีเพื่อนคนหนึ่งเห็นเธอตอนที่เดินผ่านร้านอาหารร้านหนึ่งน่ะ" ธนพจน์ลังเลไปครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นอีกว่า "ข้างกายเธอยังมี......ถนิตอยู่ด้วย"

ความคิดของรสิกานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ใช่ซิ เธอเกือบจะลืมไปแล้วว่าตอนนี้ตัวเองกับถนิตกำลังอยู่ในช่วงเลิกรากันอยู่ แล้วที่พวกเขาไปนั่งกินข้าวอยู่ด้วยกันยังไงก็ต้องทำให้คนอื่นรู้สึกแปลก ๆ บ้าง

"พวกเราคืนดีกันแล้ว" แต่ว่า พอมาเผชิญหน้ากันธนพจน์ รสิกาเองก็ไม่ได้ปิดบัง "เรื่องที่ขอให้นายช่วยก่อนหน้านี้ คงจะไม่ต้องแล้ว ขอบคุณมากนะ"

"คืนดีกันแล้วเหรอ......" ธนพจน์รู้สึกมึนงงเล็กน้อย ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

ถึงแม้ว่าการที่รสิกากับถนิตเลิกกันเพราะต้องการปกป้องตระกูลปิติภัทรไพศาลไว้ และในใจของธนพจน์ก็รู้สึกผิดอยู่เล็กน้อย แต่พอเอาเข้าจริงตอนที่ได้ยินข่าวว่าพวกเขาคืนดีกันแล้ว ในใจของเขาก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจอยู่บ้างเหมือนกัน

เขาไม่ได้คิดว่าพอรสิกากับถนิตเลิกกันแล้วตัวเองจะมีโอกาส แต่อย่างน้อย ก็ยังสามารถอยู่ข้างกายเธอได้

"ตระกูลปิติภัทรไพศาล ยังโอเคไหมคะ?" รสิกาเปลี่ยนเรื่องพูดไป

"ยังโอเคอยู่ เธอไม่ต้องเป็นห่วงหรอก" ธนพจน์พูดขึ้น "ตระกูลปิติภัทรไพศาลไม่ได้อ่อนแอขนาดที่เธอเห็นหรอก ครั้งนี้ ถึงตระกูลวัชรเดชานนท์จะมากดขี่ปิติภัทรไพศาลอีก ก็ไม่มีทางเกิดเรื่องอย่างครั้งที่แล้วอีกแล้ว"

เรื่องแบบนั้นมีครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว ถึงแม้ว่าตระกูลปิติภัทรไพศาลจะไม่มีทางเทียบกับตระกูลวัชรเดชานนท์ได้ แต่ก็มีทางออกของตัวเองเหมือนกัน

"งั้นก็ดีแล้ว" รสิกาโล่งใจไปได้เปลาะหนึ่ง

"ถ้ามีเวลาว่าง......ก็กลับมาเที่ยวบ้างนะ คุณน้าคิดถึงเธอมากเลย" ธนพจน์ลังเลไปครู่หนึ่ง แล้วก็พูดขึ้นอีกว่า "แอนก็ไม่มีทางต่อต้านเธออย่างเมื่อก่อนแล้ว"

"อ๋อ ใช่เหรอ" รสิกายิ้มจาง ๆ ขึ้นมาทีหนึ่ง ชรรินเกลียดเธอมานานหลายปีแบบนี้ จะมาพูดว่าไม่เกลียดแล้วก็ไม่เกลียดเลยได้ยังไง?

คำพูดประโยคนี้ของธนพจน์ พูดออกมาเพื่อหลอกตัวเขาเองละมั้ง

"เรื่องกลับไปค่อยว่ากันทีหลังเถอะ ฉันยังมีธุระอื่นอีก วางสายก่อนแล้วนะ" รสิกาพูดออกมาแบบนี้ประโยคหนึ่งแล้วก็วางสายไปเลย

น้ำต้มเดือดพอดี เธอวางโทรศัพท์ไปข้างหนึ่ง แล้วเอาแก้วมาสองใบล้างให้สะอาดเสร็จแล้ว ถึงได้เทน้ำร้อนเข้าไป

ตรงด้านนอกถนิตได้ค่อย ๆ เก็บของเข้าที่เข้าทางไปเรียบร้อยแล้ว เสื้อผ้าที่จำเป็นต้องซักก็โยนเข้าไปในเครื่องซักผ้าหมดแล้ว กระเป๋าเดินทางถูกเขาเก็บเข้าไปในตู้ ในตู้เสื้อผ้าเก็บข้าวของของพวกเขาไว้ ดูเป็นระเบียบเรียบร้อย ตอนที่รสิกาเดินเข้าไปนั้น ถนิตกำลังยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า จ้องมองเสื้อผ้าเต็มตู้ด้านใน แล้วเรียวปากก็คลี่ยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

"ดูอะไรคะ?" รสิกาเดินเข้ามา แล้วเอาน้ำยื่นให้เขา "คุณจะอาศัยอยู่ที่นี่ตลอดเลยเหรอคะ?"

พอเธอเห็นเสื้อผ้าพวกนั้นแล้ว ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าถนิตจะมาลงหลักปักฐานที่นี่เลยนะ?

"คุณไม่ยินดีเหรอ?" ถนิตจ้องมองเธอ แล้วถามขึ้นมา

"ทำไมฉันจะไม่ยินดีละคะ" รสิกายิ้มขึ้นมาเล็กน้อย เพียงแต่ว่าในรอยยิ้มนั้นยังมีความหนักใจแฝงอยู่ด้วย

ถนิตรู้ว่าในใจเธอกำลังคิดอะไรอยู่ พอเอาแก้ววางไว้ข้าง ๆ จากนั้นก็รวบตัวเธอมากอดไว้ในอก "พวกเราจะต้องเดินต่อไปกันดี ๆ แน่"

"ค่ะ" รสิกาตอบรับไปคำหนึ่ง

......

พอได้พักผ่อนดี ๆ อยู่บ้านไปวันหนึ่งแล้ว เช้าวันที่สองรสิกาก็ไปที่สตูดิโอแต่เช้าเลย เธอจากไปตั้งนานขนาดนี้ไม่รู้ว่าที่สตูดิโอจะเป็นยังไงบ้างแล้ว