บทที่ 218 การข่มขู่ของท่านเฉลิมสิทธิ์

พอรสิกาได้ยินคำพูดของจรณินทร์แล้วก็ไม่พูดอะไรไปนาน ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว จรณินทร์ถึงได้ยินเธอพูดขึ้นว่า "ฉันรู้แล้ว ขอบใจนะ"

"งั้นฉัน......ไปแล้วนะคะ" จรณินทร์เลียริมฝีปากที่แห้งผากเล็กน้อย

"ระหว่างทางระวังตัวด้วย" รสิกาพูดเรียบ ๆ ขึ้นมา

จรณินทร์ไม่ได้อยู่ต่ออีก แล้วก็หมุนตัวแล้วจากไปเลย

พอเธอจากไปนานแล้ว รสิกายังคงยืนอยู่ที่เดิม จนกระทั่งน้ำเดินมาหา

"เธอกำลังคิดอะไรอยู่?" น้ำถามขึ้นมาอย่างแปลกใจ

"ไม่มีอะไร" รสิกาตั้งสติกลับมาได้ แล้วก็ยิ้มให้กับน้ำ

"ยังจะบอกว่าไม่มีอะไรอีก ปฏิกิริยาบนใบหน้าเธอดูแล้วไม่เหมือนกับว่าไม่มีเรื่องเลยนะ" น้ำขมวดคิ้วขึ้น

รสิกาเพียงแต่หัวเราะขึ้นเบา ๆ แล้วส่ายหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็หมุนตัวกลับเข้าไปในสตูดิโอ

เธอไม่อยากจะพูด ใครก็ทำอะไรไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงน้ำเลย

สำหรับเรื่องพวกนี้ของตัวเอง รสิกาไม่ได้อยากให้คนอื่นรู้เรื่องสักเท่าไหร่

แล้วเวลาหนึ่งวัน ก็ผ่านไปแบบนี้ ในตอนที่ใกล้จะเลิกงานนั้น รสิกาก็โทรหาถนิตไปสายหนึ่ง

ถนิตอาจจะกำลังงานยุ่งอยู่ โทรติดไปตั้งนานแล้วถึงจะมารับสาย

"เลิกงานแล้วเหรอ?" พอรับสาย น้ำเสียงที่คุ้นเคยของถนิตก็ดังลอยมา

มุมปากของรสิกาอดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มขึ้นมา "อืม เดี๋ยวก็เลิกงานแล้ว คุณละคะ?"

"ผมอาจจะยังต้องรออีกพักหนึ่ง" ถนิตพูดขึ้น "งานวันนี้เยอะมากเลย"

"งั้นคุณก็ค่อย ๆ ทำงานไปนะคะ ฉันกลับก่อนแล้ว คุณน่าจะเลิกงานประมาณกี่โมงค่ะ?"

"เจ็ดโมงมั้ง" ถนิตพูดขึ้นมา "ไม่ต้องรอผมกินข้าวนะ คุณกินไปคนเดียวก่อนเลย"

"งั้นคุณรีบกลับมานะคะ" รสิกาไม่ได้รับปากเขาว่ากินข้าวเองคนเดียวก่อน กินข้าวคนเดียว กินแล้วก็ไม่อร่อย

พอวางสายไปแล้ว รสิกาก็เก็บข้าวของให้เรียบร้อย จากนั้นก็บอกลากับคนในสตูดิโอเล็กน้อย แล้วก็ถือข้าวของขึ้นมาแล้วเลิกงานไปเลย

พอนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้กินข้าวที่บ้านมานานแล้ว รสิกาก็ขับรถมาที่ซูเปอร์มาเก็ตแถวบ้านแล้วจอดรถไว้ แล้วหิ้วกระเป๋าเข้าไปซื้อผักมามากมาย

ในใจเธอยังวางแผนอยู่ว่าคืนนี้จะกินอะไรดี กว่าจะซื้อวัตถุดิบได้ครบ ในตอนที่เธอหิ้วข้าวของถุงใหญ่สองถุงออกมาจากซูเปอร์มาเก็ตนั้น ก็มองเห็นที่จอดรถด้านข้างรถตัวเองมีรถที่คุ้นตาคันหนึ่งจอดอยู่

ส่วนคนที่ยืนอยู่นอกรถนั้น ก็ทำให้เธอรู้สึกคุ้นตาเป็นอย่างมาก

นั่นก็คือพ่อบ้านของตระกูลวัชรเดชานนท์ ปกติแล้วพ่อบ้านจะคอยติดตามท่านเฉลิมสิทธิ์อยู่เสมอ แล้วเขามาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ งั้นคนที่อยู่ในรถก็ต้องเป็น......

พ่อบ้านเปิดประตูรถออก จากนั้นท่านเฉลิมสิทธิ์ก็ก้าวลงมาจากรถ จ้องมองเธออย่างเรียบเฉย "มีเวลาว่างหรือเปล่า?"

การมาถึงของท่านเฉลิมสิทธิ์เร็วกว่าที่เธอคิดไว้เยอะ ถึงแม้เห็นเขาในตอนนี้จะรู้สึกเซอร์ไพรส์อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ถือว่าช็อก

รสิกาพูดขึ้นว่า "ให้หนูเอาของไปเก็บก่อนได้ไหมคะ?"

เธอไม่ได้ถือของที่หนักแบบนี้เป็นประจำ พอตอนนี้มาหิ้วนานไปก็รัดจนเจ็บมือ

"ได้" ท่านเฉลิมสิทธิ์พูดขึ้นมา

รสิกาหิ้วถุงไว้แล้วมาถึงข้างรถตัวเอง จากนั้นก็ล้วงกุญแจออกมาปลดล็อก เธอเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับออก แล้วเอาของเข้าไปวาง

พอล็อกรถเสร็จเรียบร้อยอีกครั้ง เธอถึงหันหน้าไปพูดกับท่านเฉลิมสิทธิ์ว่า "แถวนี้มีร้านกาแฟอยู่ร้านหนึ่ง พวกเราไปนั่งคุยกันที่นั่นดีกว่าค่ะ"

สิ่งที่ได้รับยังคงเป็นคำตอบที่เรียบเฉยของท่านเฉลิมสิทธิ์ "อืม"