บทที่ 220 ถ่านไฟเก่าจะปะทุขึ้นมาแล้วเหรอ

พอถนิตไปปิดไฟแล้วก็มานอนลงบนเตียงแล้ว เธอก็กลิ้งตัวมา แล้วก็เอาตัวเองซุกเข้าไปอยู่ในอกเขา

"รสิกา?"

"นอนเถอะ" น้ำเสียงของเธอแหบแห้ง "ง่วงแล้วค่ะ"

ถนิตทำได้เพียงข่มความสงสัยในใจทั้งหมดลงไป

จู่ ๆ เขาก็มีความรู้สึกอย่างหนึ่งขึ้นมา

บางที่ในใจรสิกาอาจจะกำลังลังเลเรื่องอะไรอยู่ หรือว่าอาจจะเป็นการตัดสินใจบางอย่างที่ทำให้เธอลังเล

แล้วความผิดปกติพวกนี้ของเธอในวันนี้ ก็ทำให้เธอลังเลอยู่ว่าตัวเองควรจะทำการตัดสินใจยังไง

พอคิดมาถึงตรงนี้ แขนทั้งคู่ของถนิตก็กอดเธอยิ่งแน่นมากขึ้นอีก แล้วหายใจอย่างหนักหน่วงเข้าไปคำหนึ่ง

ไม่ว่าเธอจะทำการตัดสินใจอะไร ยังไงก็แล้วแต่ เขาจะไม่มีทางปล่อยให้เธอจากไปอีกแล้ว

......

วันที่สามหลังจากที่กลับมาแล้ว รสิกาก็ได้รับโทรศัพท์จากเจเน็ต

ในโทรศัพท์ เจเน็ตนัดเธอออกไปเจอหน้ากัน แล้วรสิกาก็วาดรูปออกแบบในมือไม่ได้สักที ก็เลยตอบตกลงไป

ตอนที่เธอไปถึงเจเน็ตได้มาถึงก่อนแล้ว เธอนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง ในมือกำลังเล่นโทรศัพท์อยู่ พอสังเกตเห็นว่ารสิกามาถึงแล้ว เธอก็เก็บโทรศัพท์ไป จากนั้นก็ลุกขึ้นมา

"รสิกา" เจเน็ตยื่นมือมาด้วยใบหน้ายิ้มแฉ่ง

"สวัสดีค่ะ อาจารย์" รสิกาจับมือเธอไว้ด้วยความเคารพ "ต้องขอโทษด้วยนะคะ ให้อาจารย์รอซะนานเลย"

"ก็ไม่ได้รอนานมากเท่าไหร่" เจเน็ตพูดขึ้นมา "นั่งเถอะ"

รสิกาพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็นั่งลง

พอสั่งเครื่องดื่มแล้วเจเน็ตถึงถามขึ้นมาว่า "ได้ยินบรู๊คบอกว่า ช่วงก่อนคุณออกไปพักร้อนมาเหรอ"

"ก็ไม่ถือว่าพักร้อนหรอกค่ะ" รสิกาพูดขึ้น "ก็แค่ให้ตัวเองหยุดพักไปไม่กี่วัน แล้วก็กลับบ้านเกิดไปรอบหนึ่งค่ะ"

"แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน" เจเน็ตพูดขึ้นมา "คนที่ทำงานแบบเรา สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือออกไปหาแรงบันดาลใจ เอาแต่ขังตัวเองไว้ในที่แห่งเดียวไม่ใช่ความคิดที่ดีอะไรเลย"

เจเน็ตพูดถูก ตอนนี้ที่เธอสามารถรักษาความสามารถของตัวเองให้อยู่ในระดับชั้นนำของโลกมาได้ตลอดนั้น ก็มีส่วนเกี่ยวข้องมาจากการที่เธอออกแบบเสื้อผ้าเสร็จชุดหนึ่ง แล้วก็ออกไปหาท่องเที่ยวหาแรงบันดาลใจเหมือนกัน

"เรื่องที่ฉันพูดกับคุณเมื่อคราวก่อน คุณคิดไปถึงไหนแล้ว?" เจเน็ตตัดเข้ามาที่ประเด็นสำคัญ

คำพูดของเธอทำให้รสิกาเข้าสู่สภาพครุ่นคิดอย่างหนัก แต่ก็แค่เวลาสองวินาทีเท่านั้น

"เรื่องนั้น ฉันได้ครุ่นคิดมาอย่างจริงจังแล้วค่ะ" รสิกาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ทีหนึ่ง "ก่อนอื่น ฉันอยากขอบคุณที่คุณชื่นชมในตัวฉัน และคุณยอมรับในความสามารถของฉัน สำหรับฉันแล้วก็คือรางวัลที่ดีที่สุด การได้ไปมิลานกับคุณ เป็นเรื่องที่ดีไซเนอร์ทุกคนใฝ่ฝันกันทั้งนั้น แล้วก็เป็นเรื่องที่ฉันฝันไว้ด้วยเหมือนกัน แต่ว่ายังไงฉันก็ต้องพูดว่าขอโทษกับคุณสักคำ"

เจเน็ตรู้สึกไม่ค่อยเข้าใจรวมทั้งผิดหวังด้วย แต่ก็ยังมีรอยยิ้มอยู่ "ฉันรู้สึกเสียดายมาก"

"ขอโทษจริง ๆ ค่ะ" รสิกายิ้มขึ้นมาอย่างไร้เรี่ยวแรงทีหนึ่ง "บางทีฉันค่อย ๆ พยายามไป อาจจะยังต้องใช้เวลาอีกเป็นสิบปี แต่ว่าที่เมืองซีนี้ มีคนและของที่ฉันใส่ใจอยู่ ฉันไม่อยากทิ้งทุกอย่างแล้วจากไปแบบนี้ค่ะ"

รสิกาเคยคิดว่าจะทิ้งทุกอย่างแล้วจากไปเลย พอจากไปแล้ว เรื่องพวกนั้นที่คอยรบกวนเธออยู่ก็จะหายไปหมดเลย

แต่พอเธอนึกถึงถนิตขึ้นมา เธอก็ทนทำใจไม่ได้

ถ้าเธอทิ้งเขาไว้แบบนี้แล้วจากไปเลย สำหรับเขา จะเป็นเรื่องที่โหดร้ายมากแค่ไหนกัน

เธอทำเรื่องแบบนี้ไม่ได้ ดังนั้นจึงได้แต่ต้องมาขอโทษเจเน็ต

"ไม่เป็นไร" เจเน็ตส่ายหน้าเล็กน้อย "คุณไม่ไปมิลาน เราก็ยังเป็นเพื่อนกันได้ ไม่ใช่เหรอ?"

"นั่นมันแน่นอนอยู่แล้วค่ะ" ท่าทีของเจเน็ตทำให้รสิการู้สึกปลาบปลื้มใจเป็นอย่างมาก "ต้องขอบคุณมากจริง ๆ ค่ะ"