บทที่ 221 จดหมายจากปวัตร

ถนิตไม่มีทางอยู่ ๆ ก็มีความคิดที่จะกลับไปคืนดีกับอนิญญา......และที่สำคัญ ผ่านเรื่องราวมามากมายขนาดนี้ รสิกาเองก็ไม่คิดว่าเขาจะชอบอนิญญาได้อีก

เพียงแต่ว่า ถึงแม้ว่าใจของเธอจะคิดไปแบบนี้ แต่ก็ยังทุกข์ใจแทบตาย

เธอฟุบตัวอยู่บนพวงมาลัยรถ ไม่ขยับเขยื้อนอยู่นาน

ส่วนทางด้านถนิตนั้น

พอวางสายจากรสิกาแล้ว เขาก็เปิดจดหมายฉบับนั้นที่อนิญญาให้เขามาเมื่อก่อนหน้านี้ออกดูอีกครั้ง

นั่นเป็นจดหมายที่ปวัตรเขียนให้เขา

ปวัตรอาจจะชอบอนิญญาจริง ๆ แต่ความรู้สึกผิดที่เขามีต่อถนิตก็เป็นเรื่องจริงเหมือนกัน

จดหมายฉบับนี้ปวัตรเขียนไว้ก่อนที่จะเกิดเรื่อง ทีแรกอยากจะส่งมาให้เขา เพื่อให้เขาให้อภัย เพียงแต่ว่ายังไม่ทันได้ส่งก็เกิดเรื่องขึ้นมาซะก่อน แล้วจดหมายฉบับนี้ เขาก็ไม่มีโอกาสได้ส่งอีกเลย

ปวัตรเป็นเพื่อนที่เล่นกันมาตั้งแต่เล็กจนโตของถนิต เขารู้เรื่องของถนิตมากมาย เมื่อก่อนเวลาถนิตทำผิด ก็จะลากปวัตรมารับโทษเป็นเพื่อนด้วย

ความสัมพันธ์ของพวกเขา ถ้าไม่ใช่เพราะอนิญญา ก็ไม่มีทางแตกหักกันจนถึงขั้นนี้หรอก

ตลอดชีวิตนี้ปวัตรไม่เคยทำเรื่องที่ไม่ดีกับใคร มีเพียงแต่ความรู้สึกผิดที่ลึกซึ้งมากต่อถนิตเท่านั้น

ความรู้สึกผิดแบบนี้ ทำให้ช่วงเวลาหลายปีที่เขาอยู่ต่างประเทศไม่มีความสุขเท่าไหร่ เขาอยากกลับมาขอโทษถนิตนับครั้งไม่ถ้วน แต่สุดท้ายก็เป็นเพราะขี้ขลาดแล้วหยุดยั้งไป

แต่จดหมายฉบับนี้ เป็นจดหมายที่เขาเขียนขึ้นมาจากความกล้าที่สั่งสมมาหลายปี เพียงแต่ว่าจนถึงวาระสุดท้าย เขาก็ยังไม่ได้รับการให้อภัยจากถนิต

เพราะสาเหตุมาจากจดหมายฉบับ ถนิตก็เลยเหม่อลอยไปชั่วขณะ

อย่างเช่นตอนอยู่ที่หน้าประตูโรงแรมเมื่อกี้ ตอนที่อนิญญาเข้ามากอดเขา เขาลืมเรื่องที่จะผลักเธอออกไปด้วยซ้ำ

เขาอ่านจดหมายซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายก็ถอนหายใจยาว ๆ ออกมาทีหนึ่ง จากนั้นก็พักจดหมายเก็บ แล้วใส่เข้าไปในกระเป๋าเป็นอย่างดี ที่ปากเหมือนจะพูดประโยคอะไรบางอย่างออกมา แล้วก็ปลิวหายไปกับสายลม

......

เรื่องในวันนั้นรสิกาไม่ได้เอ่ยขึ้นมา ถนิตเองก็ไม่ได้เป็นฝ่ายพูดขึ้นมา

ถนิตนึกว่ารสิกาไม่รู้เรื่องนี้ เพราะฉะนั้นจึงคิดว่าบอกหรือไม่บอกเธอก็ไม่เป็นไร ก็เลยไม่พูดอะไรเลยสักอย่าง

แต่กลับไม่รู้เรื่องเลยว่า ในสายตารสิกา ความเงียบขรึมของเขา ก็คือการกำลังปิดบัง

ในใจของรสิกามีหนามอันหนึ่งคอยปักอยู่ในนั้นตลอด ทำให้เธอไม่สบายใจ ไม่สบายใจเอามาก ๆ ความไม่สบายใจแบบนี้ พอผ่านไปหลาย ๆ วันเข้า ถนิตก็สังเกตเห็นขึ้นมา

วันนั้นเขาเลิกงานกลับมาบ้านดึกมาก แล้วเธอก็เข้านอนแล้ว

เขาอาบน้ำเสร็จแล้วไปนอนลงข้างกายเธออย่างเงียบเฉียบ ในตอนที่เขารวบตัวเธอเข้ามากอดไว้ในอกตัวเองด้วยความเคยชินนั้น กลับถูกเธอผลักออกไปเลย

ถนิตตกตะลึงเล็กน้อย เขานึกว่ารสิกาตื่นขึ้นมาแล้ว

"รสิกา?" เขาเรียกชื่อเธอขึ้นมา

เธอไม่ได้ขานรับ ถนิตรอไปอีกครู่หนึ่งอย่างมีความอดทน แต่เธอก็ยังไม่มีการตอบสนอง เขาจึงได้แต่ยื่นมือไปลากตัวเธอมาอีกครั้ง

เพียงแต่ว่ามือยังไม่ทันแตะโดนตัวเธอ เธอก็หลบหนีอย่างรุนแรงขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นก็พลิกตัวไปลุกขึ้นมานั่งบนเตียง ดวงตาทั้งคู่เย็นชาจนทำให้คนรู้สึกกลัว

"เกิดอะไรขึ้น?" ถนิตขมวดคิ้วถามขึ้น

"ดึกมากแล้ว นอนเถอะค่ะ" รสิกาไม่ได้อธิบาย เพียงแต่พูดเรียบ ๆ ขึ้น

เธอจะนอนลงไปอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันได้นอนลง มือข้างหนึ่งก็ยื่นมา แล้วกอดรัดตัวเธอไว้

รสิกาจะขัดขืนออกอย่างอัตโนมัติ แต่ว่าแรงของเขาเยอะมาก

"นี่ตกลงคุณเป็นอะไรกันแน่?" น้ำเสียงของถนิตเคร่งขรึมขึ้นมาหลายเท่า "คุณกำลังงอนเรื่องอะไรอยู่?"