บทที่ 222 พาเธอไปพบผู้ปกครอง

"ผมเป็นคนผิดเอง" ถนิตรวบตัวเธอมาไว้ในอ้อมกอด แล้วพูดเสียงเบาขึ้น

หน้าผากของรสิกาแตะอยู่ตรงหน้าอกเขา ตอนที่เขาพูด เธอสามารถรู้สึกได้เลยว่าหน้าผากของตัวเองกำลังสั่นไหวจนรู้สึกชา

"ผมควรจะบอกคุณมาตั้งนานแล้ว" เขาพูดขึ้นมาอีก "หลายวันมานี้ คงจะเป็นทุกข์มากเลยล่ะซิ"

รสิกาตอบอืมออกมาคำหนึ่งอย่างแง่งอน

เธอเป็นทุกข์มากจริง ๆ มีหลายครั้งที่อยากถามเขา แต่ทุกครั้งที่เห็นหน้าเขาก็ถามไม่ออก เธอจึงได้แต่เก็บไว้ในใจคนเดียว จนทุกข์ใจจะแย่แล้ว

"คุณเองก็น่าจะถามผมนะ" ถนิตพูดขึ้นมา "ในเมื่อเรื่องนี้ทำให้คุณกลัดกลุ้ม คุณก็สามารถถามผมโดยตรงได้"

เธออดกลั้นมาตั้งหลายวัน ในที่สุดวันนี้ก็ระเบิดออกมา ถึงแม้ยังไงก็ทำให้จิตใจของถนิตรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าเธอขี้หึงเพราะตัวเขาเอง จิตใจก็รู้สึกหวานหอมขึ้นมาหน่อย

"ฉันกลัวว่าจะเป็นความจริง" รสิกายังคงอยู่ในท่าทางเดิมไม่ขยับเขยื้อน "ถ้าเกิดว่าเป็นความจริงละก็ ฉันกลัวว่าฉันจะทำใจไม่ได้"

ทำใจที่จะจากเขาไปไม่ได้......

"ไม่มีทางเป็นจริงแน่" ถนิตพูดเสียงเขาขึ้นมา "เรื่องนี้จะไม่มีวันเกิดขึ้นมาแน่นอน"

รสิกากัดริมฝีปากล่างไปไม่พูดอะไร พอผ่านไปครู่หนึ่งแล้ว เธอก็ถามขึ้นว่า "ทำไมก่อนหน้านี้อนิญญาไม่เอาจดหมายให้คุณ แล้วเพิ่งมาให้ตอนนี้ละคะ?"

"เธอบอกว่าเธอลืมไป" ถนิตนึกถึงการพูดคุยกันในวันนั้น แล้วก็กระตุกมุมปากขึ้นมาอย่างเรียบเฉยแล้วก็หัวเราะขึ้นมาคำหนึ่ง อย่างเยาะเย้ยเล็กน้อย

รสิกาเงียบขรึมไปครู่หนึ่ง เหมือนอยากจะพูดอะไร แต่ยังไม่ได้พูดออกมา

เธอมักจะรู้สึกว่าเรื่องวันนั้นมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ไม่มีทางมีเรื่องที่บังเอิญขนาดนั้นแน่

และที่สำคัญ ที่อนิญญากลับมาจากต่างประเทศก็เพราะถนิต เธอจะมาลืมของสำคัญขนาดนี้ไปได้ยังไง?

ลืมไปแล้วก็ลืมไปแล้วซิ......แต่กลับมานึกออกได้ในเวลานี้ซะงั้น

รสิกากัดริมฝีปากเล็กน้อย เรื่องนี้ จะต้องไม่ง่ายดายแน่

......

แล้วความจริงก็ยืนยันแล้ว ว่ารสิกาเดาได้ถูกต้อง

ในร้านอาหารที่ไม่ค่อยเตะตาคนแห่งหนึ่ง อนิญญาผลักประตูห้องส่วนตัวเปิดออกแล้วเดินเข้าไป ก็เห็นท่านเฉลิมสิทธิ์นั่งอยู่ข้างในแล้ว

"คุณท่าน" ท่าทางของเธอดูนอบน้อมมากเป็นพิเศษ

"นั่งซิ" ท่านเฉลิมสิทธิ์ลืมตาขึ้นมาเล็กน้อย เหล่มองเธอทีหนึ่ง

แล้วอนิญญาก็ค่อย ๆ นั่งลงไป

"ไหนเธอบอกว่า แผนการนั้นจะต้องทำให้พวกเขาสองคนเกิดความขัดแย้งกันขึ้นมาแล้วเลิกกันไปล่ะ?" ท่านเฉลิมสิทธิ์จิบชาไปอย่างเรียบเฉยคำนึ่ง "แล้วทำไมสิ่งที่ฉันเห็นคือพวกเขายิ่งอยู่ก็ยิ่งรักกันมากขึ้นล่ะ?"

อนิญญารู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย "เรื่องนี้นินก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน นินนึกว่าความรักของพวกเขาไม่ได้ลึกซึ้งมากขนาดนั้น......"

ท่านเฉลิมสิทธิ์จ้องมองเธออย่างไม่พอใจทีหนึ่ง "ถ้าเธอไม่สามารถทำให้พวกเขาเลิกกันได้ เงินที่ฉันสัญญาไว้ว่าจะให้เธอ เธอก็ไม่ต้องคิดเลยว่าจะได้สักแดง"

อนิญญารีบพยักหน้าขึ้นทันที "ต้องเลิกกันแน่นอนค่ะ นินยังมีวิธีอื่นอีก จะต้องสามารถทำให้พวกเขาเลิกกันได้แน่ ๆ!"

"หึ หวังว่าเธอพูดแล้วจะทำให้ได้นะ" เหมือนกับว่าท่านเฉลิมสิทธิ์จะไม่อยากพูดอะไรกับเธออีกแล้ว

แค่เห็นอนิญญาวินาทีเดียวเขาก็รู้สึกว่ารกหูรกตา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลยว่าจะร่วมมือกันเธอ

เพียงแต่ว่าดูจากสถานการณ์ในตอนนี้แล้ว บางทีอนิญญาอาจจะเป็นผู้ร่วมงานที่ดีที่สุดก็ได้

ทีแรกท่านเฉลิมสิทธิ์กะว่าจะใช้คอสโมกรุ๊ปมาทำให้รสิกาเป็นฝ่ายไปจากถนิตเอง แต่จนถึงตอนนี้แล้ว เขาไม่เพียงไม่สามารถเอาเปรียบอะไรจากตัวถนิตได้ แถมความรักระหว่างถนิตกับรสิกากลับยิ่งอยู่ก็ยิ่งรักกันมากขึ้น แน่นอนว่าเขาไม่มีทางทนดูอยู่เฉย ๆ แบบนี้แน่ เมื่อทำอะไรไม่ได้แล้วเขาถึงได้มาหาอนิญญา

แล้วอนิญญาก็เป็นอย่างที่เขาคาดคิดไว้จริง ๆ ขอแค่ให้เงินหล่อน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร หล่อนก็จะไปทำทั้งนั้น เหมือนอย่างในตอนแรก โลภมากอย่างกับอะไรดี