บทที่ 224 ชรรินที่ดื้อดึงแทบตาย

กันต์ชัยเป็นคนที่ค่อนข้างสมถะ งานวันเกิดก็ไม่เคยจัดใหญ่โตอลังการ ทุกปีก็แค่กินข้าวกับคนในครอบครัวตัวเองเท่านั้น

ปีที่ผ่าน ๆ มาบนโต๊ะอาหารก็มักจะขาดไปคนสองคน แต่ปีนี้กลับอยู่กันครบทุกคนอย่างหาได้ยาก

ตอนที่ชรรินลงมาจากชั้นบนนั้น ก็เห็นคนรับใช้กำลังจัดโต๊ะอยู่ที่ห้องอาหาร อุปกรณ์กินอาหารห้าชุด เธอขมวดคิ้วขึ้นมา "ทำไมถึงเกินขึ้นมาชุดหนึ่ง?"

"ไม่ได้เกินนี่คะ" คนรับใช้พูดขึ้นมา "คุณผู้ชายบอกว่ามีห้าคนค่ะ"

ชรรินขมวดคิ้วขึ้นมา ยังคิดไม่ออกว่าคนที่ห้าเป็นใคร แล้วธนพจน์ก็เดินเข้ามาแล้ว

"เธอไม่รู้เหรอ?" ธนพจน์จ้องมองเธอ "วันนี้รุ้งจะมาด้วย"

"อะไรนะ?!" สีหน้าของชรรินเปลี่ยนไปหมดเลย "มีสิทธิ์อะไร! วันเกิดพ่อฉัน หล่อนจะมาทำไมกัน!"

ปีก่อน ๆ ไม่มีรสิกาอยู่ด้วย ชรรินดีใจจนไม่รู้จะดีใจยังไง แต่คิดไม่ถึงวันนี้รสิกาจะมาได้!

"แอน พ่อของเราก็เป็นพ่อของรุ้งเหมือนกันนะ" ธนพจน์พูดขึ้นมาอย่างไม่พอใจ

"ไม่ใช่ซะหน่อย!" ชรรินกรีดร้องขึ้นมา "รสิกามีสิทธิ์อะไรมาเป็นลูกสาวพ่อ!"

กว่าเธอจะไล่รสิกาออกไปจากที่นี่ได้อย่างยากลำบาก แล้วรสิกาจะกลับมาอีกแล้วเหรอ......ไม่! เธอไม่มีทางยอมให้หล่อนกลับมาแน่!

พอคิดมาถึงตรงนี้ดวงตาของชรรินก็กลายเป็นดุร้ายมาก แม้แต่ใบหน้าก็บิดเบี้ยวไปด้วยเล็กน้อย

พอธนพจน์เห็นท่าทางของเธอ ก็ขมวดคิ้วขึ้นมา แล้วไม่พูดอะไรก็หมุนตัวจากไปเลย

เขาคิดมาตลอดว่าชรรินก็แค่อายุยังน้อยแล้วชอบเล่นซุกซนเท่านั้น แต่ตอนนี้ดูแล้ว ในใจเธอดูจะเกลียดรสิกาจริง ๆ

พอธนพจน์ไปแล้ว ไฟโกรธเต็มอกของชรรินไม่มีที่ให้ระบาย หันไปก็เห็นว่าคนรับใช้จัดชุดถ้วยชามหัวชุดเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว เธอก็พุ่งตรงไปแล้วคว้าชุดถ้วยชามหนึ่งในนั้นขึ้นมาแล้วคว้างลงพื้นอย่างแรงเลย

"เพรี้ยง" ดังขึ้นมาคำหนึ่ง ถ้วยกระเบื้องถูกกระแทกแตกกระจัดกระจายเต็มพื้น

คนรับใช้ตกใจจนไม่กล้าพูด ชรรินพูดขึ้นมาอย่างโกรธจัด "ถ้ารสิกามา ก็ให้หล่อนใช้พวกนี้กินข้าวซะ!"

พูดจบชรรินก็เดินบิดตัวไปอย่างโกรธเคือง

พอคนรับใช้จ้องมองดูเธอจากไปแล้ว ถึงเดินเข้าไปเก็บเศษซากที่อยู่บนพื้น

ส่วนอารณีย์ที่กำลังเตรียมอาหารอยู่ในครัว ก็ค่อย ๆ เดินออกมาจากข้างใน เธอจ้องมองเศษกระเบื้องบนพื้น แล้วหันมองไปทางที่ชรรินเดินจากไปทีหนึ่ง เรียวปากคลี่ยิ้มขึ้นมาจาง ๆ ในดวงตาคู่สวยที่เชิดขึ้นไปเล็กน้อยมีแววเยาะเย้ยพาดผ่านไปเสี้ยวหนึ่ง

ชรรินอายุน้อยกว่ารสิกาไม่เท่าไหร่ แต่เธอกลับมีมันสมองน้อยกว่ารสิกาอย่างเห็นได้ชัด

"คุณผู้หญิงคะ" คนรับใช้ที่เก็บเศษกระเบื้องบนพื้นพอลุกขึ้นมา หันไปก็เห็นอารณีย์เข้าเลย

"เอาไปทิ้งเถอะ แล้วเปลี่ยนใหม่อีกชุดหนึ่ง" อารณีย์พูดเรียบ ๆ ขึ้นมา

"ค่ะ" คนรับใช้รีบตอบรับขึ้น

......

ตอนเวลาหกโมงเย็นรสิกามาถึงบ้านตระกูลปิติภัทรไพศาลอย่างตรงต่อเวลา เธอขับรถเข้าไปจอดให้เรียบร้อย พอลงจากรถก็เห็นอารณีย์เดินออกมาจากด้านในด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"มาแล้วเหรอ" อารณีย์ยิ้มแล้วพูดขึ้นมา

"ค่ะ" รสิกาพยักหน้าเล็กน้อย "ลุงชัยกลับมาหรือยังคะ?"

"เพิ่งกลับมาถึงเหมือนกัน" อารณีย์พูดขึ้น "เข้าไปกันเถอะ"

รสิกาหิ้วถุงเล็ก ๆ ในมือไว้ แล้วเดินตามอารณีย์ตาม "ชรรินคงจะโกรธมากเลยละซิ"

"เขวี้ยงชุดถ้วยชามไปชุดหนึ่ง" อารณีย์พูดขึ้นมา "คงจะถือว่าใช่ละมั้ง"

รสิกาค่อย ๆ คลี่ยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย "งั้นดูท่าคืนนี้คงจะมีใครคนหนึ่งไม่มีความสุขแน่"

พอได้ยินคำพูดนี้ อารณีย์ก็หันไปมองเธอทีหนึ่ง

"ทำไมเหรอคะ?" พอรสิการับรู้ถึงสายตาของเธอ ก็เลยถามขึ้น