บทที่ 241 เรื่องแต่งงาน

เมื่อรสิการู้ว่าถนิตบอกเลิกและแต่งงานกับนันทร์นรีเพื่อช่วยตนออกมา เธอยอมให้ตัวเองติดคุกหกปีดีกว่า

อย่างน้อยถ้าเป็นแบบนั้น เธอกับถนิตก็ยังมีอนาคต

แต่ตอนนี้ล่ะ?

ไม่มีแล้ว สิ่งที่เธอยืนหยัดมาทั้งหมด มันไม่มีอีกแล้ว

"ขอโทษ......" ธนพจน์เห็นน้ำตาในดวงตาเธอ จู่ๆก็ตระหนักได้ว่าเมื่อกี้ตัวเองพูดอะไรออกไปบ้าง

"นายไปเถอะ" รสิกานอนลง หันหลังให้เขา

ธนพจน์ยังอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่เห็นการปฏิเสธไม่ยอมคุยของรสิกา เขาก็แค่ถอนหายใจ กลืนคำพูดทุกอย่างที่อยากพูดกลับไป

เขาทำร้ายรสิกาอีกแล้ว และครั้งนี้ เขาอาจจะไม่ได้รับการให้อภัยจากเธออีก

......

รสิกาออกจากโรงพยาบาลวันนั้นไม่ได้บอกใคร เธอกังวลว่าทุกคนจะฉลองที่เธอออกจากโรงพยาบาล จึงเก็บของให้เรียบร้อยก่อนหนึ่งวัน จากนั้นก็เรียกรถกลับบ้านติรณา

เมื่อติรณาเลิกงานกลับบ้าน พอเปิดประตูก็เห็นรสิกาเดินผ่านหน้าตน เธอนึกว่าตัวเองเห็นผี

"ยืนตรงประตูทำไม?" เสียงรสิกาดังขึ้น "เป็นเทพเฝ้าประตูเหรอ"

"รุ้ง?!" ติรณาได้สติกลับมาทันที เดินเข้ามาแม้แต่รองเท้าก็ไม่เปลี่ยน "เธอมาที่นี่ได้ไงอ่ะ?"

"ฉันอยู่ที่นี่ไม่ได้เหรอ?" ในมือรสิกาถือน้ำร้อนกับยา เดินมานั่งโซฟา การเคลื่อนไหวแผ่วเบามาก

"ฉันหมายถึงทำไมเธอออกจากโรงพยาบาลวันนี้อ่ะ? ไม่ใช่พรุ่งนี้เหรอ?" ติรณาวางกระเป๋าในมือลง "ไหนเธอพูดมาสิ ออกจากโรงพยาบาลเรื่องใหญ่ขนาดนี้ไม่บอกฉันสักคำ ฉันจะได้ไปรับเธอ"

"ไม่ใช่ไม่รู้จักทางสักหน่อย จะให้เธอไปรับทำไมอ่ะ" รสิกาไม่ค่อยสนใจ เป่าน้ำในแก้ว รู้สึกมันเย็นขึ้นแล้ว ก็เอายาเข้าปาก จากนั้นก็ดื่มน้ำ

"ฉันขอร้องล่ะ ท้องเธอยังมีรูอยู่นะ เธอระวังหน่อยไม่ได้หรือไง" ติรณากรอกตา นึกถึงรสิกานั่งรถกลับมาคนเดียว เธอก็ยังรู้สึกหวาดผวา

"ฉันยังสบายดีอยู่ไม่ใช่เหรอ" รสิกาวางแก้วลง สัมผัสท้องน้อยตัวเอง "เธอก็อย่ากังวลเกินไป แผลฉันหายดีพอสมควร เป็นรอยแผลเป็นหมดแล้ว"

แค่ตอนปกติระวังไม่ให้โดนน้ำก็พอ เรื่องอื่นๆไม่มีปัญหา

ติรณาถอนหายใจอย่างเอือมระอา "ฉันล่ะนับถือเธอจริงๆ กินข้าวหรือยัง?"

"ยังเลย" รสิกาส่ายหน้า "รอเธอกลับมาทำไง"

"นั่งดีๆ" ติรณาขำขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

มีเพื่อนแบบนี้ เธอก็หมดคำจะพูด

เธอไปเปลี่ยนรองเท้า ล้างมือแล้วเข้าครัวทำอาหาร

คิดว่าร่างกายรสิกายังมีแผล ต้องกินอาหารอ่อนๆหน่อย

"เฮ้" เสียงรสิกาดังมาจากด้านหลังเธอ

ติรณาตอบรับโดยไม่หันศีรษะกลับไป "ว่ามา"

"เธอไม่ได้อยู่กับเปรมสุธีร์เหรอ?"

มือติรณาชะงักไป หันศีรษะไปเหลือบมองเธอ "เธอคิดว่าฉันเหมือนเธอเหรอ ที่เร็วขนาดนั้นก็......"

พูดถึงตรงนี้ เสียงติรณาก็หยุดทันที ถ้าเธอไม่หยุดทันเวลา ชื่อถนิตเกือบหลุดออกมาจากปากแล้ว

"ก่อนหน้านี้ไปเจอพ่อแม่เปรมสุธีร์ บอกว่าเร่งแต่งงานไม่ใช่เหรอ?" รสิกาเหมือนไม่ได้ยินเธอพูด พูดขึ้นเอง

"เร็วขนาดนั้นได้ยังไง" ติรณาหันศีรษะกลับมา "แต่งงานเรื่องใหญ่ขนาดนี้ จะรีบแค่ไหนก็แต่งภายในสองเดือนไม่ได้ อีกอย่าง......ฉันยังไม่ตัดสินใจเลยว่าอยากแต่งงานกับเขาไหม"

การแต่งงานเรื่องนี้มันฉับพลันเกินไป ติรณายังไม่คิดอย่างรอบคอบเลยด้วยซ้ำ เดิมทีเธอคิดว่าตัวเองจะคบกับเปรมสุธีร์ให้ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นขึ้นสักสองสามปีถึงค่อยคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

จะรู้ได้ไงว่าพอพวกเขาแน่ใจในความสัมพันธ์แล้ว ก็เหมือนนั่งจรวด ทำให้เธอควบคุมไม่ได้

"เรื่องนี้ ต้องพิจารณาดีๆหน่อย" รสิกาพูดเสียงต่ำ