บทที่ 242 ติดต่อถนิต

วันนั้นที่เห็นรสิการ้องไห้ติรณาไม่ได้พูด เธอคิดว่ารสิกาคงไม่อยากให้เธอรู้

"ฉันไปแล้วนะ"

ตอนเช้า ติรณากินอาหารเช้าแล้ว บอกรสิกาเสร็จก็ออกจากบ้านไปทำงาน

หลังจากเธอไปแล้วรสิกาก็เก็บชามตะเกียบล้างให้สะอาด จากนั้นก็กลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าออกจากบ้าน

เดิมทีสองวันก่อนเธอบอกว่าจะกลับไปดูที่สตูดิโอสักหน่อย แต่ติรณาไม่ให้ไป เธอจึงต้องแอบไป

เธอไม่ได้ขับรถ ลงมาชั้นล่างเรียกรถตรงไปที่สตูดิโอ

เมื่อเธอมาถึงด้านนอกสตูดิโอ ตอนยังไม่ได้เข้าไปก็รู้สึกแปลกๆ

สมัยก่อนทุกครั้งที่มาถึงตรงประตูจะได้ยินเสียงโทรศัพท์ดัง ไม่งั้นก็มีเสียงคนคุยกัน ทำไมวันนี้เดินมาถึงกลับไม่มีเสียงเลยสักนิดเดียว เหมือนไม่ได้เปิดร้าน

รสิกาขมวดคิ้วเบาๆ เม้มปากแล้วเดินเข้าไป

"พี่รุ้ง?"

จันทร์กำลังหมุนเก้าอี้เล่นใต้บั้นท้าย หมุนไปที่ประตูพอดีเห็นร่างคุ้นเคยเดินเข้ามา เธอกระโดดขึ้นมาจากเก้าอี้ด้วยความตื่นเต้นทันใด "พี่รุ้ง พี่กลับมาแล้วเหรอ!"

"รุ้ง" น้ำที่กำลังวาดภาพออกแบบได้ยินเสียง ก็เงยหน้าขึ้น ประหลาดใจเล็กน้อย "คุณกลับมาแล้วเหรอ"

"อืม กลับมาแล้ว" รสิกาพยักหน้า

จันทร์รีบดึงรสิกามานั่งเก้าอี้ "พี่รุ้ง แผลพี่ยังไม่หายดีหรือเปล่า?"

"ดีขึ้นพอสมควรแล้ว"

"คุณก็จริงๆเลยนะ วันนี้กลับมาก็ไม่โทรมาบอกสักคำ ให้เราได้เตรียมใจไว้หน่อย" น้ำมองสตูดิโอ รอยยิ้มค่อนข้างฝืน

รสิกายิ้ม หายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดขึ้น "พูดมาเถอะ เกิดอะไรขึ้น?"

เธอเดินเข้ามาก็พบว่าด้านในแปลกๆ ถึงจะบอกว่าเรื่องในครั้งนี้ทำให้ปริมาณงานลดลง แต่ก็ไม่ถึงขนาดทำให้ไม่มีใบสั่งซื้อที่สตูดิโอแม้แต่ชิ้นเดียว

ตอนเธอเข้ามาเห็นแค่น้ำกำลังวาดภาพออกแบบ ส่วนคนอื่นๆเหมือนไม่มีอะไรทำ

น้ำเห็นรสิกาเห็นแล้ว จึงไม่ปิดบังเธอเช่นกัน "ก็ไม่รู้มีคนวางแผนเบื้องหลังหรือเปล่า ช่วงนี้ที่สตูดิโอไม่มีใบสั่งซื้อสักชิ้นเลย"

"ไม่มีสักชิ้น?" รสิกาขมวดคิ้วเล็กน้อย เหลือบมองกรานต์

เขาเอามือลูบศีรษะเล็กน้อยแล้วพูดขึ้น "ก่อนหน้านี้ตอนคุยกับพี่รุ้งที่โรงพยาบาล ยังมีลูกค้าอยู่บ้าง"

ซึ่งก็หมายความว่า ช่วงเวลาที่เธอรักษาแผลอยู่ ลูกค้าที่สตูดิโอหายไปหมดเลย

ถ้าหายไปส่วนหนึ่งก็ยังพูดได้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็ไม่ถึงขนาดที่ว่าลูกค้าเลิกจ้างพร้อมกันทั้งหมด

ดังนั้นการคาดเดาของน้ำถูกต้อง

รสิกาถอนหายใจอย่างหมดหนทาง "ขอโทษนะทุกคน เพราะฉันทำให้พวกคุณเดือดร้อน"

"พี่รุ้ง พี่ห้ามพูดแบบนี้เด็ดขาด เดือดร้อนไม่เดือดร้อนอะไรกัน" จันทร์รีบพูด

"นี่ไม่ใช่การสร้างความเดือดร้อนหรอก" ศุจิพูดอย่างเฉียบขาด

"ฉันติดต่อทางอาจารย์แล้ว เขาจะช่วยคิดหาวิธี" มนชิตพูด

"ดังนั้นนะ เธออย่ารู้สึกกดดันเด็ดขาด ที่สตูดิโอยังมีพวกเรา เธอรักษาแผลตัวเองให้ดี" น้ำพูดต่อ

ได้ยินพวกเขาแต่ละคนปลอบตน ในใจรสิกาก็รู้สึกเศร้า และอบอุ่นมาก "ขอบคุณนะทุกคน"

"แต่เรื่องนี้ก็ต้องแก้ไขโดยเร็วที่สุด ไม่งั้นสตูดิโอ......" น้ำพูดถึงตรงนี้ก็หยุดลง ลังเลที่จะพูดมัน

"พี่รุ้ง พี่ไม่ต้องห่วง ฉันไม่มีทางทิ้งสตูดิโอเด็ดขาด!" จันทร์ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

"ฉันก็เหมือนกัน" ศุจิกัดฟันพูด

เธอไม่ใช่นักออกแบบมืออาชีพ งานหลักของเธอก็เพื่อปกป้องรสิกา แต่ตอนนี้เธออยากอยู่กับรสิกาจริงๆ ทำให้สตูดิโอคืนสู่สภาพเดิม

"มีฉันด้วย" กรานต์ก็พูดขึ้น "แค่พี่รุ้งต้องการ เราจะไม่มีทางไปไหน"

มนชิตมองพวกเขาแล้วยิ้ม "เด็กๆพวกนี้"

"อย่าทำตัวอาวุโสมาข่มเด็กสิ" น้ำบิดแขนเขาหนึ่งที "คุณก็ห้ามไป"