บทที่ 243 ยุบสตูดิโอ

ศุจิมีวิธีเอกลักษณ์ของตัวเองในการติดต่อถนิต รสิกาจึงแยกทางกับเธอ ศุจิไปติดต่อถนิต ส่วนรสิกาไปสตูดิโอบรู๊ค

งานหลักของเธอในตอนนี้คือต้องแก้ไขปัญหาสตูดิโอ

สตูดิโอไม่ใช่ของเธอแค่คนเดียว เธอต้องรับผิดชอบทุกคนในสตูดิโอ

รถจอดใต้ตึกสตูดิโอบรู๊ค รสิกาจ่ายค่ารถแล้วผลักประตูค่อยๆลงจากรถ

เธอเงยหน้าขึ้นมองสิ่งก่อสร้างนี้ ไม่ได้มาสองสามเดือน เธอรู้สึกเหมือนทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปมาก

มองดูสักพัก กำลังจะยกเท้าเดินเข้าไป โทรศัพท์ที่เธอใส่ในกระเป๋าจู่ๆก็ดังขึ้น

ควักออกมาดู บนนั้นแสดงชื่อนีรชา

เห็นชื่อนีรชา คิ้วรสิกาก็ขมวดเล็กน้อยโดยไม่ได้ตั้งใจ

"นีรชา"

"พี่รุ้ง......ทำไมพวกพี่ไม่บอกฉัน?" เมื่อโทรศัพท์เชื่อมติด เสียงแหบพร่าปนสะอื้นของนีรชาก็ดังขึ้น "เรื่องใหญ่ขนาดนี้ พวกพี่ไม่มีใครบอกฉันสักคน......ถ้าฉันไม่เห็นจากข่าวเอง พวกพี่ก็ไม่คิดจะให้ฉันรู้ใช่ไหม?"

ช่วงก่อนหน้านี้นีรชายุ่งกับการเรียนมาโดยตลอด เธอนึกว่าถนิตคืนดีกับรสิกาแล้วจะไม่เกิดปัญหาอะไรอีก จึงไม่ได้เป็นห่วงเท่าไร แต่เมื่อเธอยุ่งเสร็จแล้วนึกถึงพวกเขา ก็พบว่าถนิตแต่งงานแล้ว ส่วนรสิกาถูกใส่ร้ายกลายเป็นฆาตกรฆ่าคน

เรื่องราวผ่านมานานขนาดนั้น แต่เธอเพิ่งมารู้ตอนนี้

"ขอโทษ......" รสิกาลังเล "ฉันแค่ไม่อยากให้เธอเสียการเรียน"

"เทียบกับการเรียน พวกพี่สำคัญกว่านะ" เสียงนีรชาฟังแล้วเหมือนจะร้องไห้ตลอดเวลา "พี่รุ้ง นั่นไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม? ทั้งๆที่พี่กับพี่ชายฉันคืนดีกันแล้ว ทำไมพี่ชายฉันถึงได้แต่งงานกับนันท์นรีล่ะ?"

รสิกากัดปากไม่พูด เธอไม่รู้ว่าจะปลอบนีรชายังไง เพราะทุกอย่างนี้เป็นเรื่องจริง ถึงแม้เธอเองก็ไม่อยากจะเชื่อก็ตาม

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้?" นีรชาถามเสียงแหบ

"เรื่องราวมันซับซ้อนมาก" นีรชาถอนหายใจเบาๆ "นีรชา เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ"

"ทำไมจะไม่เกี่ยว!" นีรชาขึ้นเสียง ด้วยความสะเทือนใจ "พวกพี่คนหนึ่งเป็นพี่ชายฉัน คนหนึ่งเป็นพี่สะใภ้ฉัน จะไม่เกี่ยวได้ยังไง!"

รสิกาพูด "รอเธอหยุดกลับมาก่อนค่อยว่ากัน"

ตอนนี้คุยในโทรศัพท์ไม่ชัดเจน เธอก็ไม่อยากพูดเรื่องนี้ในโทรศัพท์ด้วย

"ไม่ต้องหรอก" นีรชาสูดหายใจ

รสิกานึกว่าเธอหมายถึงไม่ต้องพูดเรื่องนี้ แต่ไม่คิดว่าเธอจะพูดประโยคถัดมาว่า "ฉันกลับมาแล้ว"

"อะไรนะ?" รสิกาตกตะลึง "เธอกลับมาแล้ว?"

ตอนนี้ห่างจากวันหยุดฤดูหนาวเกือบหนึ่งเดือน เธอกลับมาแล้วได้ยังไง?

"ฉันแค่อยากรู้ว่าทุกอย่างนี้มันเกิดอะไรขึ้น" นีรชาอารมณ์สงบลง "ฉันจะขึ้นเครื่องบินเดี๋ยวนี้"

"นีรชา......"

"พี่รุ้ง พี่ไม่ต้องโน้มน้าวฉัน โอเคไหม?" นีรชาขัดจังหวะเธอ

รสิกาเม้มปาก แค่พูดขึ้น "เธอก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว เธอรู้ว่าตัวเองควรทำยังไง ตามใจเธอแล้วกัน"

"งั้นรอฉันกลับไปก่อนค่อยว่ากันทีหลัง" นีรชาพูดจบ ก็ตัดสายไป

สำหรับเรื่องระหว่างถนิตและรสิกา นีรชาเหมือนกระตือรือร้นกว่าพวกเขาสองคนที่เป็นผู้เกี่ยวข้องอีก ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าพวกเขาเลิกกันก็รีบกลับมาโน้มน้าวจากที่ไกลๆ