บทที่ 244 บ้านในอดีต

"ถ้าเป็นแบบนี้ ก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว" บรู๊คพูด "แต่เธอ......เธอยอมไหม?"

สตูดิโอยุบไปแบบนี้ รสิกายอมรับได้จริงๆไหม?

"ทำไมจะไม่ยอมล่ะ" ถึงแม้ใบหน้ารสิกายังมีรอยยิ้ม แต่บรู๊ครู้สึกว่าในรอยยิ้มเธอมีความฝืนใจอยู่บ้าง

"เอางี้ดีไหม" บรู๊คพูด "ที่เธอพูดเมื่อกี้ฉันเห็นด้วยหมด คนงานสตูดิโอเธอฉันจะให้พวกเขามาทำที่นี่ ส่วนเธอ ไม่ต้องเป็นเด็กฝึกงานแล้ว ถ้าไม่รังเกียจ มาเป็นประธานของฉันเถอะ"

รสิกามองบรู๊คอย่างตะลึงงัน "อาจารย์......"

"แน่นอนว่าเทียบกับเจเน็ตแล้ว เธอมาทำกับฉันจะไม่ได้แสดงความสามารถเต็มที่นะ" บรู๊คยิ้มนิดๆ

"ได้ยังไง......" รสิกาเบ้าตาแดง ปลายจมูกแสบร้อน "ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดี"

"ฉันเป็นอาจารย์เธอนะ ก็ควรช่วยเหลือเธอไม่ใช่หรือไง" บรู๊คหยิบทิชชู่ยื่นให้เธอ "เช็ดซะ อายุเท่าไรแล้ว ยังร้องไห้ขี้มูกโป่งอีก"

รสิการับทิชชู่มา ซับดวงตาตัวเองไม่ปล่อยมือ

"อาจารย์ ขอบคุณนะคะ"

"ตั้งใจทำนะ" บรู๊คพูด "ที่ทำงานฉันไม่ได้ผ่อนคลายเหมือนที่เธอ"

รสิกายิ้มขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ "ฉันจะตั้งใจค่ะ"

ขณะที่พูดเธอไม่ได้ปล่อยมือ ใช้ทิชชู่ซับดวงตาตัวเองอยู่ตลอด

เธอกลัวว่าถ้าตัวเองปล่อยมือ น้ำตาที่อยู่ในดวงตาจะไหลออกมาหมด

เธอไม่ได้ร้องไห้ต่อหน้าบรู๊คมานานแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้

ที่จริงแล้วสิ่งที่รสิกาวางแผนไว้ในตอนแรกก็คือ เตรียมที่ให้คนในสตูดิโอหมดแล้ว เธอจะค่อยๆเริ่มต้นใหม่ด้วยตัวเอง

เธอยังมีเวลา สามารถค่อยเป็นค่อยไปได้ แต่ไม่จำเป็นต้องลากพวกน้ำมาเสี่ยงกับตน

แต่ความใจดีของบรู๊ค ทำให้ความประทับใจของรสิกาเพิ่มขึ้นอย่างสุดขีด

ถึงจะเป็นแค่อาจารย์และลูกศิษย์ธรรมดา ก็ไม่ขนาดนี้ล่ะมั้ง

......

หลังจากออกมาจากสตูดิโอบรู๊คแล้ว รสิกายืนริมถนน โทรหาศุจิ

"พี่รุ้ง" ศุจิรับสายอย่างรวดเร็ว "ฉันติดต่อคุณถนิตได้แล้ว จะมาเจอกันที่เดิมเวลาหนึ่งทุ่ม"

"ที่เดิม?"

"ตอนเย็นฉันจะไปรับคุณ" ศุจิพูด "พี่รุ้ง ตอนนี้พี่กลับบ้านไปพักผ่อนก่อน เดี๋ยวเหนื่อยเอา"

ตอนแรกรสิกาอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ศุจิพูดแบบนี้ใส่ เธอถึงได้รู้สึกว่าตัวเองเหนื่อยนิดหน่อยจริงๆ

แผลยังไม่หายสนิท เธอแอบออกมาก็เป็นการรนหาที่ตายแล้ว ไม่แปลกใจที่ติรณาไม่อนุญาตให้เธอมาที่สตูดิโอ

"งั้นก็ได้" รสิกาทำได้แค่พยักหน้าตอบตกลง "งั้นเธอกลับสตูดิโอเร็วหน่อยนะ เดินทางระมัดระวังด้วย"

"คุณก็เหมือนกันนะคะ"

วางสายไป รสิกาก็โบกมือเรียกรถแท็กซี่

ตอนเธอถึงบ้านก็เป็นเวลาบ่ายโมงแล้ว เพิ่งลงมาจากรถแท็กซี่ เงยหน้าขึ้นพบว่าที่นี่ไม่ใช่ใต้ตึกบ้านติรณา

เธอมองอย่างใจลอยสักพัก นึกขึ้นได้ว่าหลังจากตัวเองขึ้นรถเมื่อกี้ก็บอกที่อยู่คอนโดนี้อย่างไม่ต้องสงสัย

คอนโดแห่งนี้......

เธอกลับมาที่นี่ทำไม?

ตั้งแต่เลิกกับถนิต เธอก็ไม่เคยมาที่นี่ ของของถนิต ย้ายออกไปหมดแล้วหรือยัง?

ด้วยความสับสน รสิกากำหมัดตัวเอง แล้วเดินเข้าไปในตึก

เมื่อเธอเดินออกมาจากประตูลิฟต์ เห็นประตูใหญ่สองบ้านในตึก ความคิดก็ตกตะลึงอีกครั้ง

ทำไมเธอถึงเกิดความรู้สึกไม่ได้มาที่นี่มานานมาก

แต่พอคิดดูแล้ว ก็ไม่ได้มานานจริงๆ เกือบสองเดือนแล้วมั้ง......