บทที่ 245 ทำให้เธอรู้สึกผิดไม่สบายใจ

สถานที่ที่ศุจินัดกับถนิตก็คือโรงน้ำชาแห่งหนึ่ง

ที่นั่นน้อยคนมากที่จะรู้จัก กล่าวได้ว่าเป็นที่เงียบสงัด

ตอนเธอมาถึง ก็มองสำรวจร้านนี้อย่างสงสัยเล็กน้อย

"พี่รุ้ง เข้ามาสิ" ศุจิพูด

"ที่นี่จริงๆเหรอ?" รสิกาแสดงออกถึงความสงสัย

"ใช่แล้ว" ศุจิพูด "ที่นี่คนน้อย ไม่มีใครพบเจอแน่"

สถานที่ที่ศุจิเจอถนิตครั้งแรกก็คือที่นี่

"ก็ได้"

"ฉันจะอยู่ข้างนอกดูต้นทางให้พวกคุณ" ศุจิโบกมือปัด

รสิกายิ้มอย่างอดไม่ได้ นี่มันยุคไหนแล้ว ยังดูต้นทางอีก

แต่คาดว่าศุจิหวังดี รสิกาก็ไม่พูดอะไร แค่กล่าวขอบคุณแล้วเดินเข้าไป

โรงชาแห่งนี้เงียบสงัดจริงๆ ในห้องโถงใหญ่ไม่มีคน มีแค่บริกรที่แผนกต้อนรับ

บริกรเห็นรสิกาเดินเข้ามา ก็ยิ้มนิดๆ "เชิญตามฉันมาค่ะ"

ศุจิคงแจ้งให้ทราบก่อนหน้านี้แล้ว ตอนนี้บริกรจึงรู้ว่าต้องนำรสิกาไปที่ห้องไหน

รสิกาเดินตามหลังบริกร เข้าไปในห้องช้าๆ

เข้ามาสวนด้านหลัง เธอพบว่าที่แท้ในนี้ก็มีห้องวิเศษอีกห้อง ประตูห้องเล็กทุกห้องปิดหมด เมื่อเดินผ่านเธอก็ได้ยินเสียงพูดคุยเบาๆดังออกมาจากด้านใน

ไม่แปลกใจที่ล็อบบี้ไม่มีคน ที่แท้ก็อยู่ที่นี่กันหมด

ระหว่างที่คิด บริกรที่เดินอยู่ข้างหน้าก็หยุดลง "เชิญค่ะ"

"ขอบคุณค่ะ" รสิกากล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ

บริกรยิ้มพยักหน้า แล้วหันหลังเดินจากไป

หลังจากเธอเดินออกไปแล้ว รสิกาก็ผลักประตูเดินเข้าไปในห้องโรงชา

มีคนคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างโต๊ะด้านใน เมื่อเธอผลักประตูเข้าไปเขาก็หันมามอง ส่วนลึกของนัยน์ตามีความเย็นยะเยือกอยู่ตลอด

แค่ความเย็นยะเยือกนั้นแต่เดิมมีสำหรับปฏิบัติกับคนอื่น แต่ตอนนี้กำลังปฏิบัติกับเธอ

ในใจรสิการู้สึกเยาะเย้ย มุมปากวาดโค้ง ด้วยความเสียดสี

เธอเดินเข้าไปนั่ง นั่งข้างหน้าเขา

ถนิตเหมือนไม่ได้เปลี่ยนแปลงเท่าไร เหมือนในความทรงจำของรสิกา นิ้วเรียวยาวถือแก้ว ในนั้นว่างเปล่า

รสิกากวาดตามอง เอ่ยขึ้นเรียบๆ "แต่งงานแล้วไม่ใช่หรือไง แม้แต่แหวนแต่งงานทำไมไม่ใส่?"

มือถนิตชะงัก มองเธอก่อนจะวางแก้วลง ชักมือกลับมา "ไม่ชิน"

"เฮอะ" รสิกายกยิ้มเรียบๆ แต่ก็ไม่ได้พูดจาเยาะเย้ยอะไร เธอเปิดกระเป๋าตัวเอง หยิบกุญแจดอกหนึ่งออกมาจากด้านใน และบัตรธนาคารหนึ่งใบ วางไว้บนโต๊ะ ดันไปตรงหน้าถนิต "ไหนๆก็เลิกกันแล้ว ของของนาย ฉันก็ควรคืนให้นาย"

กุญแจดอกนั้น เป็นดอกที่ถนิตมอบให้รสิกาตอนเธอเพิ่งย้ายไปที่นั่น บัตรธนาคารนั้น เธอเคยคืนหลายรอบแล้วเขาก็ไม่รับไป

เห็นของสองสิ่งนี้ สายตาถนิตก็เงียบขรึม

"ของที่ฉันให้ไปแล้ว ไม่เคยเอาคืน" เขาพูด

"งั้นนี่คือชดเชยสำหรับการเลิกเหรอ?" รสิกาจ้องเขา สายตาเฉียบคม ไม่ให้โอกาสเขาหลบหลีกแม้แต่นิด "ที่แท้คุณถนิตก็ใจกว้างกับแฟนเก่าแบบนี้นี่เอง"

ในบัตรธนาคารนั้น มีเงินหลายล้านเลยนะ

"เธอไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้" เสียงถนิตทุ้มต่ำ "เลิกกันด้วยดีไม่ได้เหรอ?"

"นี่เลิกกันด้วยดีเหรอ?" รสิกาแค่นยิ้ม "ถนิต ฉันไม่อยากให้นายแต่งงานกับนันท์นรีเพื่อฉัน ฉันอยากให้นายเลิกกับฉันเพราะไม่รักฉันมากกว่า"