บทที่ 246 หมดอาลัยตายอยากแล้วเหรอ

ติรณาพบว่าช่วงนี้รสิกาค่อนข้างผิดปกติ

บางทีอาจจะเพราะเป็นปกติ เพราะสุขภาพเธอดีขึ้นแล้วเริ่มทำงาน ถึงแม้ตอนนี้จะยุ่งกว่าแต่ก่อนเยอะมาก แต่เธอก็ไม่เคยร้องไห้อีกเลย รอยยิ้มบนหน้าก็เยอะขึ้นมาก ดูท่าทางกลับมาเหมือนแต่ก่อนแล้ว

แต่เพราะความปกติแบบนี้ เลยทำให้ติรณารู้สึกผิดปกติ

รสิกาเป็นผู้หญิงที่เพิ่งเลิกรานะ ถึงในใจเธอจะเข้มแข็งแค่ไหน ก็ไม่อาจดีขึ้นเหมือนเดิมเร็วได้ขนาดนี้ไหม?

โดยเฉพาะมีวันหนึ่ง จู่ๆรสิกาก็โทรมาบอกว่าตอนดึกไม่กลับมากินข้าว

"ไม่กลับมากินข้าว? ฉันซื้อปลาเตรียมต้มซุปปลาให้เธอเลยนะ" ติรณาเบ้ปาก

"วันนี้มีธุระ กลับไม่ได้จริงๆ" รสิการู้สึกผิด "ซุปปลาเธอเหลือไว้ให้ฉันนิดหนึ่งก็ได้ ตอนดึกฉันจะกลับไปกินเป็นมื้อดึก"

"เธอไปทำอะไรกันแน่?" ติรณาถาม

"เอ่อ......" รสิกาเหมือนไม่ค่อยอยากตอบ แต่อ้ำๆอึ้งๆอยู่นานสักพัก ก็บอกอยู่ดีว่า "นัดบอด"

"ว่าไงนะ?!" ติรณาตกใจจนมีดทำครัวในมือแทบจับไม่อยู่ "เธอพูดให้ฉันฟังอีกทีสิ เธอไปทำอะไรนะ?!"

"แม่ฉันบอกว่ามีคนหนึ่งไม่แย่ ให้ฉันไปเจอสักหน่อย" รสิกาพูด

ตอนนี้ความสัมพันธ์ของรสิกากับอารณีย์ผ่อนคลายลงแล้ว ชื่อที่เธอเรียกอารณีย์ก็กลับไปเป็นสถานะแม่ลูกตามปกติ

"จริงเหรอ?" ติรณาถามด้วยความประหลาดใจ "คนคนนั้น......รู้จักเธอดีไหม?"

"รู้จักล่ะมั้ง" รสิกาไม่แน่ใจเท่าไร "ไปเจอเดี๋ยวก็รู้ เธอไม่ต้องเป็นห่วง"

"ไม่ใช่ เธออยากนัดบอดจริงๆเหรอ?" ติรณายังไม่ค่อยกล้าแน่ใจ

"ลองดูก่อน" รสิกายิ้ม "แม่ฉันคิดว่าฉันต้องหาใครสักคน ฉันก็ตามใจอ่ะ"

ทั้งๆที่เมื่อก่อนหลังจากที่รสิกาหย่ากับชญตว์ก็ไม่คิดจะแต่งงานอีก แต่หลังจากเกิดเรื่องในครั้งนี้ ท่าทีของเธอก็กลายเป็นไม่แยแส

ติรณารู้สึกผิดปกติ

"รุ้ง เธอคงไม่ได้โดนกระตุ้นใช่ไหม?"

รสิกาขำเล็กน้อย "ฉันโดนกระตุ้นอะไรอ่ะ?"

"ฉัน......" ติรณาอ้าปากอยากพูด แต่กลัวว่าตัวเองพูดถึงชื่อถนิตแล้วจะทำให้รสิการู้สึกแย่ ยังไงแล้วตอนนี้รสิกาเองก็ไม่เคยพูดถึงถนิตอีก

"ไม่มีอะไร เธอจะไปเจอก็ได้" สุดท้ายติรณาก็ประนีประนอม "ถ้ารู้สึกดี ก็อย่าปล่อยไป"

"งั้นฉันวางแล้วนะ" รสิกาพูด

"วางเถอะ" ติรณาพูดอย่างหนักใจ

ทั้งๆที่รสิกาไปนัดบอดเป็นเรื่องที่ดีนะ พิสูจน์ว่าเธอลืมถนิตแล้วต้องการเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่ยังไงติรณาก็ยังรู้สึกว่า สภาพรสิกาในตอนนี้ เหมือนรู้สึกหมดอาลัยตายอยากเลย?

เพราะอีกฝ่ายไม่ใช่ถนิต ดังนั้นจะเป็นใครก็ได้

คิดสักพัก ยังรู้สึกไม่วางใจ ติรณาโทรไปหาเปรมสุธีร์

"คิดถึงฉันเหรอ?" เสียงเอ้อระเหยลอยชาของเปรมสุธีร์ดังขึ้น

"มีธุระอยากคุยกับนาย นายจริงจังให้ฉันหน่อย" ติรณาพูด

"คุณภรรยาเชิญพูดได้เลย" เปรมสุธีร์จริงจังขึ้นมา

"รุ้งจะไปนัดบอด" ติรณาไม่สนใจคำพูดกวนๆของเขา

"นัดบอด? ก็ดีไม่ใช่หรือไง" เปรมสุธีร์พูด

"ดีกับผีน่ะสิ" ติรณาใจร้อนอยากจับเขามาทุบตีสักที "ฉันกังวลว่าตอนนี้รุ้งเลิกกับคุณถนิตไปแล้ว จะเกิดความรู้สึกแง่ลบ ถ้าหุนหันพลันแล่นแต่งงานกับผู้ชายนัดบอดล่ะ"

"นั่นก็ดีมากเลยนะ ทั้งคู่แต่งงานกันหมด ดีมาก" เปรมสุธีร์ยังคงพูดติดตลก

"เปรมสุธีร์!" ติรณาทนไม่ไหวแล้ว "นายจริงจังหน่อยได้ไหม!"

"ไม่ต้องกังวล" เสียงอ่อนโยนของเปรมสุธีร์ระงับความโกรธเธอ "เรื่องนี้มันยังไม่สำเร็จสักหน่อย"

"ถ้าเธอทำสำเร็จจริงๆก็สายไปแล้ว" ติรณาพูด

"เธอไม่อยากให้หล่อนแต่งงานเหรอ?"

"ไม่ใช่อย่างนั้น" ติรณาปฏิเสธ เธอไม่คัดค้านรสิกาแต่งงานอยู่แล้ว แต่ถ้าเธอจะแต่งงาน......ก็ต้องหาผู้ชายที่ตัวเองชอบจริงๆสิ

"แล้วเธอกังวลอะไร" เปรมสุธีร์หมดหนทาง "เด็กดี พอได้แล้ว ฉันกำลังยุ่งอยู่ เดี๋ยวโทรกลับหาเธอใหม่ วางแล้ว"