บทที่ 247 รสิกาไปนัดบอด

สถานที่นัดเจอคือร้านอาหารฝรั่งเศสร้านหนึ่ง เพราะฤดูหนาว แม้ว่าตอนรสิกามาถึงจะเพิ่งหกโมง แต่ข้างนอกมืดแล้ว

ไฟในร้านอาหารเป็นสีส้มอบอุ่น เปิดแอร์ พอเดินเข้าไปก็รู้สึกอบอุ่น ในร้านอาหารอบอวลไปด้วยกลิ่นดอกไม้จางๆที่ไม่รู้จัก เสียงเปียโนสูงต่ำดังวนเวียนกลางอากาศ ทำให้รู้สึกดีเมื่อก้าวเท้าเข้ามา

สถานที่แห่งนี้คมิกเป็นคนเลือก ต้องบอกเลยว่า เลือกได้ดี

"คุณผู้หญิงมากี่ท่านคะ?" บริกรมาต้อนรับ ใบหน้ายิ้มย้าว ถามเสียงอ่อนโยน

"มีเพื่อนมาถึงแล้วค่ะ" รสิกายิ้มนิดๆส่ายหน้าให้กับบริกร ตอนเธอเดินเข้ามาก็เห็นคมิกในตำแหน่งกลางร้านแล้ว

อารณีย์เคยให้เธอดูรูปคมิกมาก่อน เขาใส่แว่น หน้าตาสุภาพมาก ผิวขาวผ่อง ทั้งร่างดูแล้วหล่อและมีการศึกษา มีกลิ่นหายของเด็กเรียน

รสิกาเดินไปหาเขา ตอนเดินเข้าใกล้คมิกก็ยืนขึ้น "คุณรสิกา สวัสดีครับ"

"คุณคมิก" รสิกายื่นมือออกไปจับมือเขาก่อน

"เชิญนั่งครับ" ใบหน้าคมิกมีรอยยิ้มเหมาะสม ตอนจับมือรสิกาก็แค่โดนปลายนิ้วเบาๆแล้วปล่อย

หลังจากนั่งลง คมิกก็พูดขึ้น "ไม่รู้รสชาติที่คุณชอบ ถึงจะเคยถามคุณน้ามาแล้ว แต่กลัวสั่งแล้วคุณไม่ชอบกิน เลยรอให้คุณมาก่อน"

"ไม่เป็นไรค่ะ" ใบหน้ารสิกายิ้ม

บริกรเดินมาให้ทั้งคู่สั่งอาหารพอดี

รสิกาไม่ค่อยอยากอาหาร สั่งแค่อย่างเดียว ที่เหลือให้คมิกเป็นคนสั่ง

คมิกดูสักพัก จากนั้นก็สั่งอีกสองอย่าง อาหารสองอย่างซุปหนึ่งอย่าง พวกเขาทั้งคู่กินกันพอสมควรแล้ว ก็สั่งของหวานหลังอาหารอีกหนึ่งอย่าง

"ได้ยินคุณน้าบอกว่า ตอนนี้คุณรสิกาเป็นนักออกแบบเหรอครับ?"

ทั้งคู่ค่อนข้างเงียบ สุดท้ายคมิกก็เป็นรุก เขาเอ่ยปากถามก่อน

"อืม" รสิกามองเขา "ฉันคิดว่าคุณคมิกรู้เรื่องฉันเป็นอย่างดี"

คมิกยิ้ม "ผมแค่ได้ยินคุณน้าพูดมานิดหน่อย เรื่องที่ละเอียดไม่ค่อยรู้"

"แล้วในข่าวล่ะคะ?" รสิกาถาม

"ข่าว?" คมิกลังเลสักพัก "คุณรสิกาหมายถึงเรื่องไหน?"

"พวกความคิดเห็นคนอื่น"

"ข่าวพวกนั้นปกติผมไม่อ่าน" คมิกพูด "ทำไมครับ ในนั้นนำเสนอข่าวคุณรสิกาเหรอ?"

ได้ยินคำนี้ รสิกาก็เข้าใจทันทีว่าทำไมคมิกถึงได้มานัดบอดกับเธอ

ความรู้สึกยังสบสนอยู่ไม่รู้อะไรทั้งนั้น

รสิกาควักโทรศัพท์ตัวเองออกมาทันที ค้นหาบทความที่เป็นความจริงที่สุดส่งให้คมิก "คุณลองอ่านก่อน"

คมิกรับมาอย่างระมัดระวัง ระวังอย่างมากไม่ให้แตะโดนนิ้วเธอ จากนั้นก็อ่านเนื้อหาในบทความช้าๆ

ระหว่างที่เขาอ่าน รสิกาก็สังเกตสีหน้าเขาอยู่ตลอด สุดท้ายก็เห็นสีหน้าตกตะลึงของเขา รสิกาถึงได้พึงพอใจ

ไม่รู้คมิกอ่านไปนานแค่ไหน เมื่อสายตาเขาละออกมาจากหน้าจอโทรศัพท์ ลำคอขยับขึ้นลง มองรสิกาอยู่ ไม่รู้ควรพูดอะไรไปสักพักหนึ่ง

"อ่านจบแล้วนะ" รสิกาพูด

"อ่านจบแล้วครับ......" คมิกพูดขณะยื่นโทรศัพท์คืนให้เธอ "เป็นเรื่องจริงหมดไหมครับ?"

"เกือบทั้งหมด" รสิกาพูด "คุรยังมีอะไรอยากถามอีกไหม?"

คมิกพยักหน้า แล้วก็ส่ายหน้า