บทที่ 248 คมิก

เกรงว่านี่เป็นครั้งแรกที่รสิกาพูดกับนีรชาเข้มงวดแบบนี้ แม้แต่นีรชาเองก็ฟังแล้วตกตะลึงไปสักพัก

"ไม่ใช่นะคะ" ได้สติกลับมา นีรชาก็อธิบาย "ฉันแค่ออกมากินข้าวกับชัยเดชจริงๆ"

"ยังจะเสแสร้งอีก" รสิกาพูดอย่างเย็นชา "ถ้าเธอออกมากินข้าวกับอาจารย์ฉันจะไม่สงสัยเธอเลย แต่เธอกับชัยเดช......พวกเธอสองคนไม่เกี่ยวข้องกันเลย"

นีรชาแค่ถอนหายใจอย่างหมดหนทาง "ก็ได้ๆ ฉันแค่สงสัยเกี่ยวกับคนนัดบอดพี่รุ้งก็เลยมาดูสักหน่อย"

"รีบกินเสร็จแล้วไปเลยนะ" เธอยอมรับ น้ำเสียงรสิกาก็ดีขึ้นมาก "เรื่องของฉันไม่ต้องให้เด็กน้อยอย่างเธอมาเป็นห่วง"

"ฉันเป็นเด็กน้อยที่ไหน" นีรชาไม่พอใจ "พี่รุ้ง ฉันดูคนแม่นมาก"

"นั่นก็ไม่จำเป็น" รสิกาปฏิเสธทันที

นีรชาเบ้ปาก "พี่รุ้ง......พี่อยากแต่งงานกับผู้ชายที่ชื่อคมิกจริงๆเหรอ?"

"ไม่แน่" รสิกาพูดเรียบๆ

"อะไรคือไม่แน่อ่ะ" นีรชาไม่ยอมฟัง "พี่รุ้ง พี่จะหาคนแต่งงานตามใจชอบแบบนี้ไม่ได้นะ"

"ใครบอกฉันทำแบบตามใจชอบ" รสิกาเหลือบมองเธอ "เมื่อกี้ถ้าไม่ใช่พวกเธอมาก่อความวุ่นวายที่นี่ ฉันจะเริ่มรู้จักสถานะและภูมิหลังเขาแล้วโอเคไหม"

"ไม่ต้องๆ ฉันสืบให้พี่เรียบร้อยแล้ว!" นีรชาดวงตาเป็นประกาย "คมิกคนนั้นน่ะ พี่อย่ามองว่าหน้าเขาสุภาพ จริงๆแล้วชีวิตส่วนตัวเขาเละเทะมาก มีแฟนเยอะมากด้วย!"

ตอนเธอพูดรสิกาก็มองเธออยู่ตลอด ไม่พลาดสีหน้าใดๆบนใบหน้าเธอ รวมถึงความเจ้าเล่ห์ที่แวบขึ้นมาบนหน้าเธอตอนเธอพูดประโยคนี้

รสิการู้สึกหมดหนทาง "นีรชา ฉันไม่สนว่าเธอมีจุดประสงค์อะไรในการมาวันนี้ สิ่งที่ฉันอยากพูดก็คือ อย่าพยายามทำอะไรเพื่อพี่ชายเธอหรือเพื่อฉัน"

นีรชาตกตะลึง "พี่รุ้ง......พี่มองออกหมดเลย......"

"ชัดขนาดนี้ฉันมองไม่ออกได้เหรอ?" เสียงรสิกาอ่อนโยนอีกครั้ง "เชื่อฟังนะ อย่ายุ่งเรื่องนี้"

"แต่......" นีรชากัดปาก "พอคิดว่าคุณต้องแต่งงานกับคนอื่น ฉันก็อึดอัดใจ"

รสิกายิ้ม "ไม่รู้สึกว่าคำพูดเธอมันไม่ยุติธรรมกับฉันเหรอ?"

นีรชามองเธออย่างอึ้งๆ

รสิกาพูด "พี่ชายเธอแต่งงานแล้ว ทำไมฉันจะแต่งกับอีกคนไม่ได้ล่ะ"

"มันไม่เหมือนกัน......"

"เอาล่ะ ไม่ต้องพูดแล้ว" รสิกาไม่สนใจสิ่งที่เธอพูด "สรุปคือ เดี๋ยวพวกเธอกินเสร็จก็รีบไปซะ"

นีรชาสีหน้ามืดมน "พี่รุ้ง จริงๆแล้วพี่ชายฉันยังชอบคุณอยู่"

"แล้วยังไง" รสิกาจิตใจเหม่อลอยเงียบๆ แต่แค่พริบตาเดียว วินาทีต่อมา มุมปากเธอก็ยกยิ้มจางๆที่นีรชาคุ้นเคย "เราเป็นไปไม่ได้แล้ว"

เธอพูดจบก็ตบบ่านีรชา หันหลังเดินเข้าไปในร้านอาหาร

ทั้งคู่ทยอยกันกลับมา อาหารที่สั่งก่อนหน้านี้ก็มาเสิร์ฟแล้ว ชัยเดชและนีรชามาทีหลัง อาหารพวกเขาอีกสักพักถึงมาเสิร์ฟ

ตอนทานอาหารสี่คนเงียบเป็นพิเศษ ตอนแรกชัยเดชตั้งใจจะกระตุ้นบรรยากาศ แต่เห็นรสิกาไม่คุยกับนีรชาเลย เขาก็ต้องกลั้นคำพูดที่มีอยู่เต็มอก

หลังอาหาร ชัยเดชและนีรชาก็ไม่พูดว่าจะไป รสิการู้ว่าการนัดบอดวันนี้ไม่ได้ผล ทำได้แค่จบลง

"คุณคมิก ฉันยังมีธุระ ต้องไปก่อนค่ะ" รสิกาแสร้งมองดูเวลา จากนั้นก็พูดกับคมิก

คมิกพยักหน้า

ทั้งสี่ออกจากร้านอาหารด้วยกัน หลังจากเดินออกจากประตูร้านอาหาร รสิกานึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่นี้เหมือนไม่มีใครพูดเรื่องการจ่ายเงิน และพวกเขาก็เดินออกมาสง่างามแบบนี้ เธอเหลือบมองคมิกโดยไม่รู้ตัว

คมิกร่างผอมบาง กำลังยืนด้านหลังเธอไม่ไกล ยกมือขึ้นพันผ้าพันคอ หลังจากรู้สึกได้ถึงสายตาเธอ ก็เงยหน้าขึ้นมอง แล้วยิ้มนิดๆให้เธอ

จู่ๆรสิกาก็นึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้คมิกเหมือนจะไปเข้าห้องน้ำครั้งหนึ่ง น่าจะไปจ่ายเงินตอนนั้นล่ะมั้ง

ไม่รู้ทำไม ในใจเธอรู้สึกแปลกๆ