บทที่ 249 จูบในคืนมืดมิด

เธอนึกว่าตัวเองฟังผิด หลังจากเดินไปอีกสองก้าว เสียงฝีเท้านั้นก็เหมือนเข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

รสิกากังวลใจ นึกถึงข่าวที่เคยดู เป็นหญิงโสดคนหนึ่ง เจอฆาตกรโรคจิตที่ลานจอดรถใต้ดิน

ในใจเธอหวาดกลัวทันที ฝีเท้าเร็วขึ้น ลิฟต์อยู่ใกล้ตรงหน้าแล้ว เธอแทบจะวิ่งไป

แต่เมื่อมือเธอใกล้แตะปุ่มลิฟต์ จู่ๆมือหนึ่งก็คว้าเอวเธอไว้จากด้านหลัง อีกมือหนึ่งปิดปากเธอแล้วดึงเธอไปที่มุมมืดข้างๆ

รสิกาแค่รู้สึกว่าหนังศีรษะตัวเองชาไปหมด ปฏิกิริยาที่ตอบสนองทันทีเมื่อถูกคนจับตัวไปก็คือใช้ศอกโจมตีคนที่อยู่ด้านหลังอย่างรุนแรง

คนคนนั้นไม่ได้ป้องกันตัว ถูกรสิกาตีเข้า มือที่ปิดปากเธอก็คลายออก

รสิกาฉวยโอกาสกัดมือเขา

ตอนแรกเธอคิดว่าคนคนนั้นจะเจ็บจนปล่อยเธอ แต่ไม่เลย......เขาไม่เพียงแต่ไม่ปล่อย แถมยิ่งกอดแน่นด้วย

ไม่รู้เมื่อไรที่เธอโดนเขาผลักติดกำแพง ร่างเขาแนบร่างเธอ กลิ่นอายคุ้นเคยบนเตียงเขาแทรกซึมเข้าจมูกเธอ

รสิกาที่ยังกัดอยู่ชะงัก เธอพยายามเบิกตากว้างอยากเห็นคนตรงหน้าชัดๆ แต่มันมืดเกินไป เธอมองไม่ชัด แค่เห็นโครงหน้าชัดอยู่รางๆ

"นาย......" เธออยากเอ่ยปากพูด แต่พูดได้คำเดียวปากก็โดนปิด

คราวนี้ไม่ใช่มือเขา แต่เป็นปากเขา

ขณะที่เขาจูบมารสิกาก็แน่ใจทันทีว่าเขาคือใคร

จูบเขาเหมือนพายุคลั่งฝนกระหน่ำ ร้อนแรง ลิ้นยาวรุกไล่อยู่ตลอด จูบจนรสิกาชาไปทั้งตัว ไม่นานก็อ่อนปวกเปียกเป็นน้ำพิงในอ้อมกอดเขา

รสิการู้สึกว่าปากตัวเองถูกเขาจูบจนเจ็บ แต่เขายังไม่จบไม่สิ้นเหมือนจูบไม่พอ

เธอผลักสองที ก็ผลักเขาไม่ออก สุดท้ายก็ทำได้แค่กัดลิ้นเขา

"ซี้ด......" เสียงเจ็บปวดเขาดังขึ้น สุดท้ายก็ปล่อยเธอ แต่สองมือที่จับเธอไว้ยังไม่ปล่อย ยังคงกอดเธอไว้แน่นกว่าเดิม

"นายบ้าไปแล้วเหรอ!" รสิกาที่ปากได้รับอิสระก็กดเสียงพูดด้วยความโกรธ "ถนิต นายทำบ้าอะไร!"

คราวก่อนหลังจากเจอกันครั้งสุดท้ายที่โรงชา เขาบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าระหว่างพวกเขามันเป็นไปไม่ได้แล้ว?

แล้วตอนนี้เขากำลังทำอะไรอีก? ดึกดื่นไม่อยู่บ้านตัวเอง วิ่งมาจูบเธอใต้ตึกเธอ?

"จูบเธอไง" เขาตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน

รสิกาแทบโกรธจนหัวเราะ "ถ้าฉันจำไม่ผิด นายแต่งงานแล้วนะ"

"เธอจำไม่ผิด" เขายังคงพูดน้ำเสียงนั้น

รสิกาผลักเขาสองที แต่ผลักไม่ออก

"ปล่อย!" เธอพูดด้วยความโกรธ

"ทำไมเธอต้องไปนัดบอด?" เขาไม่ปล่อย แต่ถามขึ้น

การเคลื่อนไหวรสิกาแข็งทื่อ "เกี่ยวอะไรกับนาย? ให้นายแต่งงานได้ แต่ไม่ให้ฉันนัดบอด?"

"อืม......"

รสิกาตกตะลึง เพิ่งเข้าใจว่าคำว่าอืมของเขาหมายความว่าอะไร

"สมองนายป่วยแล้วล่ะ" เธอด่า "ตอนนี้ฉันโสด ฉันไปนัดบอดเกี่ยวอะไรกับนาย? นายให้ชัยเดชกับนีรชามาวุ่นวายก็ช่างมันเถอะ ตอนนี้จะทำอะไรอีก?"

"อย่านัดบอด" ถนิตเอาศีรษะพิงไหล่เธอ พูดด้วยเสียงแผ่วเบา

รสิกาโกรธจนหัวเราะอีกรอบ "ถนิต ป่วยก็ไปโรงพยาบาล อย่ามาหาฉัน"

ถนิตไม่พูดอะไรสักพักหนึ่ง แค่พิงไหล่รสิกา ลมหายใจอ่อนโยนรดลำคอเธอผ่านผ้าพันคอ มันจั๊กจี้

"เฮ้อ......" เขาถอนหายใจยาวเหยียด "ก็ยังทำไม่ได้......"