บทที่ 250 คุณเป็นคนดีมาก

บางทีอาจจะมีแค่ติรณาเท่านั้นที่คิดอย่างซื่อๆว่ากินอะไรบางอย่างมาถึงได้บวมแบบนี้

ติรณาก็คิดสงสัยเหมือนกันว่าปากรสิกาโดนจูบ แต่ใครกล้าจูบเธอล่ะ?

คนที่นัดบอดคนนั้น? วันนี้เจอกันวันแรกก็จูบเธอเลย ใช้ได้เหรอ?

ดังนั้นติรณาจึงทำได้แค่เดาว่าตอนค่ำกินเผ็ดเกินไป

เมื่อรสิกาออกมาจากห้องน้ำ ติรณาก็พูดฉอด "แผลเธอเพิ่งหาย กินอะไรไม่กิน ไปกินของเผ็ดแบบนั้น เธอดูสิว่าปากเธอเผ็ดจนเป็นยังไงแล้ว? ใครเป็นคนสั่งอาหารที่พวกเธอกิน?"

"เขาสั่ง......" รสิการู้สึกไม่ค่อยมั่นใจ

"งั้นก็อย่าเอาคนนี้เลย" ติรณาพูด "แม้แต่สุขภาพของเธอก็ไม่ถามให้ชัดเจน"

"นี่เจอกันครั้งแรกเองนะ เขาจะถามสุขภาพฉันทำไม" รสิกาพูดติดตลก

"แล้วเธอเองล่ะ?" ติรณาเหลือบมองเธอ "เธอรู้ตัวเองอยู่ตลอด ตอนเขาสั่งเธอไม่พูดหน่อยเหรอ?"

รสิกาเบ้ปาก ไม่พูดแล้ว

ติรณาสั่งสอนไปครึ่งชั่วโมงก่อนจะปล่อยรสิกาไป

รสิกาก็เหนื่อยพอดี หยิบชุดนอนเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ

อาบน้ำเสร็จออกมา เธอนอนในผ้าห่มอุ่นๆ เธอลูบปากตัวเองที่ยังบวมเล็กน้อย ภาพที่ถนิตจูบเธอและสิ่งที่เขาพูดเมื่อไม่นานมานี้จู่ๆก็แวบเข้ามาในสมอง

ถึงปากจะบอกไม่รอเขา แต่ความจริงแล้วเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูดก็ใจอ่อนแล้ว

เธอใช้ผ้าห่มปิดหน้าตัวเองอย่างกระสับกระส่าย แล้วร้องครวญคราง

ถนิตนะถนิต ทำไมถึงลืมเขาไม่ได้กันนะ

......

ตอนค่ำนอนไม่หลับ ทำให้เช้าวันรุ่งขึ้นรสิกาตื่นขึ้นมาตาบวมสองข้าง เธอจับผมเพ้ายุ่งเหยิงไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ

ตอนออกมาเปลี่ยนเสื้อผ้าหยิบโทรศัพท์เตรียมออกไป แต่เดินได้สองก้าวก็นึกถึงเมื่อวานอารณีย์โทรหาตน

เธอหยุดอีกครั้ง แล้วโทรกลับหาอารณีย์

"รุ้ง" อารณีย์รับสาย "ตื่นแล้วเหรอ?"

"เพิ่งตื่นค่ะ" รสิกาพูด "เมื่อวานขับรถ เลยไม่ได้รับสาย กลับมาเหนื่อยมากลืมโทรกลับหาคุณค่ะ"

"ไม่เป็นไรๆ" อารณีย์รีบพูด "ฉันโทรมาแค่อยากถามเธอเกี่ยวกับคมิก คุยกันเป็นไงบ้าง?"

"ก็ได้อยู่นะคะ" รสิกานึกถึงคมิก ในใจรู้สึกผิดกับเขาอยู่เสมอ

"เมื่อคืนฉันโทรถามคมิกแล้ว เขาประเมินค่าเธอสูงมาก"

"คุณก็เชื่ออีก" รสิกาหัวเราะเรียบๆ "ชีวิตที่ผ่านมาของฉันไม่เป็นที่ยอมรับของผู้ชายโดยทั่วไป"

ไม่มีผู้ชายคนไหนยอมให้แฟนสาวตัวเองมีชีวิตความรักมากมายแบบนี้หรอก

ตอนแรกถนิตคบกับเธอโดยไม่สนที่เธอเคยหย่ามาก่อนก็มากพอแล้ว เธอไม่อยากให้คมิกเข้ามาเกี่ยวข้องอีก

คมิกกับเธอ ไม่ใช่คนประเภทเดียวกัน

"รุ้ง......นั่นก็โทษเธอไม่ได้หรอกนะ" อารณีย์พูด

"ฉันคิดว่า ฉันยังเป็นเพื่อนกับคมิกได้" รสิกาคิด "เขาเป็นคนดีมาก น่าจะมีคนที่ดีกว่าเหมาะสมกับเขา"

"รุ้ง เธอพูดอะไรน่ะ เธอก็ไม่ได้แย่นะ" อารณีย์พูด

"ฉันแย่หรือเปล่า ในใจฉันรู้ดี" รสิกาพูด "ฉันต้องไปทำงานแล้ว วางก่อนนะคะ"

ขณะที่พูดก็ไม่รอให้อารณีย์พูดอีก รสิกาวางสายทันที

ถ้าเป็นเมื่อวานเธอยังลังเลว่าจะพัฒนาความสัมพันธ์กับคมิกต่อไปหรือไม่ แต่วันนี้เธอตัดสินใจแล้วจริงๆ

บางทีคำพูดของถนิตเมื่อคืนอาจจะทำให้หัวใจเธอผ่อนคลายนิดหน่อย แต่นอนไปตื่นหนึ่ง สมองเธอได้สติมากกว่าเมื่อวานเยอะเลย