บทที่ 266 เขาบาดเจ็บสาหัสมาก

รสิกานึกว่านั่นคือความฝัน แต่เมื่อเธอฟื้นได้สติเพราะเสียงร้องไห้ของติรณา เธอก็พบว่านี่ไม่ใช่ความฝัน

ติรณากำลังกอดตัวเองร้องไห้อยู่จริงๆ และคนที่ยืนรอบเตียงผู้ป่วยก็ตาแดงก่ำกันหมด มองเธอด้วยความเป็นห่วง

"ติรณา......?" รสิกาเอ่ยปากอย่างลำบาก

"เธอทำฉันกลัวแทบตาย......" ติรณาร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลพร้อมพูดไปด้วย "ถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมาฉันจะหั่นชญตว์เป็นชิ้นๆแน่!"

พูดถึงชญตว์ ในที่สุดรสิกาก็นึกถึงภาพเหตุการณ์ก่อนเธอหมดสติไป

เธอจับมือติรณาไว้ ดวงตามีความตื่นตระหนก "ถนิตล่ะ? เขาเป็นยังไงบ้าง? ตอนนี้เขาเป็นยังไงบ้าง!"

"เขา......เขาสบายดี......" ติรณาพูดสะอึกสะอื้น "เธอไม่ต้องกังวล"

"จริงเหรอ?"

"จริงน่ะสิ" อารณีย์เดินมา พูดขึ้นขณะที่ตาแดง "รุ้ง เธอรักษาร่างกายตัวเองให้ดีก่อน รักษาตัวให้ดีก่อนค่อยไปเยี่ยมเขา"

"ไม่......ฉันอยากไปตอนนี้......" รสิกาไม่เห็นถนิตเธอก็วางใจไม่ลง ตอนที่ตกลงจากสะพานถนิตกระโดดตามเธอลงมา แถมปกป้องเธอไว้ในอ้อมกอดโดยไม่ลังเลเลยสักนิด เขาต้องบาดเจ็บมากกว่าเธอแน่ๆ......

"ตอนนี้เธอเดินยังลำบากเลย จะไปเยี่ยมเขายังไง?" ติรณาเห็นรสิกาจะลงจากเตียง ก็รีบกดไหล่เธอเอาไว้

แต่พอกดแล้วรสิกาก็เจ็บจนขมวดคิ้ว

"ขอโทษๆ ฉันลืมว่าไหล่เธอบาดเจ็บ......" ติรณานึกขึ้นได้ทีหลังก็รีบชักมือกลับมา "รุ้ง เธอหมดสติไปสองสามชั่วโมงกว่าจะฟื้น เธอพักผ่อนดีๆสักคืนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยไปเยี่ยมคุณถนิตก็ไม่ต่างกัน เขาไม่หนีไปไหนหรอก"

"จริงเหรอ?" รสิกาถามด้วยใบหน้าซีดเซียว "แล้วตอนนี้เขาเป็นยังไงบ้าง?"

"แค่บาดเจ็บมากกว่าเธอนิดหน่อย แต่พ้นขีดอันตรายแล้ว" ติรณายังไม่พูด อารณีย์ก็พูดขึ้น "เธอรักษาแผลให้ดี รอเธอลงจากเตียงได้แล้วค่อยไปเยี่ยมเขาทีหลัง"

"ฉันจะไปเรียกหมอมาดูหน่อย" กันต์ชัยพูดพร้อมออกไปจากห้องผู้ป่วย

"งั้นก็ได้......" รสิกาจำใจต้องประนีประนอม

ติรณากับอารณีย์โล่งใจพร้อมกัน จากนั้นก็มองหน้ากัน

"หิวหรือยัง?" ติรณาถาม

รสิกาส่ายหน้า

ถึงแม้เธอยังไม่ได้กินอะไรเลย แต่ตอนนี้เธอไม่หิวจริงๆ แค่ในใจยังคงเป็นห่วงอาการของถนิต

"ฉันจะกลับไปต้มซุปมาให้เธอ" อารณีย์ขมวดคิ้วพูดขึ้น

"ก็ได้ค่ะ ฉันจะเฝ้ารุ้งอยู่ที่นี่ คุณน้าไม่ต้องเป็นห่วง" ติรณาพยักหน้าเห็นด้วย

พวกเธอตัดสินใจกันตามนี้ รสิกาก็ไม่มีโอกาสได้พูดแทรก

ทันทีที่อารณีย์ออกไปจากห้องผู้ป่วย คุณหมอก็มา กันต์ชัยเข้ามาก็โวยวายกลับบ้านไปพร้อมอารณีย์

"พวกเขารักกันดีจัง" ติรณาพูด

"ดีมากเลย......" รสิกาตอบเรียบๆ

ตอนแรกความสัมพันธ์ระหว่างกันต์ชัยกับอารณีย์เกิดปัญหาเพราะเรื่องชรริน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่เกิดปัญหา แถมความสัมพันธ์ดีขึ้นเรื่อยๆอีกต่างหาก

แต่นี่ไม่ใช่เรื่องที่เป็นที่นิยม

คุณหมอตรวจร่างกายให้รสิกาไวมาก ที่จริงๆแล้วร่างกายเธอไม่ได้บาดเจ็บเท่าไร แค่เป็นหวัดเพิ่ม อากาศหนาวแบบนี้ ร่างกายที่เป็นหวัดอยู่แล้ว ตกลงไปแม่น้ำอีก ไม่เป็นหนักขึ้นสิแปลก

แต่เมื่อเทียบแบบนี้ รสิกาก็พอรู้อยู่แก่ใจว่าถนิตบาดเจ็บสาหัสมากแค่ไหน

หลังจากหมอไปแล้ว ติรณาก็ลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียงเธอ "ชญตว์โดนขังแล้ว มันผลักเธอตกสะพานในที่สาธารณะ แถมลักพาตัวเธอ ไม่มีทางไม่โดนลงโทษ"

"อ่อ......" รสิกาไม่ได้กังวลว่าชญตว์จะโดนอะไรบ้าง ตอนนี้เธอเป็นห่วงถนิตมากกว่า "ติรณา ถนิตไม่เป็นอะไรจริงๆใช่ไหม?"

"ไม่เป็นไร" ติรณายังคงตอบอย่างนั้น