บทที่ 267 ให้เธอปกป้องเขา

ติรณาคิดว่าคุณท่านจะพูดอะไรบางอย่างกับเธอ แต่เขาแค่มองติรณาอย่างเย็นชาแล้วเดินจากไป

ติรณายืนอยู่ที่เดิมสักพักก่อนจะผลักประตูเดินเข้าห้องผู้ป่วย

เรื่องอารมณ์ร้อนของท่านเฉลิมสิทธิ์ถึงแม้ติรณาไม่เคยเห็นกับตาตัวเองมาก่อน แต่เธอก็เคยได้ยินมา ถ้าสนใจเธอสิเป็นเรื่องแปลก

เธอกลับห้องผู้ป่วยอีกครั้ง พอเดินเข้ามาก็รู้สึกถึงบรรยากาศแตกต่างจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด

ใบหน้ารสิกาไม่มีน้ำตา มีแค่ความซีดเซียว

"รุ้ง?" ติรณาเดินเข้ามา "คุณท่านพูดอะไรกับเธอใช่ไหม?"

รู้อยู่แล้วว่าต้องพูดอะไรบางอย่างกับเธอ ไม่งั้นสีหน้าเธอคงไม่แย่แบบนี้

รสิกาเงยหน้าขึ้น จ้องมองติรณา ตาสองข้างแดงก่ำ "สรุปถนิตเป็นยังไงบ้าง?"

ติรณาอึ้ง "เขา......"

ตอนแรกเธออยากบอกว่าถนิตสบายดี แต่พอคิดว่าเมื่อกี้ท่านเฉลิมสิทธิ์มาหา คำพูดแบบนี้มันปิดบังรสิกาไม่ได้แน่ๆ

"จริงๆแล้วเขาไม่ได้อาการสาหัสอย่างที่เธอคิด" ติรณาทำได้แค่พูดแบบนี้

"เขายังอยู่ห้องไอซียู นั่นไม่เรียกว่าสาหัสเหรอ?" รสิกาพูด พร้อมกับน้ำตาท้วมท้น "พวกเธอโกหกฉันหมดเลย......"

ติรณาได้ยินคำพูดเธอ หัวใจก็ปวดตื้อๆ "เราแค่ไม่อยากให้เธอเป็นห่วง"

รสิกากัดฟันแน่นไม่พูดอะไรอีก เธอดึงผ้าห่มออกแล้วดึงเข็มให้น้ำเกลือบนหลังมือทิ้ง ลงมาจากเตียงโดยที่ไม่สนว่าจะเลือดไหลที่รูเข็มหลังมือ

"รุ้ง!"

ติรณาเห็นเธอทำแบบนี้ ก็ตกใจรีบเอื้อมมือไปประคองเธอ

แต่ทันทีที่มือแตะแขนเธอก็ถูกเธอสะบัดออกอย่างไร้เยื่อใย

มือติรณาแข็งทื่อกลางอากาศทันที

"ฉันจะไปเยี่ยมเขา" รสิกาทิ้งประโยคนี้แล้วเดินไปข้างนอก

ติรณารีบหยิบเสื้อโค้ตรสิกาแล้วตามไป "สวมเสื้อผ้าด้วย"

เธอก็รู้ว่าตอนนี้ห้ามรสิกาไม่ได้ เธอทำได้แค่นี้

ยังดีที่รสิกาไม่ปฏิเสธเสื้อโค้ต

เธอรับมันมาสวมร่างกายตัวเอง แล้วเดินโซเซต่อไป

ติรณาเห็นเธอเป็นแบบนี้ก็ปวดหัวใจมาก แต่ดันโน้มน้าวไม่ได้แล้ว

ระหว่างทางที่รสิกาไปห้องไอซียูก็มีประโยคนั้นของท่านเฉลิมสิทธิ์วนเวียนอยู่ในสมองตลอด

เขาบอกว่า เธออยู่กับถนิต จะฆ่าเขาไม่ช้าก็เร็ว

คราวนี้ถือว่าถนิตโชคดีที่รอดอันตรายมาได้ แต่คราวหน้าล่ะ?

นั่นสิ......คราวหน้าล่ะ? คราวหน้า เขายังโชคดีแบบนี้อยู่ไหม?

ตอนเห็นถนิต สุดท้ายน้ำตาที่รสิกากลั้นเอาไว้ก็กลั้นไม่อยู่อีกต่อไป เธอยืนข้างเตียง เห็นคนที่ขาหักข้างหนึ่ง ร่างกายพันแผลนับไม่ถ้วนกำลังหลับตาสนิทนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ก็ร้องไห้จนยุ่งเหยิงไปหมด

ถ้าคลื่นไฟฟ้าข้างๆไม่ได้แสดงการเต้นของหัวใจ รสิกานึกว่าเขาไม่มีลมหายใจแล้วจริงๆ

ติรณาอยากให้เธอเข้ามาเห็นถนิตแล้วใจเย็น แต่เธอจะใจเย็นได้ยังไง?

ถ้าไม่ใช่เพราะช่วยชีวิตเธอ ถนิตคงไม่บาดเจ็บแบบนี้......ท่านเฉลิมสิทธิ์พูดถูก เธอควรเดินจากไปจริงๆ ควรอยู่ห่างถนิตให้ไกล ไม่งั้นเขาจะตายเพราะเธอไม่ช้าก็เร็ว

รสิกายื่นมือที่สั่นระริกไปจับนิ้วเย็นเฉียบของถนิตเอาไว้ พูดด้วยเสียงแหบพร่า "ถนิต ฉันต้องไปแล้ว......นายตื่นขึ้นมา ก็ลืมฉันเถอะนะ"

เดิมทีแล้วเธอคิดว่า ถนิตเสี่ยงชีวิตเพื่อเธอได้ เธอก็ไม่สนสายตาคนทั้งโลกเพื่อเขาได้เหมือนกัน ถึงจะโดนคนอื่นคิดว่าเธอเป็นมือที่สาม แล้วมันสำคัญอะไรล่ะ

ตราบใดที่ได้อยู่กับเขา เธอก็ไม่ห่วงอะไรทั้งนั้น

แต่เธอห่วงชีวิตเขา

ห่วงทุกอย่างที่เขาเป็นห่วง