บทที่ 268 ห้าปีต่อมา

ห้าปีต่อมา ณ โรงแรมฮิลตัน เมืองเอ

นาลันทาลนลานวิ่งเข้ามาจากประตูใหญ่โรงแรม เห็นว่าประตูลิฟต์กำลังจะปิด เธอรีบตะโกน "รอเดี๋ยวค่ะ"

ประตูลิฟต์ที่กำลังจะปิดก็หยุดลงทันใด จากนั้นประตูสองข้างก็เปิดออก

นาลันทาพอเห็นก็ยิ้มทันที ก้าวเท้าอย่างรวดเร็ววิ่งเข้าไปในลิฟต์ เข้าไปในลิฟต์แล้วเธอพบว่าในนั้นมีแค่คนเดียว เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ผมยาวถึงเอว เป็นลอนเล็กน้อย เอวบางขาเรียวยาว กระโปรงยาวสีดำผ่าสูงทำให้เห็นขาเรียวขาวผ่องของเธอรางๆ ทำให้รู้สึกกระแทกใจอย่างรุนแรง

ร่างเธอมีกลิ่นหอมจางๆ มันสดชื่นมาก ได้กลิ่นแล้วรู้สึกสบาย ใบหน้าขาวเนียนสวยสวมแว่นกันแดด แว่นกันแดดนั้นแทบคลุมใบหน้าเธอหนึ่งในสาม และปกปิดใบหน้าเดิมของเธอด้วย

แต่ด้วยประสบการณ์นาลันทาหลายปี คนนี้ต้องเป็นคนที่สวยมาก แค่บุคลิกในร่างกายก็ฆ่าฝูงชนให้ตายได้

"คือ เมื่อกี้ขอบคุณนะคะ" ด้วยความมีมารยาท นาลันทามองสำรวจเสร็จแล้วก็กล่าวขอบคุณเป็นนิสัย

"ไม่เป็นไรค่ะ" ผู้หญิงคนนั้นตอบเรียบๆ

เมื่อนาลันทาได้ยินเสียงนี้ ก็ตกตะลึงทันที ทำไมเธอรู้สึกเสียงนี้คุ้นหู?

แต่ให้เธอคิด เธอก็คิดไม่ออกจริงๆว่าเคยได้ยินเสียงนี้มาจากที่ไหน

นาลันทายังนึกไม่ออกว่าเคยได้ยินมาจากที่ไหน ลิฟต์ที่กำลังขึ้นก็หยุดลงกะทันหัน จากนั้นประตูก็เปิดต่อหน้าเธอ ผู้หญิงคนนั้นที่ยืนข้างเธอก็เดินตรงออกไป

นาลันทาเอียงศีรษะสายตามองตามผู้หญิงคนนั้นสักพัก จนประตูลิฟต์ปิดลงแล้วขึ้นไปต่อเธอถึงละสายตากลับมา

หลังจากถึงชั้นตัวเอง นาลันทาก็รอประตูเปิดแล้ววิ่งออกไป

นาลันทาเจอห้องชุด เคาะประตู คนที่มาเปิดประตูคือจันทร์ เห็นเธอแล้วก็โล่งอก

"พี่นานา พี่มาสักที อาจารย์รอพี่นานมาก"

"ขอโทษๆ!" นาลันทาหิ้วสูทในมือเดินเข้ามา "อาจารย์ล่ะ?"

"อยู่ในห้องน่ะ" จันทร์ปิดประตู ใช้คางชี้ไปทางห้อง

"เดี๋ยวฉันเอาเสื้อผ้าไปให้อาจารย์"

พวกเขามาที่เมืองเอเพื่อร่วมงานแฟชั่นโชว์ที่นี่ บรู๊คในฐานะผู้นำการออกแบบระดับโลกก็ต้องอยู่ในลิสต์ได้รับเชิญ เมื่อก่อนตอนบรู๊คเข้าร่วมแฟชั่นโชว์จะพาไปแค่ผู้ช่วยอย่างนาลันทา แต่คราวนี้อยากให้จันทร์พัฒนาอย่างรอบด้าน จึงตั้งใจพาเธอมาด้วย

เดิมทีแล้วนาลันทารับผิดชอบเสื้อผ้าบรู๊คสำหรับเข้าร่วมงานในครั้งนี้ แต่หลังจากนั้นพบว่าตัวเองลืมไว้ที่สนามบิน จึงเร่งรีบไปเอากลับมาก่อนงานแฟชั่นโชว์จะเริ่ม

นาลันทาไปเคาะห้องบรู๊ค

บรู๊คเหมือนกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ มาเปิดประตูด้วยตัวเอง

"ที่ฉันกำลังยุ่งอยู่ เดี๋ยวโทรกลับหาเธอดึกหน่อย" ไม่รู้ว่าบรู๊คกำลังคุยโทรศัพท์กับใคร ถึงแม้จะพูดสั้นๆตามสูตรนิยม แต่ความอ่อนโยนในน้ำเสียงทำให้นาลันทาตระหนักได้ว่าคนที่คุยโทรศัพท์กับเขาคือใคร

"วางแล้ว" บรู๊คบอกคนในปลายสาย จากนั้นก็เก็บโทรศัพท์

"อาจารย์ คุยกับคุณนีรชาอีกแล้วสินะ" นาลันทาทำท่าทางเข้าอกเข้าใจ "ช่วงปีนี้คุณนีรชาจีบคุณหนักมาก ทำไมไม่เห็นคุณผ่อนคลายเลยสักนิด"

บรู๊คเหลือบมองเธอ "เธอพูดมากจัง คราวหน้าถ้าเกิดเรื่องแบบนี้อีก ไปรับเงินเดือนที่ห้องการเงินเลย"

นาลันทารู้ว่าเขากำลังล้อเล่นกับตน จึงแลบลิ้นและไม่ตอบ

ถึงแม้ปีนี้บรู๊คอายุสามสิบห้าแล้ว แต่เขายังดูไม่แตกต่างจากเมื่อห้าปีก่อน ถ้าพูดถึงความแตกต่าง ก็คือมีเสน่ห์มากขึ้นเรื่อยๆ ในฐานะชายชราในระดับคุณอา เขามีแรงดึงดูดต่อเด็กผู้หญิงคนอื่นสุดๆ

เช่นนีรชา ในปีที่ผ่านมาตามจีบบรู๊คอย่างหนัก ก็ยังจีบเขาไม่ติดเลย

"ไปกันเถอะ" บรู๊คดูนาฬิกา ใกล้ถึงเวลาแล้ว เขาสวมเสื้อโค้ตเรียบร้อยก่อนพูดขึ้น