บทที่ 269 ใช่รสิกาจริงๆ

จันทร์แทบจะวิ่งเหยาะๆไปที่รถคันนั้น

นั่นคือรถคามาโรสีเหลือง จันทร์แค่เคยเห็นมันในภาพยนตร์สักเรื่อง นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตจริงที่เห็นคนขับรถคันนี้ แต่เธอยืนยันได้ ผู้หญิงคนที่ขับรถคันนี้เมื่อกี้ หน้าตาเหมือนรสิกามาก

จันทร์หยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายรถ รวมถึงป้ายทะเบียนรถด้วย จากนั้นก็ส่งให้เพื่อนตัวเองขอให้เขาช่วยสืบว่าเจ้าของรถคันนี้คือใคร

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จแล้วจันทร์ก็เดินออกมาอย่างหมดห่วง

จันทร์เข้าไปในสถานที่จัดงานหาบรู๊คและนาลันทาเจอด้วยการนำทางของพนักงาน

บรู๊คนั่งแถวแรก นาลันทาและจันทร์นั่งแถวสอง

จันทร์เอารถที่ตัวเองถ่ายเมื่อกี้ให้นาลันทาดู "นี่รถพี่รุ้ง"

"ยังไม่แน่ใจว่าใช่ไม่ใช่เธอก็ไปแอบถ่ายรถหล่อนแล้วเหรอ จึ๊ๆ" นาลันทาเหลือบมอง "แต่รถคันนี้โคตรเท่เลย"

"จริงๆตอนนี้ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าใช่ไม่ใช่......" จันทร์จำได้ว่าสีรถที่รสิกาเคยขับเป็นสีดำหมด เป็นสีดำที่ไม่โดดเด่น ทำไมไม่เจอกันห้าปี เธอถึงขับรถสีสดใสขนาดนี้ล่ะ?

"ไม่ว่าจะใช่เธอไหม ยังไงเดี๋ยวเธอก็คงมาแล้ว" ตอนนาลันทาพูด สายตาก็มองรอบๆในสถานที่จัดงานอยู่ตลอด

งานยังไม่เริ่ม คนที่ได้รับเชิญก็ทยอยกันเข้ามา นาลันทาก็ยังไม่เห็นคนที่เจอกันในลิฟต์ก่อนหน้านี้

นาลันทากวาดตามองใจจดใจจ่อประมาณสิบนาที สุดท้ายก็ใกล้ตาลายแล้ว

"ฉันไม่ไหวแล้ว......" เธอทำเสียงครวญคราง

"ยังไม่เห็นเลยนะ" จันทร์พูดเสียงต่ำ

"ไม่แน่เธออาจจะไม่ได้เข้าร่วมงานแฟชั่นโชว์ก็ได้" นาลันทาพูดอย่างสิ้นหวัง

"ไม่มีทาง ต้องมาแน่!" จันทร์กัดฟันพูด

นาลันทายังอยากพูดอะไรบางอย่าง ยังไม่ทันได้พูด จู่ๆก็คว้าแขนจันทร์เอาไว้ "ดู! ดูเร็ว!" จันทร์ไม่สนว่าแขนจะเจ็บ มองไปทางนิ้วนาลันทาชี้ จากนั้นก็เห็นร่างเพรียวเดินเข้ามานั่งตำแหน่งตรงข้ามพวกเขา ตรงกลางคือเวที ถึงจะกั้นหลายเมตร แต่จันทร์เห็นอย่างชัดเจนว่าผู้หญิงที่สวมชุดเดรสยาวสีดำคือรสิกา!

"อาจารย์......" จันทร์อยากเรียกบรู๊คให้ดู พอหันไปก็พบว่าสายตาบรู๊คจดจ่ออยู่บนหน้ารสิกาที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแล้ว

รสิกาไม่ได้เปลี่ยนแปลงจากห้าปีก่อนมากนัก ถึงเธอจะอายุสามสิบแล้ว แต่เธอดูเหมือนคนอายุยี่สิบกว่า

เทียบกับห้าปีก่อน เธอหน้าตาสวยขึ้นด้วย เดิมทีผมลอนใหญ่ตอนนี้กลายเป็นลอนเล็ก พาดที่หลังศีรษะอย่างนุ่มนวล เธอนั่งที่ตัวเองอย่างเงียบสงบ มีพูดคุยกับคนข้างกายตัวเองเป็นบางครั้ง

บางทีอาจจะรู้สึกถึงสามสายตาร้อนแรงที่ไม่ปิดบังสักนิดมองมาทางนี้ ในที่สุดเธอก็หยุดคุยกับคนข้างๆ แล้วก็มองมา

ไม่เหมือนพวกเขาสามคนที่ตกตะลึง รสิกาเห็นพวกเขาแล้วไม่ประหลาดใจสักนิด เหมือนรู้นานแล้วว่าพวกเขาจะปรากฏตัวที่นี่ แถมยังยกยิ้มให้พวกเขาด้วย

เห็นรอยยิ้มนี้ จันทร์ก็อยากยืนขึ้นมาแล้ววิ่งไปเลย เธออยากรู้เร็วๆว่าทำไมรสิกาต้องการจะไปในตอนแรก ทำไมจากมาตั้งหลายปี แม้แต่ข่าวคราวสักนิดก็ไม่มี!

เมื่อเธอกำลังจะยืนชึ้น ไฟในงานก็มืดลงทันใด จากนั้นทั้งหมดก็พุ่งความสนใจไปที่เวที

"นั่งดีๆก่อน" เสียงบรู๊คดังมาจากแถวหน้า "เดี๋ยวมีเวลาคุยกับเธอทีหลัง"

บรู๊คพูดถูก

ในเมื่อรสิการู้ตั้งแต่แรกว่าจะเจอพวกเขาที่นี่ ก็ไม่มีทางหายไปเฉยๆแน่

"โอเค" จันทร์ทำได้แค่กำหมัดสองข้าง ค่อยๆนั่งลง ระงับอารมณ์ตื่นเต้นตัวเองเอาไว้