บทที่ 270 ทิมทิม

รสิการู้หมดเลยที่บรู๊คไปมิลานสองสามครั้งนั้น ที่จริงเธอก็ไม่ได้ไปไหน อยู่ในที่ของตัวเอง รอบรู๊คไปแล้วค่อยออกมา

"ทำไม? ฉันไม่เข้าใจ" บรู๊คถาม

คราวนี้รสิกาไม่ได้ตอบทันที ใช้ปลายนิ้วถูขอบแก้ว ผ่านไปสักพักถึงจะพูดขึ้น "ฉันแค่อยากใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นเงียบๆ"

ก็เลยไม่มีใครพูดอีก

ในปีที่ผ่านมารสิกาอยู่ในแวดวงการออกแบบมาโดยตลอด แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นบรู๊คก็หาเธอไม่เจอ

แม้แต่เขาเองก็ทำไม่ได้ อย่าว่าแต่คนอื่นเลย

รสิกาก็เลยได้รับสิ่งที่ต้องการมาห้าปีแล้ว

"พี่รุ้งกลับมาคราวนี้ ก็ไม่ไปแล้วใช่ไหม?" จันทร์ถามหยั่งเชิง

"ไม่ไปแล้ว" รสิกายิ้ม รอยยิ้มจางมาก "ฉันซื้อบ้านที่เมืองเอแล้ว ต่อไปจะลงหลักปักฐานที่นี่แหละ"

"ที่เมืองเอ?" นาลันทาประหลาดใจ "แต่พี่รุ้งเป็นคนเมืองซีไม่ใช่เหรอ?"

"แล้วฉันต้องไปเมืองซีเหรอ?" รสิกายิ้มพร้อมถาม

นาลันทาโวยวายจนหน้าแดงใหญ่ ไม่พูดแล้ว

เป็นบรู๊คที่ถามขึ้น "เหตุผลที่เธอไม่กลับไป ก็เพราะถนิตถูกไหม?"

รสิกาส่ายหน้า "ไม่ใช่ ฉันมีเหตุผลอื่น"

แต่เหตุผลนั้นคืออะไร เธอก็ไม่พูด พวกบรู๊คก็ไม่ถามต่อ

ได้เจอรสิกาที่นี่พวกเขาก็คิดว่าเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อมากแล้ว แน่นอนว่าไม่กล้าถามต่อให้รสิกาไม่พอใจ

"ตอนค่ำไปกินข้าวด้วยกันนะ" รสิกาพูดขึ้นก่อน "ฉันอยากแนะนำคนให้พวกคุณรู้จัก"

"ได้ค่ะ!" จันทร์ตอบตกลงด้วยความตื่นเต้น

บรู๊คมองรสิกาเป็นเวลานานมาก ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด

ความอึดอัดที่อยู่ในใจในปีที่ผ่านมา วินาทีที่ได้เจอรสิกา ก็ถือว่าทุกอย่างคลี่คลายหมดแล้ว

บรู๊คยังมีอะไรบางอย่างอยากคุยกับรสิกา แต่นาลันทากับจันทร์ยังอยู่ด้วย บางอย่างก็ไม่สะดวกที่จะพูด

ทุกคนคุยกันนานสักพัก จนกระทั่งรสิกาอยากกลับโรงแรมพวกเขาถึงลุกขึ้น

พวกเขาพักโรงแรมเดียวกัน บรู๊คก็ไปนั่งรถรสิกา

ขึ้นรถไปบรู๊คก็สำรวจรถคันนี้สักพัก

"เธอชอบรถสีสดใสแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร?"

"ทิมทิมเลือก"

บรู๊คสังเกตเห็นมุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเมื่อรสิกาพูดถึงชื่อทิมทิม

"ทิมทิมคือใคร?"

"คนที่พวกคุณจะเจอตอนค่ำ" รสิกาพูด

บรู๊คก็ไม่ได้ถามต่อ แต่สิ่งที่เขาอยากถามมากที่สุดในตอนนี้ คืออีกคำถามหนึ่ง

"เธอยัง......มีความรู้สึกกับถนิตอยู่ไหม?"

เขาจ้องรสิกาอยู่ตลอดขณะที่ถามคำถามนี้ ไม่พลาดการแสดงออกบนหน้าเธอเลย

แต่น่าเสียดายมาก รสิกาไม่เพียงแต่ไม่ตอบสนอง แถมยังไม่กะพริบตาด้วย

"ตอนนี้ฉันมีความสุขมาก" รสิกาตอบแบบนี้

"แต่เขา......ยังรอเธออยู่" ห้าปีมานี้ความรู้สึกบรู๊คที่ไม่ควรมีกับรสิกามันหายไปหมดแล้ว แต่ถนิตยังรออยู่ตลอด

เขาไม่เคยยอมแพ้ ถึงแม้เขาจะหารสิกาไม่เจอก็ตาม

ในฐานะคนนอก บรู๊คแค่เห็นถนิตห้าปีมานี้ก็รู้สึกว่าเขารอคอยอย่างยากลำบาก

"อาจารย์" รสิกาเปล่งเสียงออกมาทุ้มต่ำมาก "ฉันรู้ว่าตัวเองควรทำยังไง"

บรู๊คถอนหายใจอย่างหมดหนทาง "ฉันแค่อยากให้เธอใช้ชีวิตมีความสุข"