บทที่ 272 ใช่ เขาเกลียดเธอ

ในตอนที่เดินสวนทางกับทิมทิมนั้น ฝีเท้าของถนิตหยุดนิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง แต่ก็เป็นแค่ชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น วินาทีต่อมาเขาก็เดินไปหารสิกาอย่างมั่นคงและไม่ลังเลเลย

ระเบียงทางเดินไม่ได้แคบนัก แต่พอเขาเข้ามาใกล้ ไม่รู้ทำไมรสิกาถึงได้รู้สึกว่าหัวใจของตัวเองเหมือนจะถูกมือที่มองไม่เห็นบีบไว้ตลอด จนทำให้เธอหายใจไม่ออก บรรยากาศรอบตัวก็กลายเป็นคับแคบไปหมด

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ" เพื่อจะขจัดความรู้สึกหายใจไม่ออกนี้ออกไป รสิกาจึงเป็นฝ่ายยกมือขึ้นมาโบกทักทายเล็กน้อย

เพียงแต่ว่าพอเธอยกมือขึ้นเท่านั้น ผู้ชายตรงหน้าก็คว้าข้อมือเธอมากำไว้แน่น จากนั้นก็ใช้แรงกระชากเธอไปชนเข้ากับกำแพงเลย

หลังของรสิกากระแทกเข้ากับกำแพง จนเกิดเสียง"ตุ๊บ"ดังขึ้นมาทีหนึ่ง เธอเจ็บจนขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย มุมปากก็เกิดเสียงพึมพำออกมาคำหนึ่ง

เหมือนกับว่าจะได้ยินเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของเธอ ถนิตคลี่ยิ้มขึ้นมาอย่างเยาะเย้ย "เป็นไง อย่างคุณก็เจ็บปวดเป็นเหมือนกันเหรอ?"

ถ้าเกิดว่าเป็นไปได้ ถนิตแทบจะบีบคอผู้หญิงคนนี้ให้ตายไปซะ!

ตอนนั้นจากไปโดยไม่บอกกล่าวอะไรเลยสักคำ หลายปีมานี้ไม่ส่งข่าวอะไรมาเลยสักนิด พอพบกันใหม่อีกครั้งเธอกลับสามารถพูดออกมาได้ว่าไม่ได้เจอกันนานเลยกับเขาอย่างง่ายดายแบบนี้?!

"คุณปล่อยฉันนะ" รสิกาขัดขืนขึ้นมาเล็กน้อย อยากจะชักมือของตัวเองออกมาจากมือเขา แต่ว่าเรี่ยวแรงของเขาไม่ได้ดูธรรมดาทั่วไป รสิกาจึงได้แต่ยอมแพ้ไป

"ถนิต นี่มันที่สาธารณะนะ คุณช่วยกรุณาคำนึงถึงสถานะของตัวเองด้วย" เธอยอมแพ้ไปไม่ขัดขืน เงยหน้าขึ้นมา สายตาดูเย็นชาจ้องมองไปที่เขาอย่างเรียบเฉย

ถนิตหัวเราะเสียงเย็นออกมาคำหนึ่ง "ในเมื่อจากไปแล้ว จะกลับมาอีกทำไม?"

"นั่นมันเรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับคุณ" รสิกาขมวดคิ้วขึ้นมา

"ไม่เกี่ยวเหรอ......ไม่เกี่ยวเลยใช่ไหม!" อยู่ ๆ มืออีกข้างของถนิตก็ยกขึ้นมาบีบเอวที่ผอมบางของรสิกาไว้ แล้วล็อกตัวเธอมาเข้ามาสู่อ้อมกอดของตัวเอง "ในเมื่อไม่เกี่ยวกับผม งั้นเรื่องเด็กคนนั้นมันเรื่องอะไรกัน?"

น้ำเสียงของเขาเย็นชา ท่าทางหยาบกระด้าง ราวกับว่าจะบีบเอวรสิกาให้แตกหักไปเลย

แต่สิ่งที่รสิกาให้ความสนใจก็ยังเป็นคำพูดประโยคนี้ที่ออกมาจากปากเขา

"ลูกเป็นของฉัน" เธอกัดฟันพูดขึ้นมา

"ถ้าไม่มีฉัน มึงจะมีเด็กคนนั้นออกมาได้ยังไง?!" ถนิตน้ำเสียงแหบแห้ง เปล่งเสียงออกมาราวกับตะโกน

รสิกาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่กัดฟันไว้แล้วจ้องมองไปที่เขา

ดวงตาทั้งคู่ของถนิตกะพริบอยู่ใต้แสงไฟแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย สายตาทั้งเย็นชาและโหดเหี้ยม

ใช่ เขาเกลียดเธอ

รสิกาสามารถมองออกได้

เวลาห้าปีได้ขัดเกลาให้ดวงตาทั้งคู่ของเขาแหลมคมและเย็นชามากขึ้น จนขจัดความอ่อนโยนเมื่อห้าปีก่อนของเขาออกไปหมดแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่ในวันนี้มีแต่ความโหดเหี้ยมเท่านั้น

ในห้าปีมานี้ รสิกาไม่เคยพลาดเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับเขาเลย เธอรู้ว่าเขาได้ควบคุมตระกูลสิทธิอัศวกุลไว้ในมือตัวเองได้แล้ว ถึงแม้เขาจะยังไม่หย่ากับนันท์นรี แต่ตอนนี้ขอแค่เขาพูดออกมาคำเดียว นันท์นรีก็จะถูกเขาเตะออกจากตระกูลตระกูลวัชรเดชานนท์ไปทันที

ที่เขาไม่ได้ทำแบบนี้มาตลอดนั้น รสิกาไม่กล้าคิดว่านั่นจะเป็นเพราะตัวเอง

"ถนิต ระหว่างเราจบกันไปตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนแล้วนะ" รสิกาแอบถอนหายใจอยู่ในใจไปทีหนึ่ง

"หึ" เหมือนเขาจะหัวเราะเสียงเย็นขึ้นมาคำหนึ่ง แล้วค่อย ๆ ชิดเข้ามาใกล้เธอ

รสิกานึกว่าเขาจะจูบตัวเอง จึงรีบเบือนหน้าหนีไป แต่เขากลับแค่ชิดเข้ามาแค่ถึงข้างหูเธอ เรียวปากที่ชุ่มฉ่ำชิดอยู่ที่ใบหูเธอ แล้วพูดขึ้นทีละคำทีละคำว่า "ระหว่างเรา ขอแค่ผมพูดว่าไม่ปล่อยตัวคุณไป คุณก็จะต้องเป็นของผมตลอดชีวิต!"

รสิกานิ่งอึ้งไป ยังไม่ทันได้ตั้งสติได้ ถนิตก็ปล่อยตัวเธอออกแล้ว

อยู่ ๆ ก็แยกจากอ้อมกอดที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า ในใจของเธอกลับรู้สึกว่างเปล่าขึ้นมาเล็กน้อย

เขายืนอยู่ตรงจุดที่ห่างไปจากเธอสองก้าว บนใบหน้าหล่อเหลาและยิ่งยโสนั้นส่วนใหญ่เต็มไปด้วยความเยาะเย้ย "รสิกา คุณอยากตัดสัมพันธ์จากผมให้ขาด ก็ต้องไปถามเด็กคนนั้นก่อนนะว่าจะยอมหรือเปล่า"

เขาพูดแล้ว ก็หมุนตัวไป แล้วพูดขึ้นอีกว่า "บนตัวเขามีเลือดของฉันไหลเวียนอยู่"

ตอนนี้รสิกาเพิ่งจะตั้งสติกลับมาได้ เธอกำหมัดทั้งสองข้างไว้แน่น จ้องมองแผ่นหลังที่เดินจากไปของถนิต

ความหมายของคำพูดประโยคตอนที่เขาจากไปก็คือ ถ้าเธออยากตัดความสัมพันธ์กับเขาให้ขาด ก็นอกซะจากว่าจะต้องไม่มีทิมทิมอยู่แล้ว

ถนิต นี่ตกลงเขาอยากทำอะไรกันแน่?

ถึงแม้ว่ารสิกาจะรู้ว่าตัวเองกลับมาเที่ยวนี้ เรื่องบางอย่างต้องไม่มีทางดำเนินไปตามที่เธอคิดแน่ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าผ่านมานานหลายปีแบบนี้ ถนิตจะยังคิดถึงเธออีก