บทที่ 273 ในที่สุดคุณก็กลับมาสักที

"ทิมทิมมาอยู่ที่นี่คงจะรบกวนการทำงานของพวกคุณแล้วมั้ง" รสิกาพูดขึ้นอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย

"ที่ไหนกันคะ ทิมทิมเป็นเด็กดีมากเลยค่ะ" นาลันทายิ้มแฉ่งแล้วพูดขึ้นมา

ที่จริงพวกเขาไม่ได้ยุ่งมากขนาดนั้น เพียงแต่ว่ายังมีงานหยิบย่อยหลังจากที่ร่วมงานแฟชั่นโชว์เสร็จแล้วเท่านั้น บรู๊คก็ออกไปเจอเพื่อนตั้งแต่เช้าแล้ว ดังนั้นตอนนี้ในห้องจึงมีแต่จันทร์กับนาลันทาเท่านั้น

พอจันทร์ได้ยินว่ารสิกายังไม่ได้กินข้าว ก็รีบให้พนักงานเอาอาหารมาส่งให้

"พี่รุ้ง ฉันได้ยินอาจารย์บอกว่าพวกพี่จะกลับไปเมืองซีเหรอคะ?" จันทร์ถามขึ้นมา

"อืม จะกลับไปอยู่" รสิกาพยักหน้าเล็กน้อย

"งั้นจะกลับไปเมื่อไหร่คะ? หรือไม่พวกเราไปพร้อมกันเลยไหมคะ" นาลันทาเสนอความคิดเห็นขึ้นมา

"พวกเธอจะไปเมื่อไหร่ล่ะ?"

"พรุ่งนี้ค่ะ"

รสิกาครุ่นคิดไปครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้าขึ้น "ได้ซิ งั้นก็พรุ่งนี้ละกัน"

แล้วนาลันทาก็ไปจองตั๋วให้เธอกับทิมทิม

"พี่รุ้ง ทุก ๆ คนคิดถึงพี่มากเลยนะ ถ้าพรุ่งนี้พี่กลับไปด้วยกันละก็ พวกเขาจะต้องดีใจมากแน่" จันทร์นึกถึงตอนที่ตัวเองบอกเรื่องนี้กับพวกน้ำนั้น ท่าทางที่ดีใจมากขนาดนั้นของพวกเขาแล้วก็รู้สึกพูดอะไรไม่ออกเลย

"ได้ยินมาว่าน้ำกับมนชิตแต่งงานกันแล้วใช่ไหม?" รสิกายิ้มเล็กน้อย แล้วถามเสียงเบาขึ้นมา

จันทร์ตอบอืมมาคำหนึ่ง "แต่งเมื่อสองปีที่แล้วค่ะ ตอนนี้น้ำตั้งท้องแล้วค่ะ กำลังรอคลอดอยู่ที่บ้าน"

"งั้นฉันก็กลับมาได้จังหวะพอดีเลยนะซิ" รสิกาคลี่ยิ้มแล้วพูดขึ้น

เรื่องที่น้ำกับมนชิตแต่งงานกัน รสิกาได้ยินติรณาพูดให้ฟังมา

เมื่อคืนเธอคุยไลน์กับติรณาไปพักหนึ่ง ตอนแรกติรณาอยากโทรศัพท์หาเธอ แต่กลับจะกวนให้ทิมทิมตื่น รสิกาก็เลยไม่ได้ให้เธอโทรมา

พอคิดว่าพรุ่งนี้ก็จะได้กลับไปเจอพวกติรณาแล้ว แค่ในใจรสิกาคิดไป ก็รู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว

เที่ยวบินของวันที่สองเป็นเที่ยวเวลาสิบเอ็ดโมง รสิกาลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากประตูห้องพัก ทิมทิม นั่งอยู่บนกระเป๋าเดินทาง แล้วถูกรสิกาเข็นไปเรื่อย ๆ

ใต้ดวงตาของรสิกาเป็นสีดำรอบดวงตาวงใหญ่ รุนแรงจนแม้แต่รองพื้นก็ปิดไม่อยู่

ตั้งแต่ที่เจอกับถนิตเมื่อสองวันก่อนแล้ว รสิกาก็นอนฝันร้ายมาสองคืนติดแล้ว

พอบรู๊คเห็นความหมองคล้ำใต้ดวงตาของเธอ แล้วก็ขมวดคิ้วขึ้นมา "นอนไม่หลับเหรอ?"

"อืม......" รสิกาพยักหน้าขึ้นเล็กน้อย แต่สาเหตุที่นอนไม่หลับนั้น แน่นอนว่าบอกไม่ได้อยู่แล้ว

......

จากเมืองเอไปเมืองซีใช้เวลาไม่ถึงสามชั่วโมง พอรสิกาลงจากเครื่องบินมาก็เปิดเครื่องโทรศัพท์ พอเปิดเครื่องขึ้นมาก็ได้รับสายโทรเข้าจากติรณาเลย

"มาถึงกันหรือยัง? ฉันรอพวกเธออยู่ที่หน้าประตูนะ!"

"ได้ ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ" รสิกาคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย

"แล้วพวกอาจารย์เธอล่ะ?" ติรณาถามขึ้นมาอีก

"พวกเขามีรถของตัวเองมา" รสิกาพูดขึ้น

"งั้นโอเค ฉันรอเธอออกมาอยู่นะ"

พอเก็บโทรศัพท์ไปแล้ว รสิกาก็หันไปพูดกับบรู๊คคำหนึ่ง พอบอกลากันแล้วรสิกาก็พาทิมทิมออกไปเลย

"แม่ครับ คืนนี้พวกเราจะไปค้างที่ไหนครับ?" ทิมทิมยังนั่งอยู่บนกระเป๋าเดินทางคอยให้รสิกาเข็นไปอยู่ แล้วถามเธอขึ้นมาด้วยความสงสัย

"ไปพักที่บ้านน้าติรณาของหนูไงจ๊ะ" รสิกายิ้มแล้วพูดขึ้นมา

ตอนแรกรสิกานึกว่าติรณาจะแต่งงานกับเปรมสุธีร์ไปตั้งนานแล้ว แต่พวกเขาสองคนกลับยืดเยื้อกันมาจนถึงตอนนี้แล้วยังไม่แต่งงานกันอีก