บทที่ 274 เรียกอา

พอกลับมาถึงบ้านติรณาก็เป็นเวลาหัวค่ำแล้ว ติรณาได้จองที่ไว้ต้อนรับพวกเขาไว้ตั้งนานแล้ว แล้วก็ยังมีนีรชาจะมาด้วย

พอเรียนจบมหาลัยนีรชาก็กลับมาที่เมืองซี ตอนนี้หล่อนทำงานอยู่ที่วัชรเดชานนท์กรุ๊ป ใช้คำพูดหล่อนมาพูดก็คือ ถึงแม้ว่าวัน ๆ จะไปเดินลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงหน้าพวกอารอง หล่อนก็จะต้องทำให้ใจของพวกเขารู้สึกสะอิดสะเอียนให้ได้

แต่ผลสุดท้ายปรากฏว่าคนที่สะอิดสะเอียนกลับกลายเป็นหล่อน

ติรณาเอาแต่คอยระวังไม่ไปเอ่ยถึงชื่อถนิตชื่อนี้เลย แต่สุดท้ายคนที่เป็นคนเอ่ยขึ้นมาก่อนกลับเป็นรสิกาเอง

ตอนนี้ พวกเธอกำลังนั่งอยู่บนโซฟายังไม่ได้ออกจากบ้าน กำลังพักผ่อนสักพักหนึ่งเพื่อรอนีรชา แล้วค่อยไปที่ร้านอาหารพร้อมกัน

"ทำไมนีรชาไม่ไปทำงานที่คอสโมกรุ๊ปล่ะ?" รสิกาถามขึ้นมา "หล่อนไปทำงานที่คอสโมกรุ๊ปต้องดีกว่าทำกับตระกูลวัชรเดชานนท์ซิ"

ติรณามองหน้าเธอไปทีหนึ่ง แล้วก็มองไปที่ทิมทิม พอพบว่าใบหน้าทิมทิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย แล้วถึงพูดขึ้นมาเสียงเบาว่า "นีรชาบอกว่า ที่หล่อนทำแบบนี้เขาเรียกว่าเข้าถ้ำเสือ"

รสิกาอดไม่ไหวจนต้องขำขึ้นมา "หล่อนนี่ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ"

อาจจะเป็นเพราะว่าการสนทนาของพวกเธอน่าเบื่อมาก ทิมทิมก็เลยออกไปจากห้องรับแขก ไปเล่นคอมพิวเตอร์ในห้องนอน

"เอ่อ......" ติรณาเห็นว่าในที่สุดทิมทิมก็จากไปแล้ว เธออดไม่ไหวจึงชิดเข้าไปใกล้รสิกาแล้วถามขึ้นว่า "ทิมทิมเป็นลูกถนิตจริง ๆ เหรอ?"

"อืม" ริสกาพยักหน้าให้เล็กน้อย

"เธอจะบอกว่าตอนที่พวกเธอสองคนเป็นแฟนกันกลับไม่ท้อง แต่พอเธอไปปุ๊บกลับอุ้มลูกหนีไปด้วยเนี่ยนะ" ในน้ำเสียงของติรณาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด "ถ้าหากตอนนั้นรู้ว่าเธอตั้งท้องแล้ว ถนิตต้องไม่มีทางยอมปล่อยเธอไปแน่"

รสิกาหัวเราะขึ้นมาเล็กน้อย แล้วพูดขึ้นว่า "ฉันก็เพิ่งรู้ตอนที่ไปถึงมิลานแล้ว"

และเธอเองก็เคยคิดทบทวนมาก่อนแล้วว่าจะเก็บเด็กคนนี้ไว้หรือเปล่า แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจเก็บเอาไว้ ถึงแม้ว่าจะเอาไว้เป็นเพื่อนก็ยังดี

"งั้นครั้งนี้เธอพาลูกกลับมาด้วย ไม่กลัวถนิตจะมาแย่งลูกกับเธอเหรอ?" ติรณาถามออกมา

"ฉันได้พบกับเขามาแล้ว" ดวงตาของรสิกาหม่นหมองไปหลายเท่า "เขาไม่ค่อยสนใจลูกซะเท่าไหร่"

"คงไม่หรอกมั้ง......" ติรณารู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย

ชั่วโมงนี้ยังมีคนไม่สนใจลูกตัวเองอยู่อีกเหรอ?

"เขาไม่สนใจ สำหรับฉันแล้วเป็นเรื่องที่ดีที่สุด แต่ฉันแค่เป็นห่วงทิมทิมเท่านั้น" รสิกาพูดมาถึงตรงนี้ ก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ

ถึงแม้ว่าทิมทิมเพิ่งจะอายุสี่ขวบ แต่ว่าความฉลาดและรู้เรื่องของเขากลับไม่เคยทำให้รสิกาเป็นกังวลมาก่อน แต่ว่าการที่เขามีความรู้สึกที่จืดจางเช่นนี้ต่อพ่อตัวเองในตอนนี้นั้น ยังไงก็ทำให้จิตใจของรสิการู้สึกไม่ค่อยเป็นสุขเท่าไหร่

ถ้าหากว่าเป็นไปได้ เธอก็อยากให้ทิมทิมมีชีวิตอย่างเด็กปกติทั่วไปคนหนึ่งเหมือนกัน

"อย่าคิดมากขนาดนั้นเลย" ติรณากุมมือรสิกาเอาไว้ "เธออยากหาพ่อให้ลูกสักคนมันจะไปยากอะไรกัน เพียงแต่ว่าเธอ......ไม่มีความหวังต่อตัวถนิตแล้วจริง ๆ เหรอ?"

รสิกาส่ายหน้าเล็กน้อย "ไม่มี"

ที่เธอกลับมาครั้งนี้ ไม่ได้เป็นเพราะถนิตเลยสักนิด

เธอมักจะรู้สึกว่า ระหว่างตัวเองกับถนิต ได้จบสิ้นกันไปตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนตอนที่เธอจากไปแล้ว

เพียงแต่ว่าตอนนี้ท่าทีของถนิตกลับไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่ จึงทำให้เธอรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย

"ที่จริง......" ติรณายังอยากจะพูดอะไรอีก แต่พูดยังไม่ทันจบเสียงเตือนโทรศัพท์ก็มาขัดจังหวะไปซะก่อน

เป็นเสียงโทรศัพท์ของเธอดัง

ติรณาเอาโทรศัพท์ขึ้นมา เป็นสายโทรเข้าจากนีรชา "ฮัลโหล"

"พี่ติรณา ฉันใกล้จะถึงแล้ว พวกพี่เตรียมตัวให้พร้อมเลยนะ" ในโทรศัพท์ เสียงของนีรชามีความสดใสในแบบที่วัยรุ่นควรจะมี

"รู้แล้ว จะไปกันเดี๋ยวนี้แหละ" ติรณายิ้มแล้วตอบกลับไปประโยคหนึ่ง

"ไปกันเถอะ นีรชาจะมาถึงแล้ว" พอวางโทรศัพท์ลง ติรณาก็พูดขึ้นมา