บทที่ 278 ผู้สื่อสารคนหนึ่ง

"ลาก่อนครับ" ทิมทิมโบกมือให้เล็กน้อย

เมื่อก่อนตอนที่รสิกาทำงานอยู่ที่มิลานนั้น บางครั้งก็ทิ้งทิมทิมให้อยู่บ้านตัวคนเดียวเหมือนกัน แต่ว่าในเวลานั้นก็จะจ้างแม่บ้านมาช่วยดูแลอยู่ที่บ้าน แต่ครั้งนี้ต้องทิ้งเขาให้อยู่บ้านตัวคนเดียวหลายชั่วโมง ยังไงในใจก็ยังไม่ค่อยวางใจอยู่ดี

ทิมทิมเหมือนจะอ่านความคิดในใจรสิกาออกยังไงอย่างงั้น ก็เลยผลักตัวรสิกาออกไปเลย

"รีบไปเถอะ รีบไปรีบกลับ ไม่แน่อาจจะกลับมาทันกินข้าวเย็นด้วยนะ"

รสิกาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นมา "ได้"

พอเห็นทิมทิมปิดประตูลงแล้ว รสิกาถึงได้หมุนตัวจากไป

เรื่องที่ถนิตเป็นประธานบริษัทคอสโมกรุ๊ปไม่ใช่ความลับในเมืองซีแล้ว ในเวลาแบบนี้เขาก็คงจะอยู่ที่บริษัทละมั้ง

รสิกาโบกรถไปที่สำนักงานใหญ่ของคอสโมกรุ๊ป ในตอนที่รถจอดที่ใต้ตึกคอสโมกรุ๊ปนั้น ใจของรสิกากลับเริ่มรู้สึกอยากจะถอนหนีแล้ว

เธอยืนอยู่ที่ใต้ตึกไปพักหนึ่ง แล้วถึงจะเอาโทรศัพท์ออกมาโทรหาติรณาไปสายหนึ่ง

"มีเรื่องอะไรเหรอ?" ติรณารับสายขึ้นมา

"เธอมีเบอร์โทรศัพท์ของชัยเดชไหม?" รสิกาถามขึ้นมา

"ชัยเดชเหรอ? มีซิ เธอจะเอาไปทำอะไรเหรอ?"

"มีเรื่องจะหาเขานิดหน่อย เอาเบอร์โทรเขาส่งมาให้ฉันเถอะ"

"ได้" ติรณาเองก็ไม่ได้ถามอะไรอีก แล้วก็เอาเบอร์โทรศัพท์ของชัยเดชส่งไปอย่างง่ายดาย

"เธอเลิกงานกี่โมงเหรอ?" พอรสิกาได้รับข้อความแล้ว ก็ถามเธอขึ้นมาอีก

"เดี๋ยวก็เลิกแล้ว" ตอนแรกติรณาจะต้องอยู่ทำโอทีต่อ แต่เธอก็บอกปัดไป กว่ารสิกาจะกลับมาได้ครั้งหนึ่ง เธอจะทิ้งคนเขาไว้บ้านตัวเอง แล้วมาทำโอทีคงไม่ดีหรอกมั้ง

"ทิมทิมอยู่บ้านคนเดียว เธอกลับไปก็ช่วยฉันดูแลหน่อยนะ"

"เธอทิ้งเขาให้อยู่บ้านคนเดียวเหรอ?" พอติรณาได้ยินคำพูดนี้ ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที "เขายังเด็กขนาดนั้นแล้วเธอทิ้งเขาไว้ที่บ้านคนเดียวเนี่ยนะ? เธอจะไปทำอะไรกันแน่?"

"เดี๋ยวคืนนี้ฉันค่อยกลับไปพูดรายละเอียดกับเธอนะ" รสิกาถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย "ฉันวางแล้วนะ"

"เฮ้ย......" ติรณายังอยากพูดอะไรอีก แต่พูดยังไม่ทันจบก็ถูกรสิกาวางสายใส่ไปแล้ว

รสิกาเองก็ไม่ได้ลังเล แล้วก็โทรออกไปหาชัยเดชเลย

โทรศัพท์ดังไปพักหนึ่งถึงถูกรับสาย "ฮัลโหล? ใครครับ?"

"ฉันเองค่ะ" รสิกาครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วก็พูดเสริมขึ้นมาอีกคำ "รสิกา"

ท่าทีของชัยเดชที่อยู่ปลายสายนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง เขามองไปด้านข้างโดยอัตโนมัติ

ถนิตกำลังนั่งอยู่ตรงที่นั่งประธานในห้องประชุม การประชุมเพิ่งยุติลง เขายังไม่ได้ออกไป

พอถนิตรู้สึกถึงสายตาของชัยเดชที่มองมาที่ตัวเอง ก็เหล่ตามองเขาทีหนึ่ง

"รสิกาเหรอ?" ชัยเดชพูดออกเสียงขึ้นมา ในน้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

คนที่โทรหาชัยเดชคือรสิกาเหรอ?

คิ้วเรียวสวยของถนิตขมวดกันขึ้นมา

"กำลังยุ่งอยู่หรือเปล่าคะ?" รสิกาถามขึ้น

"ไม่......ไม่ยุ่งครับ" ชัยเดชกลืนน้ำลายลงคอเล็กน้อย "คุณโทรศัพท์หาผม มีธุระเหรอครับ?"

"มีธุระนิดหน่อยค่ะ สะดวกมาเจอกันหน่อยไหมคะ?" รสิกาถามขึ้นมา

"ได้ครับ" ชัยเดชจ้องไปที่สายตาที่เหมือนกับเข็มของถนิตแล้วก็พยักหน้าเล็กน้อย "ที่ไหนเหรอครับ?"

"ร้านกาแฟข้าง ๆ คอสโมกรุ๊ป โอเคไหมคะ?" รสิกามองไปรอบด้าน แล้วก็พบร้านกาแฟใกล้ ๆ ร้านหนึ่ง

"ได้ครับ" ชัยเดชตอบรับมา

"โอเคค่ะ งั้นฉันรอคุณอยู่ที่นั่นนะคะ" รสิกาพูดจบก็วางสายไปเลย

ชัยเดชยังอยู่ในความตกตะลึงยังตั้งสติกลับมาไม่ได้ แต่พอเขาสังเกตเห็นใบหน้าที่เย็นราวกับน้ำแข็งของถนิตแล้ว ก็ตั้งสติกลับมาได้ทันที

"รสิกานัดผมไปเจอ ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไร คุณจะไปด้วยกันไหม?"