บทที่ 279 ลักพาตัวกลางวันแสก ๆ

"ดังนั้น อันนี้ คุณก็ช่วยฉันเอาไปคืนให้เขาหน่อยนะคะ" รสิกาพูดขึ้นมา

"ได้" ชัยเดชรู้สึกว่านี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร สามารถช่วยเหลือได้

จ้องมองซองจดหมายซองนั้นเข้าไปอยู่ในกระเป๋าชัยเดชแล้ว รสิกาถึงได้หรี่ตาลงต่ำ มีแววผ่อนคลายเสี้ยวหนึ่งพาดผ่านดวงตาวีดำสนิทของเธอไป

รสิกาค่อย ๆ ดื่มกาแฟของตัวเองไปจนหมดแก้วอย่างเงียบ ๆ จากนั้นก็ใช้กระดาษเช็ดฟองนมสีขาวออกจากมุมปาก "ฉันต้องกลับแล้ว ลูกยังอยู่บ้านคนเดียวอยู่เลย"

"ได้ครับ" ชัยเดชเองก็ไม่ได้ขัดขวาง "ถ้ามีเวลาว่างเมื่อไหร่ ก็ให้ผมได้เจอกับลูกคุณบ้างนะครับ"

"มันต้องมีโอกาสอยู่แล้วค่ะ" รสิกายิ้มเล็กน้อย

ทั้งสองคนเดินออกจากร้านกาแฟไปด้วยกัน รสิกาโบกรถที่ข้างถนนได้คันหนึ่งแล้วก็จากไป

ชัยเดชจ้องมองเธอจากไปแล้ว ถึงได้หมุนตัวเดินเข้าไปในตึกบริษัท

พอเข้าลิฟต์ไปแล้ว ชัยเดชถึงเพิ่งจะรู้สึกได้ว่าเรื่องนี้มันแปลก ๆ อยู่เหมือนกัน แต่ถ้าจะให้เขาคิด เขาก็คิดไม่ออกว่ามันแปลกตรงไหน

เขาล้วงซองจดหมายที่รสิกาให้เขาเมื่อก่อนหน้านี้ออกมา เปิดปากซองออกมาดูด้านในทีหนึ่ง เป็นเงินแบงก์เทา ๆ ทั้งนั้น มีเกือบหมื่นหนึ่ง ก็ไม่มีอะไรผิดปกตินี่

ชัยเดชคิดแค่ว่าเป็นเพราะตัวเองประสาทไปครู่หนึ่ง แล้วก็เก็บซองจดหมายกลับไป กุมไว้ในมือ

พอลิฟต์มาถึงชั้นบนแล้ว เขาก็เดินออกจากลิฟต์ ประตูห้องทำงานประธานใหญ่ปิดอยู่ เขาถามเลขาขึ้นว่า "ประธานใหญ่อยู่ข้างในหรือเปล่า?"

"อยู่ข้างในค่ะ" เลขาพยักหน้าขึ้น

"ได้ รู้แล้ว" ชัยเดชเดินไปผลักประตูเปิดออก

ถนิตกำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ในมือถือปากกาไว้ ตรงหน้ามีเอกสารวางไว้ให้อ่านอยู่

พอได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินเข้ามา เขาเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมากวาดตามองไปอย่างเรียบเฉยทีหนึ่ง จากนั้นก็ก้มหน้าลงไปอ่านเอกสารของตัวเองต่อไป

สำหรับความเย็นชาของเขา ชัยเดชคุ้นชินดีแล้ว แล้วก็รู้สึกว่าไม่มีอะไร

ชัยเดชเดินไปถึงหน้าโต๊ะ แล้วเอาซองจดหมายในมือวางลงบนโต๊ะของเขา "รสิกาให้ผมเอามาให้คุณครับ เธอบอกว่าคนดูแลสุสานให้เธอมา"

ชัยเดชไม่ค่อยเข้าใจเรื่องนี้ สิ่งที่ทำได้ก็มีช่วยถ่ายทอดคำพูดให้เท่านั้น

พอเงินก้อนนี้ถูกวางลงตรงหน้าถนิต ชายหนุ่มที่แสร้งทำเป็นดูเอกสารในตอนแรก สีหน้าก็เย็นชาลงทันที

"ตัวเธอล่ะ?" เขาเงยหน้าขึ้นมา ถามเสียงเย็น

"ก็ต้องไปแล้วซิครับ" ชัยเดชนั่งลงบนเก้าอี้ "พูดจบแล้วก็จากไปเลย"

หัวคิ้วของถนิตขมวดขึ้นมาอย่างแรง ดวงตามีแววโหดเหี้ยมเพิ่มขึ้นมาเสี้ยวหนึ่ง จู่ ๆ เขาก็คว้าซองจดหมายไป แล้วก็เทเงินข้างในออกมาเลย ในขณะเดียวกันก็มีบัตรสีทองใบหนึ่งปนอยู่ในเงินแล้วตกออกมาด้วย

พอชัยเดชเห็นบัตรใบนั้นก็ตกตะลึงจนเบิกตากว้างขึ้นมาทันที "นี่......นี่ในนี้มีบัตรอยู่ด้วยได้ยังไงเนี่ย?"

"ถามตัวคุณดูซิ" ถนิตจ้องมองเขาอย่างเคร่งขรึม

ชัยเดชรู้สึกเสียวสันหลังวาบ แล้วก็รีบอธิบายขึ้นมาว่า "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับผมนะ ผมก็แค่ช่วยเธอเอาของมาให้คุณเท่านั้น ผมจะไปรู้ได้ยังไงว่าในนี้มีบัตรอยู่ด้วย"

ชัยเดชไม่รู้ แต่ถนิตกลับรู้ชัดเจนเป็นอย่างดี

เขารู้จักรสิกาดี รู้ว่าสิ่งที่เธออยากคืนไม่ใช่เงินสดพวกนี้ แต่เป็นบัตรใบนี้ต่างหาก

บางทีรสิกาอาจจะไม่รู้ ว่าห้าปีมานี้ ถนิตไม่เคยหยุดโอนเงินเข้าไปในบัตรใบนี้เลย

เขามักจะเป็นกังวลว่า รสิกาอยู่ข้างนอกตัวคนเดียวจะลำบาก แล้วเขาหาเธอไม่เจอ สิ่งที่สามารถทำได้ก็มีแต่โอนเงินเข้าไปในบัตรใบนี้เท่านั้น บางทีวันหนึ่งข้างหน้ารสิกาอาจจะใช้เงินในบัตรใบนี้ขึ้นมาก็ได้?

บัตรใบนี้...... บางทีอาจจะเป็นโอกาสเดียวที่จะทำให้เขาหาเธอเจอก็ได้

แต่ก็ไม่มีเลย.......รสิกายังคงเป็นอย่างเดิมอย่างที่เธอเคยบอกไว้ ไม่เคยแตะต้องเงินก้อนนี้เลย