บทที่ 280 โยนห้าล้านทิ้งไป

มือของรสิการู้สึกจะจับที่ล็อกไว้ไม่อยู่ แล้วจ้องมองถนิตที่ยืนอยู่ด้านนอกด้วยความแข็งทื่อ

เขารู้จักเธอดีจริง ๆ แค่สบสายตาเธอครั้งเดียวก็สามารถมองออกแล้วว่าเธอคิดอะไรอยู่ในใจ

รสิกากุมมือทั้งคู่ของตัวเองไว้ สุดท้ายก็กัดฟันไว้แล้วคลายมือออกจากเข็มขัดนิรภัย จากนั้นก็ล็อกให้เรียบร้อย แล้วก็วางมือทั้งคู่ลงบนขา และนั่งอย่างสงยเรียบร้อยไป

พอมองเห็นถึงตรงนี้ ถนิตถึงได้เก็บสายตากลับมาอย่างเรียบเฉย แล้วก็เดินอ้อมกลับไปที่ที่นั่งคนขับ

จากนั้นก็ขับรถจากไปภายใต้การมองของยามเลย

รสิกาไม่รู้ว่าถนิตจะพาตัวเองไปที่ไหน มีหลายครั้งที่เธออยากจะถาม แต่พอเห็นใบหน้าที่เย็นชาทั้งหน้าของเขาแล้วก็ไม่กล้าถามอีกเลย

ตอนที่มาถึงสัญญาณไฟจราจรแห่งหนึ่งนั้น รถก็หยุดลง รสิกากำลังนั่งนับเวลาของสัญญาณไฟแดงอยู่ อยู่ ๆ ของที่ทองอันหนึ่งก็ถูกโยนลงมาบนขาเธอ

รสิกาเอามือไปกดไว้โดยอัตโนมัติ ในตอนที่มือเธอแตะโดนบัตรใบนั้น ร่างกายทั้งตัวเธอก็นิ่งแข็งไปเลยครู่หนึ่ง

ว่าแล้ว บทละครที่เธอคิดขึ้นมาโดยคิดว่าตัวเองฉลาด แต่อยู่ในสายตาถนิตมันก็เป็นแค่ของเด็กเล่นเท่านั้น

พอจับบัตรใบนั้นไว้แล้ว รสิกาก็เงียบขรึมไปเลย

"นี่เป็นของของคุณ" รสิกากัดริมฝีปากไว้ แล้วพูดเสียงต่ำออกมา

"บนนั้นเขียนชื่อผมไว้หรือไง?" ถนิตจ้องมองเธอทีหนึ่ง แล้วพูดเรื่อยเปื่อยไปเรื่อย

การสนทนาอย่างในตอนนี้ทำให้รสิกานึกถึงพวกเขาเมื่อห้าปีก่อน บัตรใบนี้ ขอแค่ถนิตไม่เป็นฝ่ายเก็บกลับไป งั้นก็จะเก็บไว้ที่รสิกาอยู่ตลอด

จู่ ๆ ดวงตาของรสิกาก็มีแววเจ้าเล่ห์พาดผ่านไปเสี้ยวหนึ่ง

"ถ้าไม่ใช่ของคุณ งั้นฉันเก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร" เธอพูดแล้ว ก็ลดกระจกหน้าต่างลง แล้วเอามือวางลงบนกรอบหน้าต่าง จากนั้นก็มองไปที่เขาอย่างท้าทาย ถ้าฉันโยนทิ้งไป "คุณก็ไม่มีความคิดเห็นอะไรใช่ไหมคะ"

ถนิตโมโหจนควันแทบจะออกจมูกแล้ว "มึงเก่งจริง ก็ลองโยนให้กูดูซิ!"

จากนั้น นิ้วมือสองนิ้วที่จับบัตรไว้ก็คลายออกเลย

บัตรตกออกไปข้างนอก ตกลงพื้นจนเกิดเสียงดังเบา ๆ ขึ้นมาทีหนึ่ง

ถนิตเบิกตากว้างขึ้นมาทันที "แม่ง นี่มึงกล้าโยนจริง ๆ เหรอ!"

"ทำไมจะไม่กล้า ในเมื่อไม่ใช่ของฉันสักหน่อย!" อารมณ์โกรธของรสิกาถูกเขาตะคอกจนปะทุขึ้นมาแล้ว "ก็คุณบอกว่าไม่ใช่ของคุณไม่ใช่เหรอ งั้นฉันโยนทิ้งไปแล้วคุณจะมาเดือดร้อนทำไม!"

เพราะบัตรใบนั้น พวกเขาสองคนถึงได้พัวพันกันมานานขนาดนี้ ในเมื่อเรื่องทุกอย่างล้วนมาจากบัตรใบนั้น แค่เธอโยนทิ้งไปก็พอแล้วนี่!

แล้วอีกอย่าง แค่บัตรใบเดียวเท่านั้น พอเธอโยนทิ้งไปแล้ว ถนิตไปทำใบใหม่แทนก็ได้แล้วนี่!

"คุณรู้หรือเปล่าว่าในนั้นมีเงินอยู่เท่าไหร่ คุณถึงได้กล้าโยนทิ้งไปได้!" ตอนนี้ถนิตแทบอยากจะบีบรสิกายัยจอมล้างผลาญนี่ให้ตายไปซะเลย

"มันก็แค่ห้าล้านไม่ใช่เหรอ!" รสิกาพูดโต้แย้งกลับมา "ทำไม ประธานใหญ่แห่งคอสโมกรุ๊ปอย่างคุณ ยังต้องมาสนใจเงินแค่ห้าล้านนี้ด้วยเหรอ?"

ถนิตโกรธจนรู้สึกขำ บนใบหน้าหล่อเหลามีความเจ้าเล่ห์ปรากฏออกมาเสี้ยวหนึ่ง "ใครบอกคุณว่าในนั้นมีเงินอยู่แค่ห้าล้าน?"

เมื่อห้าปีก่อนบัตรใบนั้นมีเงินอยู่ห้าล้านจริง ๆ แต่ผ่านมาห้าปีแล้ว รสิกาคิดว่าในนั้นยังมีเงินอยู่แค่ห้าล้านจริง ๆ เหรอ?

หลายปีมานี้ถนิตโอนเงินเข้าไปในบัตรใบนั้นอยู่ตลอด ถึงแม้ว่าจะไม่ได้คิดว่ามีเท่าไหร่ แต่ไม่มีทางน้อยกว่าห้าสิบล้านแน่

แต่เธอกลับดีเลย บอกจะโยนทิ้งก็โยนทิ้งเลย!

พอเห็นปฏิกิริยาบนใบหน้าถนิต ใจของรสิกาหล่น"ตุ๊บ"ขึ้นมาทีหนึ่ง "ไม่ใช่ห้าล้านเหรอ.....? งั้นมันเท่าไหร่ล่ะ?"

มุมปากของถนิตยังคงมีรอยยิ้มแปลก ๆ "รสิกา ถ้าเกิดว่าบัตรใบนั้นเกิดความเสียหายอะไรขึ้นมาละก็ ชาตินี้คุณอย่าคิดว่าจะได้ออกไปจากเมืองซีเลย"

ใจของรสิกาตกตะลึงขึ้นมาอย่างแรง เธอชัดเจนดีว่าที่ถนิตพูดมานั้นไม่ใช่เรื่องโกหก!

แล้วเวลาของสัญญาณไฟแดงข้างหน้าก็ผ่านไปพอดี รถยนต์รอบข้างเริ่มเคลื่อนตัวขึ้นมา