บทที่ 281 ลืมกระเป๋าไว้บนรถเขาแล้ว

เพราะคำพูดประโยคนั้นที่ถนิตพูดมา จึงทำให้รสิกาไม่สนใจเขาในช่วงเวลาที่เหลืออีกเลย

เธอหันหน้ามองไปนอกรถอยู่ตลอด จากนั้นก็พบว่าถนนเส้นนี้ดูค่อนข้างคุ้นตาเป็นพิเศษ ในตอนที่ป้ายถนนบางส่วนเข้ามาสู่สายตารสิกานั้น ในใจเธอก็รู้สึกขึ้นมาได้ว่าที่นี่คือที่ไหน แต่ในใจยังไม่ค่อยแน่ใจมากเท่าไหร่

แต่พอรถจอดลงตรงหน้าตึกคอนโดที่คุ้นเคยนั้น รสิกาถึงได้เชื่อขึ้นมาจริง ๆ แล้วว่าถนิตพาตัวเองกลับมาที่คอนโดที่เคยอยู่ในอดีต

เธอยังอยู่ในสภาพที่ตกตะลึง แต่ถนิตกลับผลักประตูออกและลงจากรถไปแล้ว

เขายืนอยู่ตรงหน้ารถ แหงนหน้าขึ้นไปมองดูตึกนี้

ผ่านไปครู่หนึ่ง รสิกาก็ผลักประตูออกแล้วเดินลงมา เธอยืนห่างจากถนิตไปค่อนข้างไกลหน่อย แต่ก็ยังสามารถมองเห็นตึกนี้ได้อย่างชัดเจนดี

เธอคิดไม่ถึงว่าถนิตจะพาตัวเองกลับมาที่นี่ ชั่วขณะหนึ่งในใจจึงรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่

"ไปกันเถอะ" ถนิตออกเสียงร้องเรียกเธอ

รสิกากำหมัดของตัวเองเล็กน้อย แล้วก็ยืนอยู่กับที่ไม่ได้ขยับเขยื้อน

พอถนิตเห็นว่าเธอไม่ขยับ ตัวเองก็หยุดอยู่ตรงที่เดิม

"คุณกำลังกลัวอะไรอยู่?" เขาถามขึ้นมา

"ฉันไม่ได้กลัวอะไร" รสิกาจ้องมองไปที่เขา พระอาทิตย์ตกดินกำลังส่องอยู่บนหัวพวกเขา จึงทำให้ใบหน้าที่ขาวนวลของเธอดูแดงระเรื่อขึ้นมา

"งั้นทำไมคุณถึงไม่ยอมขึ้นไป?" ถนิตถามออกมา

"ทำไมฉันต้องขึ้นไปด้วย?" รสิกาย้อนถามเขา "ฉันไม่ได้พักอยู่ที่นี่แล้ว"

บนนั้นมีความทรงจำอยู่มากมายเท่าไหร่ รสิการู้ดีกว่าถนิตซะอีก จะว่าเธอกลัวก็ได้ จะว่าเธอไม่กล้าเผชิญกับเรื่องเมื่อห้าปีก่อนก็ได้

ประตูบานนั้น เธอไม่อยากเข้าไปเหยียบอีกแล้ว

"ที่คุณไม่ขึ้นไป เพราะกลัวว่าของในนั้นจะสะกิดโดนความทรงจำของคุณ ใช่หรือเปล่า?" ถนิตเดินมาทางเธอ น้ำเสียงฟังดูบีบคั้นทุกอย่าง

พอเห็นเขาเดินมาหาตัวเอง ปฏิกิริยาแรกของรสิกาก็คือถอนหนี เธอถอยหลังติดต่อกันไปหลายก้าว จนกระทั่งถนิตหยุดฝีเท้าลง เธอถึงหยุดตาม

"ในเมื่อคุณไม่กลัว งั้นก็ขึ้นไปกับผมซิ" ถนิตพูดขึ้นมา

"ฉันบอกว่าไม่ขึ้นไงคะ!" รสิกากำมือไว้แน่น แล้วพูดเสียงเย็นชาขึ้นมา

ถนิตยืนอยู่กับที่ แล้วใช้ดวงตาดำสนิทที่สว่างไสวคู่นั้นมาจ้องมองเธอ ในดวงตาคู่นั้นของเขา ราวกับว่ายังซ่อนความรู้สึกที่สามารถกลืนกินเธอไปหมดทั้งตัวอยู่

รสิกาเคยได้ยินทั้งบรู๊คและติรณาพูดว่า พวกเขาต่างก็พูดว่าถนิตยังรอเธออยู่ เขายังรักเธออยู่......

ทีแรกเธอไม่เชื่อ เธอไม่เชื่อว่าผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ถนิตจะยังรักเธออยู่ พวกเขาแยกจากกันไปห้าปี โดยที่ไม่มีข่าวคราวเธอเลยสักนิด แล้วถนิตก็ไม่ใช่คนโง่ เขาไม่มีทางรอนานขนาดนั้นหรอก

แต่ว่าวินาทีนี้ ในตอนที่เธอมองเห็นความรู้สึกในดวงตาของถนิตชัดเจนภายใต้แสงพระอาทิตย์ตกดินแล้ว เธอก็มีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น ก็คือหนี!

ก่อนที่เธอจะถูกความรู้สึกของเขาผูกมัดไว้อีกครั้ง ก็รีบหนีให้โดยเร็วเถอะ!

รสิกากลัวว่าตัวเองจะถูกถนิตจับตัวกลับไปอีก แล้วก็ต้องถูกเขาควบคุมตัวกลับไปที่บ้านที่เคยอยู่ เธอจึงวิ่งหนีให้เร็วที่สุด แถมยังรวดเร็วถึงขนาดลืมเอากระเป๋าของตัวเองไปด้วย

ถนิตยังยืนอยู่ตรงที่ไกล ๆ จ้องมองแผ่นหลังที่วิ่งหนีไปไกลแล้วของเธอ บนใบหน้าหล่อเหลาก็มีแววโศกเศร้าจาง ๆ พาดผ่านไป

เขาหมุนตัวกลับขึ้นรถไป ในตอนที่กำลังจะสตาร์ทรถขับออกไปนั้น ในขณะที่ไม่ตั้งใจก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าสะพายสีดำสวยงามของผู้หญิงใบนั้นตรงที่นั่งข้างคนขับ

รสิกาลืมกระเป๋าตัวเองไว้ในรถเขา

......

ส่วนตัวรสิกาเองนั้น พอเธอวิ่งออกมาจากเขตชุมชนแล้วโบกรถแท็กซี่ได้คันหนึ่งแล้ว ถึงได้โล่งอกไปได้เปลาะหนึ่ง

เธอรู้ชัดเจนดี ว่าในใจของตัวเองนั้นยังรักถนิตอยู่

แต่เธอกลัว......กลัวว่าพอจับมือกับเขาอีกครั้งแล้ว จะเดินกันไปไม่ถึงสุดทาง

อย่างกับเมื่อห้าปีก่อน ทุกครั้งที่พวกเขาบอกว่าจะเดินกันไปให้สุดทาง แต่ระหว่างทางก็มักจะเกิดอุบัติเหตุต่าง ๆ นานาขึ้นมาทำให้พวกเขาต้องแยกออกจากกัน

เพราะฉะนั้น รสิกาจึงไม่กล้าที่จะรับปากอะไรกับถนิตอีกแล้ว

เธอไม่มีความมั่นใจต่อตัวเองด้วยซ้ำ