บทที่ 282 สงครามน้ำลาย

พอเธอเอ่ยถึงเมืองเอ ท่าทางของติรณาก็หยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง

เมื่อคืนตอนที่ไปกินข้าวกลับมา รสิกาก็พูดแล้วว่าต่อไปจะไปอยู่ที่เมืองเอ ในตอนนั้นติรณาก็ตกตะลึงจนไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว แต่ตอนนี้เธอตั้งสติกลับมาได้แล้ว

เธออยากจะเกลี้ยกล่อมรสิกาให้อยู่เมืองซีต่อ แต่เธอก็เข้าใจดีในเมื่อรสิกาได้ตัดสินใจแบบนี้แล้วก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงง่าย ๆ แน่

เธอไม่ได้ถามรสิกาอีกว่าทำไมต้องไปเมืองเอด้วย บางทีถ้าต่อไปรสิกาอยากพูดขึ้นมา ก็จะต้องบอกเธอแน่นอน

พอคิดได้แบบนี้ ติรณาก็ไม่ได้หมกมุ่นอยู่กับเรื่องนี้อีก แล้วก็ทำอาหารของตัวเองไปอย่างมีความสุข

"เธอมีความสุขอะไรเนี่ย?" พอรสิกาตั้งสติกลับมาได้จากการครุ่นคิด ก็เห็นมุมปากของติรณาแทบจะฉีกไปถึงรูหูแล้ว

"เธอไม่ต้องมาสนใจหรอกว่าฉันมีความสุขอะไร" ติรณาทำเสียงหึขึ้นมาทีหนึ่ง

รสิกาออกมาจากครัวแล้วมากลัดกลุ้มต่อว่าพรุ่งนี้จะทำยังไงถึงจะเอากระเป๋ากลับมาได้

เธอกำลังครุ่นคิดอยู่ว่าจะต้องโทรไปบอกกับถนิตก่อนสักคำหรือเปล่า?

ทีแรกว่าจะเอาโทรศัพท์ของติรณาโทรไป แต่พอนึกถึงเรื่องราวไม่ราบรื่นพวกนั้นที่เกิดขึ้นบนถนนกับถนิตเมื่อก่อนหน้านี้แล้ว เธอก็ไม่อยากได้ยินเสียงเขาเร็วขนาดนี้ ก็เลยไม่โทรซะเลย ไว้พรุ่งนี้ไปขอกับถนิตที่คอสโมกรุ๊ปโดยตรงเลยดีกว่า

......

ค่ำคืนนี้รสิกาก็ยังคงนอนหลับไม่สนิท เช้าวันที่สองพอได้ยินเสียงติรณาตื่นนอนแล้ว เธอเองก็เลิกผ้าห่มออกแล้วก็ลุกขึ้นมาอย่างเงียบเชียบเลยด้วย

ทิมทิมยังนอนหลับอยู่ เด็กเล็กไม่มีนิสัยตื่นเช้าขนาดนี้

รสิกาเปิดประตูห้องแล้วเดินออกไป ติรณากำลังล้างหน้าแปรงฟันอยู่ แล้วเสียงฝีเท้าของรสิกาดึงดูดความสนใจของเธอไป

"ทำไมเธอถึงตื่นเช้าขนาดนี้ล่ะ?" ติรณาเอาแปรงสีฟันออก แล้วถุยฟองไปคำหนึ่งแล้วก็ถามรสิกาขึ้นมา

"เอาโทรศัพท์เธอมายืมให้ฉันโทรศัพท์หน่อย" รสิกาพูดขึ้นมา

"อยู่บนโต๊ะอาหารโน้น ไปเอาเองไป" ติรณาใช้คางชี้ไปทางโต๊ะอาหาร

"ขอบใจนะ"

รสิกาหมุนตัวไปเอาโทรศัพท์ เธอหาเบอร์ของถนิตออกมาจากโทรศัพท์แล้วกดโทรออกไป

ทางปลายสายดังไปครู่หนึ่งแล้วก็รับสาย "ฮัลโหล?"

ในโทรศัพท์มีเสียงผู้ชายที่ขรึมต่ำและแหบแห้ง แฝงไว้ด้วยเสน่ห์บางส่วนดังลอยมา

พอรสิกาได้ยินแล้วหูก็รู้สึกชา ๆ เล็กน้อย

นี่ถนิตยังไม่ตื่นนอนอีกเหรอ? ถูกเธอโทรไปปลูกให้ตื่นเหรอ?

รสิกามองไปที่ติรณาที่ยังล้างหน้าแปรงฟันอยู่ในห้องน้ำ แล้วเธอก็รีบเอาโทรศัพท์เปลี่ยนไปคุณที่อื่น

"ฉันเองค่ะ รสิกา"

ทีแรกนึกว่าถนิตจะฟังเสียงตัวเองออก คงจะต้องถูกดูถูกถากถางรอบหนึ่งแน่ ๆ เธอยังได้เตรียมใจไว้แล้วว่าเขาจะต้องหัวเราะเยาะตัวเองแน่

แต่ความจริงกลับกลายเป็น พอได้ยินเสียงเธอแล้ว ทางโน้นก็เงียบไปประมาณสองนาที จากนั้นก็......

เสียงตู๊ด ๆ ดังลอยมา โทรศัพท์ถูกวางสายไปแล้ว......

รสิกามึนงงไปเลย ??

เธอเอาโทรศัพท์ขึ้นมาดูตรงหน้าอย่างรู้สึกแปลกใจ เธอนึกว่าเป็นเพราะหูของตัวเองไปแตะโดนปุ่มวางสายโดยไม่ทันได้ระวัง และแล้วก็เลยโทรหาเบอร์ถนิตไปอีกครั้ง

ครั้งนี้รุนแรงยิ่งกว่าอีก พอโทรศัพท์ดังตู๊ด ๆ ไปสามครั้ง ก็ถูกวางสายไปอีกครั้ง

รสิกาโมโหขึ้นมาทันที แล้วก็โทรไปอีกครั้ง!

ก็ยังถูกวางสายใส่!

เธอกัดฟันจนเสียงดังกรอก ๆ แล้วก็คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ตัวหนังสือส่งข้อความออกไปอย่างรวดเร็ว

....... ถนิต! คุณมีสิทธิ์อะไรมาวางสายใส่ฉัน! คนอย่างคุณนี่มีมารยาทขั้นพื้นฐานสักหน่อยไหม! รอให้ฉันคุยโทรศัพท์จบสักหน่อยไม่ได้เหรอ! ฉันไม่ได้จะเกาะเกี่ยวคุณสักหน่อย!