บทที่ 328 รสิกา นี่ผมเอง

"น้อง?"

ตอนที่น้ำเสียงที่แก่ชราดังขึ้นที่ข้างหูรสิกานั้น รสิกาก็ตกใจตื่นขึ้นมาจากฝันทันที

พอเธอตื่นขึ้นมาร่างกายทั้งตัวก็กลิ้งตกลงไปจากเก้าอี้เลย ตอนที่กระแทกลงไปบนพื้นก็ยังทำให้น้ำกระเพื่อมขึ้นมาไม่น้อย หยดน้ำบางส่วนยังกระทบลงบนใบหน้ารสิกาด้วย จนทำให้สติที่มึนงงของเธอตื่นตัวขึ้นมาได้ครู่หนึ่ง

สายตาของเธอค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น จากนั้นก็พบว่าหยดน้ำเมื่อกี้ไม่ใช่หยดน้ำเล็ก ๆ ที่กระเพื่อมขึ้นมา แต่เป็นหยดน้ำฝน และฝนได้ตกลงมาแล้ว

"น้อง น้องไม่เป็นไรใช่ไหม?" ยายแก่คนนั้นเห็นว่าพอตัวเองมาร้องเรียกแล้ว รสิกาก็กลิ้งตกลงพื้นเลย เธอจึงรีบยื่นมือไปพยุง

"ไม่เป็นไรค่ะ......" รสิกาแค่รู้สึกเจ็บนิดหน่อย เพราะตอนที่ตกลงพื้นไหล่ได้กระแทกโดนนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก

"โธ่เอ๊ยน้อง หนูทำไมมานอนหลับอยู่บนเก้าอี้ล่ะ? นี่ก็ฝนตกแล้วนะ รีบกลับบ้านไปเถอะ" ยายแก่พยุงเธอให้ลุกขึ้นมา จากนั้นก็พูดขึ้นมา

นอนหลับเหรอ?

รสิกามองไปที่เก้าอี้ยาวตัวนั้นอย่างมึนงงทีหนึ่ง จากนั้นก็ค่อย ๆ นึกย้อนกลับไปถึงภาพก่อนที่ตัวเองจะนอนหลับไป

หลังจากที่เธอคุยโทรศัพท์กับถนิตเสร็จแล้วก็นอนลงไปเก้าอี้ เพียงแต่ว่าแค่นอนลงไปแค่นี้คิดไม่ถึงว่าจะนอนหลับไปได้

"ขอบคุณค่ะ" พอรสิกาตั้งสติกลับมาได้ ก็พูดขอบคุณยายแก่ไปคำหนึ่ง

"รีบไปเถอะ" ยายแก่พยักหน้าให้เล็กน้อย แล้วก็กางร่มและเดินจากไป

ฝนตกหนักมาก ดูเหมือนกระหน่ำลงมา ถึงจะแค่ครู่เดียว แต่ก็มากพอที่จะทำให้ร่างกายของคนเปียกไปได้ทั้งตัว

รสิกายืนมึนงงอยู่ท่ามกลางสายฝนไปครู่หนึ่ง จนร่างกายทั้งตัวเกิดความหนาวสั่นขึ้นมาแล้ว เธอถึงจะกอดอกไว้แล้วเดินไปตามทางกลับบ้าน

พอกลับมาถึงบ้านแล้วเธอก็อาบน้ำร้อนและสระผมไปง่าย ๆ รอบหนึ่ง แล้วก็ไม่ได้เป่าผมให้แห้งก็มานั่งลงที่โต๊ะแล้วเริ่มวาดรูปออกแบบขึ้นมาอีกครั้ง

เธอวาดอยู่แบบนี้จนถึงเวลาที่ติรณาเลิกงานกลับมา แต่บนกระดาษร่างแบบกลับไม่ได้มีเส้นวาดเพิ่มขึ้นมาเท่าไหร่ ส่วนใหญ่ยังเป็นรูปที่วาดทิ้งไว้เมื่อคืน

"เธอกลับมาตอนกี่โมงกัน?" ติรณาเคาะประตูแล้วเปิดเข้ามา ก็เห็นรสิกาได้ฟุบตัวอยู่บนโต๊ะแล้ว

"กลับมาได้ครู่หนึ่งแล้ว" รสิกาพูดเสียงต่ำขึ้นมา "ขอโทษด้วยนะ ฉันลืมดูเวลาไปเลย...... ที่จริงควรทำอาหารไว้รอเธอกลับมานะ"

"เธอเป็นอะไรไป?" ติรณาสังเกตเห็นว่าน้ำเสียงของรสิกาฟังดูแปลก ๆ เธอเดินเข้ามาหา แล้วก็พบว่าสีหน้าของรสิกาที่ฟุบอยู่บนโต๊ะดูไม่ค่อยปกติเท่าไหร่ เธอรีบยื่นมือไปแตะวัดอุณหภูมิของรสิกาดู "นี่เธอเป็นไข้ได้ยังไงเนี่ย?"

"เป็นไข้เหรอ?" รสิกาถามขึ้นมาประโยคหนึ่งเหมือนเพิ่งจะรู้สึกตัว ถึงว่าทำไมถึงได้รู้สึกปวดหัวตัวร้อน ที่แท้ก็เป็นไข้นี่เอง

"รีบไปนอนบนเตียงเร็ว!" ติรณารีบพยุงตัวรสิกาไปที่เตียง "นี่เธอไปทำอะไรมาเนี่ย ทำไมผมถึงได้เปียกแบบนี้? ไปตากฝนมาเหรอ?"

เมื่อก่อนรสิกาสระผมแล้วไม่เคยเป่าให้แห้งเลย แล้ววันนี้ก็พอดีกับที่ฝนตก จึงทำให้จนถึงตอนนี้แล้วผมก็ยังไม่แห้ง ห้องนอนของเธอเปิดหน้าต่างไว้ตลอด คาดว่าก่อนหน้านี้ได้ตากฝนมานิดหน่อย แล้วผมก็เปียกอยู่ตลอด บวกกับเจอลมเย็นพัดใส่อีก ไม่เป็นหวัดซิถึงจะแปลก

"เมื่อก่อนนี้สระผมแล้วยังไม่แห้ง......" รสิกาตอบกลับมาประโยคหนึ่ง "ให้ฉันนอนครู่หนึ่งนะ เดี๋ยวนอนตื่นมาก็หายแล้ว"

"เธอนอนลงก่อน เดี๋ยวฉันไปเอายาให้เธอ" ติรณาขมวดคิ้วไว้แล้วห่มผ้าให้เธอ จากนั้นก็ออกจากห้องไปเอายา

พอเธอเอายาเข้ามาอีกครั้งนั้น สติของรสิกาก็เริ่มสะลึมสะลือแล้ว แม้แต่คำพูดก็พูดไม่ชัดเจนเลย

ติรณาป้อนยาให้เธอกินไป จากนั้นก็นั่งอยู่ตรงขอบเตียง จ้องมองใบหน้าของเธอไป แล้วพูดขึ้นว่า "ถนิตโทรศัพท์มาหาฉัน เขาบอกว่าเป็นห่วงว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับเธอ"

"ใครนะ?" รสิกาฟังไม่ชัดเจน

"ถนิตไง นี่ตกลงพวกเธอสองคนมีเรื่องอะไรกัน?" ติรณาพูดขึ้นมาอย่างเหนื่อยหน่าย

เมื่อหลายชั่วโมงก่อนถนิตโทรหาเธอ ถามเธอว่าสามารถติดต่อรสิกาได้หรือเปล่า เขาเป็นห่วงว่ารสิกาจะเกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า

แต่ติรณากลับไม่รู้สึกว่ารสิกาจะเกิดเรื่องอะไรได้ ในเมื่อเธออยู่ที่บ้าน จะไปเกิดเรื่องอะไรได้ แต่พอตอนนี้กลับมาแล้วถึงพบว่า ที่ถนิตพูดมานั้นถูกต้อง เกิดเรื่องกับรสิกาขึ้นแล้วจริง ๆ