บทที่ 329 คุณกำลังหว่านเสน่ห์ให้ใคร

พอได้ยินเสียง รสิกาก็รู้แล้วว่าเมื่อกี้ตัวเองไม่ได้กำลังฝันอยู่ แต่ถ้าหากไม่ใช่ความฝัน แล้วถนิตจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงล่ะ?

รสิกายังคิดไม่ตก ประตูห้องก็ถูกเคาะดังขึ้นอีกครั้ง "เปิดประตูหน่อย"

รสิกากัดริมฝีปากอย่างแรงไปสองที เธอเอาแต่หลบแบบนี้มันเรื่องอะไรกัน เธอไม่ได้ทำเรื่องที่ผิดต่อถนิตสักหน่อย ทำไมจะหน้าเขาไม่ได้ล่ะ?

พอคิดมาถึงตรงนี้ รสิกาก็ยกมือขึ้นมากดผมที่ตัวเองนอนจนฟูฟ่องลงเล็กน้อย แล้วดึงเสื้อผ้าบนตัวเล็กน้อย แล้วถึงรวบรวมความกล้าเปิดประตูออก

"คุณมาได้ยังไง?" เธอแสร้งถามอย่างสงบนิ่ง

"เป็นห่วงคุณ" ถนิตตอบตามความจริง "โทรศัพท์คุณปิดเครื่องตลอด แล้วติดต่อคุณไม่ได้"

เมื่อวานงานเยอะมาก เขาผลัดออกไปไม่ได้จริง ๆ ดังนั้นจึงต้องนั่งเที่ยวบินรุ่งเช้ามาเลย

"แค่โทรศัพท์แบตหมดเท่านั้นค่ะ" มือของรสิกายังจับอยู่ตรงที่จับประตู แล้วสั่นเทาขึ้นเบา ๆ

"แต่ตอนที่พวกเราคุยกัน คุณกำลังชาร์จแบตอยู่" ถนิตพูดเปิดโปงข้ออ้างของเธอ

ใบหน้ารสิการ้อนผ่าวขึ้นมา "เมื่อวานฝนตกฟ้าร้อง ตอนที่ฟ้าร้องห้ามชาร์จแบต คุณไม่รู้เหรอคะ?"

เธอดูมีท่าทีจริงจัง แบบมีเหตุมีผล

ถนิตรู้สึกเหนื่อยหน่ายขึ้นมาเล็กน้อย "ผมเป็นห่วงคุณมากนะ"

"ฉันบอกแล้วไงคะ ว่าไม่เป็นไร......" รสิกาหรี่ตาลง ไม่ได้จ้องมองเขาอีก เมื่อวานเธออาจจะไม่สบาย แต่หลังจากที่ผ่านการพักผ่อนมาคืนหนึ่งแล้ว อารมณ์แง่งอนแบบเมื่อวานก็ได้หายไปนานแล้ว อายุอานามขนาดนี้แล้ว ใครจะมาแง่งอนทุก ๆ วันกัน

รสิกากำลังจะปิดประตูลง เธอไม่อยากเห็นถนิต แค่เห็นก็ทำให้ใจเธอก็ว้าวุ่นไปหมด

เพียงแต่ว่าตอนที่เธอจะปิดประตูลงนั้น อยู่ ๆ ถนิตก็เอาเท้ายื่นเข้ามากั้นประตูที่กำลังจะปิดไว้ จากนั้นก็ใช้มือข้างหนึ่งผลักประตูทีหนึ่ง แล้วทั้งตัวก็เบียดเข้ามาเลย

ร่างกายที่สูงใหญ่ของเขา พอเข้ามาแล้ว ก็ทำให้ห้องที่กว้างขวางในตอนแรกคับแคบลงไปเยอะ รสิกาถูกเขาบีบจนถอยหลังไปติด ๆ แต่เขากลับบีบคั้นมาเรื่อย ๆ จนบีบรสิกาไปถึงขอบเตียง พอข้อพับของเธอแตะโดนขอบเตียง แล้วไม่ทันระวังตัวก็นั่งก้นจ้ำเบ้าลงไปเลย

"ในใจของคุณยังรังเกียจเรื่องที่ผมแต่งงานแล้ว ใช่หรือเปล่า" เขาใช้ประโยคที่มั่นอกมั่นใจ แต่ไม่ใช่สงสัย

"ใครรังเกียจกัน" มือทั้งคู่ที่ยันอยู่บนเตียงของรสิกากำเข้าหากันทันที ผ้าปูที่นอนถูกเธอกำจนเป็นรอยยับขึ้นมา เพียงแต่แค่ตัวเธอไม่ได้สังเกตเห็นเท่านั้น

ถนิตกวาดตามองเรียบ ๆ ทีหนึ่ง จากนั้นริมฝีปากก็คลี่ยิ้มออก "คนโกหก"

"ใครโกหกคุณกัน!" รสิกาถูกน้ำเสียงของเขาทำให้หัวใจเต้นเร็วขึ้น เธอรีบลุกขึ้นมาจากเตียง ในตอนที่อยากเดินอ้อมตัวเขาไปให้ลมเย็น ๆ ที่หน้าต่างพัดสักหน่อยเพื่อให้สงบสติอารมณ์ได้นั้น หัวไหล่ของเธอก็ถูกชายหนุ่มตรงหน้าจับเอาไว้ซะก่อน

รสิกายังไม่ทันได้รู้ตัว เรียวปากของตัวเองก็ถูกถนิตประกบเข้าให้แล้ว เธอเบิกตากว้างขึ้นมาทั้งคู่ แล้วใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีผลักตัวเขาออกไป "ถนิต คุณนี่ไม่รู้สึกสะอิดสะเอียนเลยเหรอ นี่ฉันยังไม่ได้แปรงฟันเลยนะ!"

บางทีแม้แต่ตัวเธอเองก็อาจจะไม่ทันได้สังเกต ปัญหาที่เธอสนใจคือตัวเองยังไม่ได้แปรงฟัน แต่ไม่ใช่ว่าตัวเองควรจะทำแบบนี้กับเขาหรือเปล่า

แต่มือของถนิตกลับยังกอดเธออยู่เงียบ ๆ แบบนี้ ไม่ให้โอกาสเธอขัดขืนสักนิด "ผมไม่รังเกียจ" เขาพูดขึ้นมาแบบนี้

รสิกาหงุดหงิดขึ้นมาเลย "แต่ว่าฉันรังเกียจ!"

เพียงแต่ ไม่ว่าเธอจะรังเกียจหรือไม่ ก็ไม่สามารถกำหนดเรื่องที่ถนิตจะทำได้หรอก

จูบนี้ทำให้ร่างกายของทั้งสองคนเร่าร้อนขึ้นมา แถมรสิกายังสามารถรู้สึกได้ว่ามือของถนิตลูบไล้อยู่ที่แผ่นหลังของตัวเองอยู่ ทุกครั้งที่มือหยาบกระด้างของเขาลูบผ่านไปก็จะนำความรู้สึกสั่นสะท้านมาให้เธอ มีหลายครั้งที่มือของเขาลูบไล้ผ่านด้านหน้าไปแล้ว แต่สุดท้ายก็ไม่แตะต้องที่ตรงนั้น