บทที่ 330 ความปรารถนาที่รอคอยมานานเป็นจริงแล้ว

หลายปีมานี้รสิกาอยู่ที่มิลานไม่เคยมีผู้ชายเลย ไม่ใช่ว่าไม่หา แต่ว่าคนที่หามาได้ไม่มีใครสู้ถนิตได้เลย และเธอก็ไม่อยากจะฝืน ดังนั้นก็เลยไม่ได้อยู่เป็นโสดมาจนถึงตอนนี้

และเธอก็ต้องยอมรับว่า ที่เธอใส่เสื้อผ้าชุดนี้นั้น มีความน่าสงสัยว่าจะมาหว่านเสน่ห์ใส่เขาจริง ๆ

ถ้าแต่เขาไม่มีความตั้งใจแบบนั้นจริง ๆ แล้วจะมาติดเบ็ดได้ยังไงกัน

"ติรณายังอยู่นะ" เพราะฉะนั้นตอนที่ถนิตถามเธอว่าอยากได้หรือเปล่านั้น เธอก็ให้คำตอบนี้มาอย่างสงบนิ่งมาก

ถนิตยิ้มจาง ๆ ออกมาสองคำ จากนั้นก็เอาคีย์การ์ดห้องใบหนึ่งยัดใส่มือรสิกา

รสิกานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก้มหน้าลงไปมองดู ก็พบว่าเป็นคีย์การ์ดห้องใบหนึ่ง

ตัวหนังสือชื่อโรงแรมคอสโมสี่พยางค์ที่ปั๊มเป็นสีทองดูแสบตามากเป็นพิเศษ

"ห้อง3508" น้ำเสียงของเขาดังขึ้นมาอีกครั้ง "คืนนี้ผมจะรอคุณอยู่ที่นั่น"

การ์ดใบนั้นค่อนข้างร้อนผ่าวอยู่ในมือเธอ เธอกำไว้แน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว อย่างกับว่าทำแบบนี้แล้วจะสามารถทำให้อุณหภูมิของมันลดลงได้ยังไงอย่างงั้น

"ถ้าฉันไม่ไปละคะ?" รสิกาก้มหน้าก้มตาพูดออกมา

"คุณต้องไปแน่" ในน้ำเสียงของถนิตเต็มไปด้วยความเชื่อมั่น หยิ่งผยอง จนทำให้คนอยากเอาชนะความเชื่อมั่นของเขา

รสิกาลุกขึ้นมาจากขาของเขา ในตอนที่หมุนตัวออกไปจากห้องนั้น ก็รวดโยนคีย์การ์ดใบนั้นไปไว้บนโต๊ะ ดูเหมือนกับว่าไม่ค่อยสนใจ และไม่ได้ใส่ใจด้วย

แต่ว่าท่าทางแบบนี้ของเธอก็ยังทำให้ถนิตหัวเราะออกมาด้วย

ในตอนที่รสิกาเดินออกจากห้องนอนไปที่ห้องอาหารนั้น ติรณาก็กำลังยกอาหารเช้าออกมาพอดี พอเห็นการแต่งตัวของเธอ ก็ยักคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย "เช้า ๆ แบบนี้อยากหว่านเสน่ห์ให้ใครทำผิดศีลเหรอ?"

รสิกากลอกตาใส่เธอทีหนึ่ง แล้วไม่พูดอะไร ก็นั่งลงไปบนเก้าอี้เลย

"อาการเป็นหวัดเป็นยังไงบ้าง?" ติรณาถามเธอ "นุ่งน้อยห่มน้อยขนาดนี้ เธอไม่กลัวจะกลับมาป่วยหนักกว่าเดิมเหรอ"

"หายแล้ว" รสิกาพูดขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าหายป่วยแล้ว เธอก็ไม่มีทางแต่งตัวแบบนี้หรอก

"แบบนั้นก็ดี" ติรณาโล่งอกไปเปลาะหนึ่ง "เธอไม่รู้หรอกว่าสภาพเธอเมื่อวาน มันทำให้คนตกใจมากแค่ไหน"

รสิกาเบ้ปากเล็กน้อยไม่ได้พูดอะไร แล้วก็กินโจ๊กตรงหน้าตัวเองไปคนเดียว

ผ่านไปครู่หนึ่ง ตัวถนิตก็ออกมาจากห้องของเธอด้วยแล้ว

"มากินอาหารเช้าด้วยกันซิคะ" ติรณาพูดกับเขา

"ไม่ต้องแล้วครับ ผมยังมีงานอีก ขอตัวก่อนนะครับ" ถนิตยิ้มกับติรณาอย่างมีมารยาท จากนั้นก็เดินไปที่ระเบียงทางเข้า โดยที่ไม่ได้มองรสิกาเลยสักนิด

ติรณาอึ้งไปเล็กน้อย จนระเบียงทางเข้ามีเสียงปิดประตูดังลอยมาแล้ว เธอถึงพูดกับรสิกาขึ้นว่า "พวกเธอสองคนทะเลาะกันเหรอ?"

"ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะ?" รสิกายักคิ้วเล็กน้อย

"ก็ตอนที่ถนิตออกไปไม่คุยอะไรกับเธอเลย" ติรณาพูดขึ้นมาอย่างแปลกใจ

"เขาไม่อยากพูดก็ไม่พูดนะซิ เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย" รสิกาพูดขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ

มุมปากของติรณากระตุกเล็กน้อย "สมแล้วที่เธอต้องอยู่เป็นโสด"

รสิกาไม่ได้พูดอะไร แล้วก็กินอาหารเช้าไปอย่างสบายอกสบายใจ

แต่ว่า ถ้าติรณารู้ว่าถนิตทิ้งคีย์การ์ดห้องให้รสิกาไว้ใบหนึ่งละก็ เธอก็คงจะไม่พูดแบบนั้นแล้วใช่ไหม

พอคิดมาถึงตรงนี้ รสิกาก็แอบหัวเราะในใจไปสองคำเงียบ ๆ

พอกินอาหารเช้าเสร็จแล้ว ติรณาก็ไปทำงาน ก่อนไปเธอสั่งกำชับกับรสิกาว่าอย่าโหมทำงานหนักขนาดนั้น เพราะกลัวว่าร่างกายที่เธอเฝ้าทะนุถนอมจนหายดีแล้วจะถูกความดื้อดึงของตัวรสิกาเองทำให้ป่วยขึ้นมาอีก

รสิกาตอบว่าโอเคติดกันไปหลายคำถึงจะส่งเธอออกไปได้

พอติรณาจากไปแล้ว รสิกาก็กลับไปที่ห้องของตัวเอง