บทที่ 331 ให้โอกาสครั้งหนึ่ง

ยามดึก รสิกาถูกกอดเอาไว้ในอก เธอรู้สึกไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงเท่าไหร่ ทั้งตัวอ่อนปวกเปียกไปหมด

"กี่โมงแล้วคะ......?" น้ำเสียงของเธอแหบแห้งแล้วถามขึ้นมาเสียงเบา

ถนิตที่นอนอยู่ข้างกายเอาโทรศัพท์ออกมาดูทีหนึ่ง "เกือบสี่ทุ่มแล้ว"

"ดึกขนาดนี้แล้วเหรอ!" รสิกาตกใจเล็กน้อย แล้วรีบยันร่างกายตัวเองให้ลุกขึ้นมาจากเตียง เพียงแต่ว่ายังไม่ทันได้ลุกจากเตียง ก็ถูกถนิตดึงตัวกลับมาแล้ว

"จะทำอะไร?" เขากุมข้อมือเธอไว้

"ก็จะกลับน่ะซิคะ ยังจะทำอะไรได้อีก" รสิกาพูดขึ้นมา

ถึงแม้ว่าเธอจะบอกกับติรณาว่าจะกลับดึกหน่อย แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะนอนค้างข้างนอกเลย

และที่สำคัญเธอก็ยังไม่อยากให้ติรณารู้เรื่องที่ตัวเองกับถนิตมีความสัมพันธ์กันแล้วด้วย

"มาถึงขนาดนี้แล้วคุณยังจะกลับไปอีกเหรอ?" ถนิตพูดขึ้นมา

"ทำไมถึงจะไม่กลับล่ะ?"

รสิกาพูดไปด้วย แล้วก็ลงจากเตียงไปด้วย เสื้อผ้าของเธอถูกโยนทิ้งอยู่ข้างเตียง ยื่นมือไปก็คว้าได้แล้ว

ในตอนที่ถนิตลุกขึ้นมานั่งบนเตียงแล้วเปิดไฟขึ้นมานั้น รสิกาก็ได้สวมใส่ชุดกระโปรงด้วยท่าทางคล่องแคล่วไปแล้ว ผมเฝ้ายังคงยุ่งเหยิงอยู่บ้าง แต่ว่าเธอใช้มือสางไปง่าย ๆ สองทีก็ได้แล้ว

เพียงแต่ว่าหัวไหล่ที่ขาวนวลในตอนแรกรวมทั้งตรงซอกคอ ล้วนเต็มไปด้วยรอยแดงเล็ก ๆ น้อย ๆ เต็มไปหมด

รสิกาเข้าไปล้างหน้าในห้องน้ำเล็กน้อย พอเห็นร่องรอยพวกนั้นบนร่างกายตัวเองจากกระจก ก็รู้สึกลำบากใจขึ้นมาเล็กน้อย

มีร่องรอยเยอะแยะขนาดนี้ กลับไปจะต้องถูกติรณาพบเห็นแน่ ๆ

เธอยืนอยู่ในห้องน้ำอยู่พักหนึ่ง ถึงจะหมุนตัวออกมา แล้วพอตอนที่เธอออกมาแล้ว ถนิตก็ได้แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว และกำลังติดกระดุมเสื้อเชิ้ตอยู่ เพิ่งจะติดไปได้สองเม็ด

สีหน้าของเขาดูเคร่งขรึมเล็กน้อย น่าจะมาจากสาเหตุที่รสิกาบอกว่าจะกลับเมื่อกี้

รสิกาพูดเสียงขรึมขึ้นมา "ฉันจะกลับแล้วค่ะ"

มือที่ติดกระดุมอยู่ของถนิตหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมามองไปที่เธอทีหนึ่ง แล้วพูดขึ้นว่า "เดี๋ยวผมไปส่งคุณ"

ทีแรกรสิกาอยากจะปฏิเสธ แต่พอมาครุ่นคิดไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้าตอบตกลงไป

ในห้องเปิดหน้าต่างเอาไว้ สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านเข้ามา นำพาความเย็นมาด้วยเล็กน้อย

รสิกายืนอยู่ที่เดิมรอให้ถนิตใส่เสื้อผ้าไป พอเห็นเขาใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ก็หมุนตัวไปเตรียมจะออกไป

แต่พอหมุนตัวมาเธอก็รู้สึกว่าตรงหัวไหล่มีน้ำหนักขึ้นมา ตอนที่ก้มหน้าลงไปดูนั้น ก็พบว่าบนร่างกายตัวเองมีเสื้อคลุมผู้ชายเพิ่มขึ้นมาตัวหนึ่ง บนเสื้อคลุมตัวนั้นมีกลิ่นอายที่คุ้นเคยอยู่

"ไปกันเถอะ"

ถนิตเปิดประตูห้องออก แล้วเห็นว่าเธอยังยืนอึ้งอยู่ที่เดิม ก็เปิดปากพูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง

"......อ๋อ" แล้วรสิกาถึงจะรู้สึกตัวขึ้นมา และดึงกระชับเสื้อคลุมบนไหล่เล็กน้อย แล้วถึงจะเดินตามหลังถนิตออกจากห้องไป

พอมีเสื้อผ้ามาบดบังให้แล้ว รสิกาก็ไม่กลัวว่าร่องรอยบนตัวจะถูกคนพบเห็นอีกแล้ว

ช่วงเวลานี้คนเข้าออกโรงแรมค่อนข้างเยอะ พวกเขารอลิฟต์ไปกันหลายนาทีลิฟต์ถึงจะมา

พอไปถึงลานจอดรถใต้ดิน เพิ่งจะเข้าไปนั่งลงรถ รสิกาก็ได้รับโทรศัพท์ที่ติรณาโทรเข้ามาแล้ว

"ทำไมดึกขนาดนี้แล้วเธอยังไม่กลับมาอีก?" ในโทรศัพท์ น้ำเสียงของติรณาฟังดูแล้วมีความกังวลอยู่เล็กน้อย "เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?"

"ไม่มี กำลังเดินทางกลับบ้านแล้ว" รสิกานึกถึงร่องรอยบนหัวไหล่ของตัวเอง แล้วก็พูดขึ้นอีกว่า "เธอเข้านอนไปก่อนเลย พรุ่งนี้ยังต้องไปทำงานอีกไม่ใช่เหรอ"

"ไม่เป็นไร ฉันรอเธอกลับมาก็ได้" ติรณาพูดขึ้นมา "เธอยังไม่กลับมา ฉันก็ไม่วางใจ"

คำพูดของเธอทำให้รสิการู้สึกอบอุ่นในใจ "ไม่เป็นไร ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้แหละ เธอรีบเข้านอนไปเลยนะ"

"งั้น......ได้" ตอนที่ติรณาพูดคำพูดนี้นั้น ก็หาวออกมาทีหนึ่ง "งั้นระหว่างทางเธอระวังตัวด้วยนะ"

"รู้แล้วน่ะ"

พอวางสายไปแล้ว รสิกาก็เก็บโทรศัพท์เข้าไปในกระเป๋า

"ติรณาเหรอ?" พอถนิตเห็นเธอวางสายไปแล้ว ก็ถามขึ้นมา

"ค่ะ" รสิกาพยักหน้าเล็กน้อย "เธอเป็นห่วงนะคะ"

ถนิตไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ริมฝีปากเม้มกันขึ้นมา หัวคิ้วขมวดกันแน่น เหมือนกับว่ากำลังคิดเรื่องอะไรอยู่