บทที่ 332 ตั้งท้อง

"รู้สึกอยากอวกเหรอ?"

รสิกาอึ้งไปครู่หนึ่ง เธอเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ แล้วก็ถามขึ้นมาอีกครั้งว่า "ช่วงนี้เธอเป็นแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?"

"ช่วงนี้มักจะเป็นแบบนี้ แต่ไม่ได้รุนแรงอย่างวันนี้" ติรณาถอนหายใจออกมา "อาจจะเป็นเพราะว่าช่วงนี้ฉันเหนื่อยมากเกินไปละมั้ง"

"เธอนั่งรอฉันตรงนี้สักครู่นะ" รสิกาพยุงเธอมาถึงห้องรับแขก "เดี๋ยวฉันไปล้างหน้าแปรงฟันเปลี่ยนเสื้อผ้าสักหน่อย แล้วจะพาเธอไปโรงพยาบาลนะ"

"ไปโรงพยาบาลเหรอ?" ติรณารู้สึกสงสัย "ฉันไม่ได้เป็นรุนแรงมากสักหน่อย ไปโรงพยาบาลมันเยอะเกินไปไหม"

"ยังไงก็แล้วแต่ ต้องฟังฉันนะ" รสิกาเห็นเธออยากลุกขึ้นมา แล้วก็ยื่นมือไปกดตัวเธอนั่งกลับลงไป "ตอนนี้ฉันไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน เธอรอแป๊บหนึ่งนะ"

พอเห็นว่าท่าทีของรสิกาไม่ได้กำลังล้อเล่น ติรณาจึงได้พยักหน้า

รสิกาล้างหน้าแปรงฟันและเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ไม่ถึงสิบนาทีก็ออกมาแล้ว จากนั้นก็พาติรณาออกจากบ้านไปเลย

แน่นอนว่ารสิกาต้องเป็นคนขับรถ ตอนนี้ติรณาเป็นแบบนั้น รสิกาก็ไม่กล้าให้เธอขับอยู่แล้ว

เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่เกิดปัญหาอะไร รสิกาจึงพาติรณาไปโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในเมืองนี้ พอเข้าไปถึงโรงพยาบาลแล้วก็ขอตรวจกับแผนกสูตินรีเวช

ในตอนที่ติรณาถูกรสิกาผลักให้เดินไปที่แผนกสูตินรีเวชนั้น ใบหน้าเธอดูหวาดผวา "นี่ นี่ นี่ พวกเรามาผิดที่กันหรือเปล่า?!"

"ไม่ผิดหรอก ต้องตรวจแผนกสูตินรีเวชนี่แหละ"

"ฉันไม่ได้เป็นโรคเกี่ยวกับด้านสูตินรีสักหน่อย จะมาแผนกสูตินรีทำไม!" ติรณายังคงหวาดผวาอยู่เต็มหน้า

รสิกากลอกตาใส่เธอทีหนึ่ง "เมนส์ไม่มาเที่ยวนานแค่ไหนแล้ว?"

"เมนส์เหรอ?" ในเวลานี้สมองของติรณารู้สึกมึนงงคิดไม่ออก พอได้ยินเธอถามแบบนี้ ก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วถึงจะตั้งสติขึ้นมาได้ว่าที่เธอถามนั้นคือประจำเดือนของตัวเอง

แต่พอรสิกาถามมาแบบนี้ ติรณาถึงเพิ่งจะรู้สึกว่า ช่วงนี้ตัวเองยุ่งจนเวียนหัว ญาติมาช้าไปสิบกว่าวันแล้ว ก็ยังไม่รู้สึกอีก

พอเห็นปฏิกิริยาบนใบหน้าติรณาที่นิ่งค้างไปทันทีนั้น รสิกาก็รู้แล้วว่าเธอนึกถึงเรื่องอะไรขึ้นมาแล้ว แล้วก็พูดขึ้นอีกว่า "เธอกับเปรมสุธีร์ ได้ทำการคุมกำเนิดหรือเปล่า?"

"ทำซิ......" คำพูดนี้ของติรณา พูดออกมาอย่างไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่

เพราะว่าเมื่อตอนเดือนที่แล้ว เหมือนจะมีอยู่หลายครั้งที่พวกเขาไม่ได้ทำการคุมกำเนิด แล้วเธอก็อยู่ในระยะปลอดภัย ก็เลยไม่ได้คุม

ตอนแรกนึกว่าจะไม่เป็นอะไร หรือว่า......จะถูกรางวัลแล้ว?

พอคิดมาถึงตรงนี้ ติรณาก็ก้มหน้าลงไปมองหน้าท้องที่แบนเรียบของตัวเองทีหนึ่ง

เธอรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย

"จะกลัวอะไร?" รสิการู้สึกว่ามือข้างที่ตัวเองจับอยู่กำลังสั่นเทา ก็เลยตบมือเธอไปเบา ๆ "เข้าไปตรวจดูก่อน ไว้มั่นใจแล้วค่อยว่ากัน บางทีอาจจะไม่มีอะไรก็ได้"

จะไม่มีอะไรได้ยังไงล่ะ......

ติรณาแค่นึกถึงอาการช่วงนี้ของตัวเอง ก็รู้สึกว่าต้องถูกรางวัลแล้ว

"ไปเถอะ" พอรสิกาเห็นว่าเธอยังนิ่งอึ้งอยู่ ก็ลากเธอเดินไปทางแผนกสูตินรีเวชเลย

ติรณานั้นอยากขัดขืน แต่ทั้งตัวกลับไม่มีแรง จึงได้แต่ถูกรสิกาลากตัวไป

พอมาถึงแผนกสูตินรีเวช ก็รอคิวอยู่พักหนึ่ง แล้วก็มีพยาบาลออกมาเรียกชื่อ

ตอนที่เรียกถึงชื่อติรณานั้น รสิกาสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนเลยว่าตัวเธอกำลังสั่นอยู่

"ไปเถอะ" รสิกาพูดเสียงเบาขึ้นมา "นี่ไม่ใช่เรื่องน่ากลัวอะไรสักหน่อย"

ติรณาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ทีหนึ่ง แล้วก็ได้แต่กัดฟันไว้แน่น เหมือนอย่างกับไปเข้าคุกยังไงอย่างงั้น "งั้นฉันไปแล้วนะ"

"ไปเถอะ" รสิกาจ้องมองสีหน้าของเธอแล้วก็รู้สึกขำ

ที่จริงสภาพแบบติรณา ตัวรสิกาเองก็เคยประสบพบเจอมาก่อน ดังนั้นหลังจากที่เธอพบเห็นความผิดปกติของติรณาแล้ว ถึงคิดได้ว่ามีโอกาสที่จะเป็นการตั้งท้อง

ถ้าเกิดว่าเป็นการตั้งท้องจริง ๆ งั้นติรณาก็จะต้องเริ่มหยุดงานตั้งแต่ตอนนี้เลย สามเดือนแรกถ้าเกิดพักผ่อนไม่เพียงพอละก็ ก็อาจจะเกิดการแท้งได้ง่าย ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ติรณาไม่ได้ถือว่าอายุน้อยแล้ว ยังไงก็ต้องระวังเป็นพิเศษหน่อย