บทที่ 333 เรื่องของถนิต

ที่โรงพยาบาลค่อนข้างเสียงดัง รสิกาจึงไม่ได้คุยกับถนิตนานมากเท่าไหร่ แล้วก็เห็นติรณากลับมาพอดี เธอจึงบอกกล่าวกับถนิตไปคำหนึ่งแล้วก็วางสายไปเลย

"เป็นยังไงบ้าง?" เธอลุกขึ้นมา แล้วถามติรณา

ท่าทีบนใบหน้าติรณาดูสับสนแล้วก็ทำอะไรไม่ถูก ดูไปแล้วก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นมาบ้าง

"เปรมสุธีร์บอกว่าเขาจะรีบมาเดี๋ยวนี้ ให้ฉันรอเขาอยู่ที่นี่" ติรณากลืนน้ำลายลงคอไป "เธอว่าเขาจะไม่อยากเอาลูกคนนี้หรือเปล่า?"

ถ้าหากว่าอยากเก็บไว้ละก็ ทำไมถึงต้องให้เธอรออยู่ที่นี่ด้วยล่ะ......

"อย่าคิดไปเรื่อยซิ" รสิกาตบไหล่เธอเบา ๆ "พวกเราออกไปกันเถอะ ไปรอเขาที่หน้าประตูดีกว่า"

ในเวลานี้ยังเช้าอยู่ แดดข้างนอกจึงไม่ได้ทำให้คนร้อนมากเท่าไหร่ กลับเย็นสบายด้วยซ้ำ

ทั้งสองคนยืนอยู่ตรงหน้าประตูโรงพยาบาล สภาพจิตใจของติรณายังคงค่อนข้างหนักหน่วงอยู่

รสิกากลับอยากปลอบใจสักสองสามคำ แต่ตอนนี้ก็ไม่ใช่ว่าแค่พึ่งการปลอบใจจากเธอก็จะสามารถทำให้เกิดผลได้

ทั้งสองคนรอไปอย่างเงียบเชียบอยู่พักหนึ่ง จนกระทั่งรถของเปรมสุธีร์ปรากฏเข้ามาอยู่ในสายตา รสิกาถึงได้โล่งอกไปได้เปลาะหนึ่ง

เปรมสุธีร์ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อห้าปีก่อนมากนัก สิ่งเดียวที่เปลี่ยนก็น่าจะดูหนักแน่นมากยิ่งขึ้นละมั้ง ตอนนี้ดูไปแล้วเขาไม่มีความรักสนุกและขี้เล่นอย่างเมื่อก่อนแล้ว

พอเขาลงจากรถ ก็พุ่งตรงมาหาติรณาเลย

"เปรมสุธีร์......" ติรณาอ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรสักคำก็ถูกเปรมสุธีร์ที่เดินมาถึงตรงหน้ารวบตัวไปกอดไว้ แล้วเขากอดแน่นมาก

พอรสิกามองจนถึงตอนนี้แล้ว ก็ค่อย ๆ ถอยไปก้าวหนึ่งอย่างเงียบ ๆ เหลือช่องว่างทิ้งไว้ให้พวกเขา

"คุณเป็นอะไรไปคะ?" ติรณารู้สึกแปลกใจกับท่าทีของเปรมสุธีร์

"เด็กคนนี้ พวกเราคลอดเขาออกมาเถอะนะ" น้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความแหบแห้งของปรมสุธีร์ดังขึ้นที่ข้างหูติรณา

"อะไรนะคะ?" ติรณาอึ้งไปครู่หนึ่ง

เมื่อกี้เธอยังเป็นกังวลอยู่ตลอดว่าเปรมสุธีร์จะไม่อยากเก็บเด็กคนนี้ไว้ ถึงแม้ว่าเธอยังไม่ได้เตรียมพร้อมที่จะเป็นแม่คน แต่ถ้าจะให้เธอเอาเด็กคนนี้ออกละก็ ยังไงในใจก็ยังทำใจไม่ได้อยู่ดี

เพราะฉะนั้นตอนนี้มาได้ยินคำพูดประโยคนี้ของเปรมสุธีร์ เธอจึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา แล้วโล่งอกไปอย่างแรงทีหนึ่ง เรื่องที่เป็นกังวลทั้งหมดในใจราวกับว่าได้วางลงไปในชั่วพริบตาเลย

"จะคลอดออกมาจริง ๆ เหรอคะ?" เธอยิ้มแล้วถามออกมา "คุณเตรียมตัวไว้แล้วใช่ไหมคะ?"

"แน่นอน!" เปรมสุธีร์คลายตัวเธอออก สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาอย่างหาได้ยาก "พวกเราใกล้จะแต่งงานกันแล้ว เด็กคนนี้มาได้เวลาพอดีเลย"

"งั้นก็ได้ค่ะ เอาตามที่คุณว่าก็ได้" ติรณาคลี่ยิ้มออกเล็กน้อย

"ลาออกจากงานเถอะ" เปรมสุธีร์พูดขึ้นมา "ตอนนี้คุณจะต้องบำรุงครรภ์ให้ดี ห้ามทำงาน"

"ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นสักหน่อย" ติรณาทำปากจู๋ขึ้นมาเล็กน้อย "แล้วอีกอย่าง ตอนนี้การฟ้องร้องก็เป็นช่วงที่สำคัญอยู่ด้วย ฉันจะไปลาออกได้ยังไงคะ"

"งั้นก็มอบให้คนอื่นไปทำต่อเถอะ" เปรมสุธีร์ยังคงยืนกรานในเรื่องนี้เป็นอย่างมาก "คุณจะต้องหยุดทำงานเดี๋ยวนี้"

"ฉัน......." ติรณายังอยากโต้แย้งอีกสักหน่อย แต่ว่ายังไม่ทันได้พูด ก็ถูกรสิกาขัดจังหวะขึ้นมาซะก่อน

"ฉันเห็นด้วยกับการตัดสินใจนี้"

"รุ้ง?" ติรณาจ้องมองไปที่รสิกาอย่างแปลกใจเล็กน้อย

รสิกาเดินมาทางนี้สองก้าว แล้วพูดเสียงต่ำขึ้นว่า "ถึงแม้ว่างานจะสำคัญ แต่ในเมื่อตอนนี้เธอตั้งท้องแล้ว จะต้องคิดเผื่อลูกในท้องให้มาก ๆ การดูแลปกป้องเด็กในช่วงเริ่มต้นนั้นสำคัญมาก ถ้าเกิดว่าดูแลได้ไม่ดี ก็จะทำให้เกิดการแท้งได้ง่าย ถ้าเกิดว่าแท้งตอนนี้ ละก็ ต่อไปก็อาจจะไม่สามารถท้องได้อีกแล้วนะ"

ติรณาตกใจกับคำพูดของรสิกาไปไม่น้อย แม้แต่มือก็ยังสั่นไปสองที แล้วก็กำเสื้อผ้าของเปรมสุธีร์แน่นอย่างไม่รู้ตัว "เธอไม่ได้โกหกฉันนะ?"

"ฉันโกหกเธอแล้วจะได้ผลดีอะไรกัน?" รสิกายักไหล่เล็กน้อย "แต่ตัวเธอนั่นแหละ เธออย่าลืมนะว่าหลายปีมานี้อดหลับอดนอนทำงานหามรุ่งหามค่ำทำลายร่างกายไปมากแค่ไหน นี่ฉันหวังดีกับเธอนะ"

และที่สำคัญรสิกาก็เป็นคนที่เคยผ่านมาแล้ว เธอมีสิทธิ์ที่จะพูดคำพูดแบบนี้