บทที่ 334 ไปกินข้าวด้วยกัน

"ไม่ใช่รังเกียจ งั้นคืออะไรละคะ?" สมองของติรณาตั้งสติกลับมาไม่ได้ไปชั่วขณะ

"คือสงสาร" เปรมสุธีร์ถอนหายใจออกมาทีหนึ่ง

เขาเติบโตมากับถนิตตั้งแต่เด็ก แล้วก็รู้จักเขาดีมากพอ

ถนิตอาจจะรักรสิกา แต่เขาก็ยังมีศักดิ์ศรีที่เป็นของตัวเอง เขาไม่มีทางที่จะเล่าความเจ็บปวดที่เคยตัวเองเคยประสบมา และตอนนี้ก็ยังประสบอยู่ให้รสิการู้แล้วปวดใจ และสงสาร แล้วก็มาเป็นแฟนกับเขาเพราะความสงสารเหล่านี้แน่

"มันเวลาไหนแล้ว เขายังมาคิดแบบนี้อีก" ติรณาพูดขึ้นมา

"คุณไม่รู้เรื่อง" เปรมสุธีร์ยิ้มออกมาเล็กน้อย

"ฉันไม่รู้เรื่องตรงไหนกันคะ ไม่เข้าใจจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่เป็นแค่เรื่องง่าย ๆ แต่พอมาอยู่บนตัวพวกเขากลับซับซ้อนไปได้ขนาดนี้" ติรณาพูดออกมา

ชอบก็คือชอบ รักก็คือรัก เรื่องง่ายจะตายไป ตั้งแต่เมื่อห้าปีที่แล้วทั้งสองคนก็รู้ใจตัวเองชัดเจนดีมากแล้ว แล้วทำไมยังต้องลากยาวมาถึงตอนห้าปีให้หลังด้วย

แล้วถึงจะลากยาวมาห้าปีแล้ว แต่ตอนนี้ทั้งสองคนก็มีลูกแล้ว ยังมีอะไรที่ไม่สามารถฝ่าฟันไปได้อีกเหรอ?

......

รสิกาขับรถของติรณากลับมาถึงบ้าน เธอก็เข้าไปล้างมือในห้องน้ำ พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเงาคนที่อยู่ในกระจก อยู่ในฤดูร้อนแบบนี้แต่ด้านนอกก็ยังใส่เสื้อคลุมแขนสั้นไว้ตัวหนึ่ง ถึงจะบาง แต่ในฤดูร้อนแบบนี้ไม่มีใครเขาใส่แบบนี้กันหรอก

ยังดีที่ว่าวันนี้ทั้งสมองของติรณาถูกเรื่องลูกยัดเต็มไปหมด จึงไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ

รสิกาปิดก๊อกน้ำไป แล้วดึงกระดาษแผ่นหนึ่งมาเช็ดมือ แล้วโยนลงไปในถังขยะแล้วก็ไปที่ห้องครัว

ยุ่งไปทั้งช่วงเช้า จนเธอลืมไปเลยว่าตัวเองยังไม่ได้กินข้าวเช้า

เมื่อเช้าของทั้งหมดที่ติรณาทำไว้ก่อนไปยังไม่ทันได้เก็บกวาด รสิกาเองก็ได้แต่ทำอาหารเช้าแบบง่าย ๆ ให้ตัวเองไป

พอกินเสร็จแล้วเธอถึงกลับไปที่ห้องนอน

บางทีเรื่องที่ติรณาตั้งท้องอาจจะทำให้เธอมีแรงบันดาลใจขึ้นมา หรือบางทีตอนที่เปรมสุธีร์ประคองติรณาขึ้นรถไปนั้น เธอหันไปมองพอดี แล้วเห็นความรู้สึกพึ่งพาอาศัยกันที่ปรากฏออกมาจากตัวทั้งสองคนละมั้ง

ไม่ว่ายังไงภาพนั้นทำให้ใจเธอรู้สึกอบอุ่นเป็นอย่างมาก

ภายใต้สถานการณ์ที่มีแรงบันดาลใจล้นหลาม มือของรสิกาไม่มีทางหยุดลงได้เลย แล้วรูปออกแบบชุดแต่งงานที่รบกวนเธอมานาน ในที่สุดก็ถูกออกแบบสำเร็จออกมาได้ช่วงเวลาตอนบ่าย

ในตอนที่เธอวางปากกาไป แล้วเอารูปออกแบบขึ้นมาดูทีละแผ่นทีละแผ่น ในที่สุดมุมปากก็ค่อย ๆ คลี่ยิ้มขึ้นมาช้า ๆ

ชุดแต่งงานทั้งชุด คราวนี้ถือได้ว่าออกแบบเสร็จสักที ใช้ระยะเวลาช้าไปกว่าที่เธอคาดคิดเอาไว้เล็กน้อย แต่ว่าในระหว่างที่ทำมีบรู๊คมาช่วยด้วยก็สามารถทดแทนเวลากลับมาได้แล้ว

พอคิดมาถึงตรงนี้ รสิกาก็รีบโทรหาบรู๊ค แล้วนัดเวลากับเขาไว้ก่อน จะได้ไปสตูดิโอได้สะดวก

บรู๊คบอกให้เธอไปพรุ่งนี้เช้าเลย ช่วงนี้เขามีเวลาว่างพอดี

รสิกาบอกขอบคุณไปแล้วก็วางสาย เธอวางกระดาษทั้งหมดและโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ จากนั้นก็พิงพนักเก้าอี้หมุน หมุนตัวไปรอบหนึ่ง ในใจรู้สึกสบายใจเป็นอย่างมาก

ในตอนที่สมองของเธอกำลังวาดภาพการตัดเย็บชุดแต่งงานอยู่นั้น โทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

เธอยืดตัวตรงขึ้นมา แล้วยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์มา พอเห็นชื่อที่แสดงอยู่ข้างบนแล้ว ริมฝีปากของเธอก็คลี่ยิ้มออกมาโดยอัตโนมัติ

"ฮัลโหล"

"กินข้าวหรือยัง?" น้ำเสียงของถนิตดังลอยมา

"ยังค่ะ" รสิกาพูดขึ้นมา

"ลงมาเถอะ"

"ลงไปเหรอคะ?" รสิการู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

"ผมรอคุณอยู่ใต้ตึก" ถนิตพูดขึ้นมา

รสิกาอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตาหยีขึ้นมาเล็กน้อย "ได้ค่ะ งั้นคุณรอฉันสักครู่นะ"

เธอเก็บโทรศัพท์ไป แล้วหยิบเสื้อคลุมที่ถอดวางไว้บนเตียงเมื่อกี้มา พอใส่เสร็จแล้วก็ออกจากบ้านไป

พอลงมาใต้ตึกแล้ว ก็เห็นรถของถนิตจอดอยู่ด้านนอกจริง ๆ เธอวิ่งไปหลายก้าว จากนั้นก็ดึงประตูฝั่งที่นั่งข้างคนขับออก แล้วเข้าไปนั่ง

"คุณไม่เป็นกังวลว่าฉันจะกินข้าวไปแล้วเหรอคะ?" พอขึ้นรถมาแล้ว เธอก็ถามขึ้นมาอย่างรู้สึกสนุก