บทที่ 357 ซุปไก่พิษ

นันท์นรีเก็บความคิดไว้ในใจ ไม่ได้สังเกตแววตาทิมทิม ได้ยินว่ากินอะไรไม่ได้ การตอบสนองแรกของเธอก็คือต้องเอาซุปไก่กลับไป

“ถ้ากินไม่ได้ งั้นฉันเอากลับไปก่อน……” นันท์นรียื่นมือกำลังจะเก็บซุปไก่ แต่เพิ่งยื่นมือออกไปก็ได้ยิน ทิมทิมพูดว่า

“ตรวจเสร็จค่อยกินก็ได้ครับ” เขาตัวเล็ก แต่เสียงไม่เบา เสียงชัดเจนไร้เดียงสาได้ยินกันทั้งห้องผู้ป่วย

นันท์นรีเกร็งลำคอ แล้วเลื่อนขึ้นลงก่อนพูดขึ้น “มันจะเย็น ฉันจะกลับไปอุ่นแล้วเอามาใหม่”

“ลำบากขนาดนั้นทำไม” รสิกายกยิ้มจางๆ “ที่โรงพยาบาลมีเตาอบไมโครเวฟ อุ่นได้”

นันท์นรีสังเกตเห็นสีหน้ารสิกา ดวงตาสองข้างของหล่อนเหมือนทะลุดวงตานันท์นรีได้ ราวกับเห็นชัดเจนว่าก้นบึ้งหัวใจเธอกำลังคิดอะไร

มันทำให้หัวใจนันท์นรีสั่นอีกครั้ง ถ้าเธอยังยืนกรานนำซุปไก่กลับไปอีก ก็จะกระตุ้นความสงสัยของพวกเขา แต่ถ้าไม่นำกลับไป ถ้าเดี๋ยวรสิกานำซุปไก่ไปตรวจสอบ จะทำยังไง?

นันท์นรีตกอยู่ในสภาวะลำบากใจทันที ขณะที่เธอไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี ท่านเฉลิมสิทธิ์ก็เอ่ยปาก “นันท์ เธอกลับไปก่อน”

“แต่ปู่คะ……” นันท์นรีอยากยืนกรานอีก แต่ยังพูดไม่จบก็ถูกท่านเฉลิมสิทธิ์ขัดจังหวะ

“กลับไป” น้ำเสียงเขาเย็นยะเยือกขึ้น มีอานุภาพที่ปฏิเสธไม่ง่ายดาย

นันท์นรีจำเป็นต้องก้มหน้าตอบตกลง

ก่อนไป เธอมองซุปไก่นั้นอีกครั้ง ยังคงไม่พูดอะไรทั้งนั้น ก็เดินออกจากห้องผู้ป่วยไป

หลังจากเธอไปแล้ว ท่านเฉลิมสิทธิ์ก็มองไปที่รสิกา แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “เรื่องเมื่อวาน เธอพิจารณายังไงบ้าง?”

เขาหมายถึง เรื่องที่ให้ทิมทิมกลับตระกูลวัชรเดชานนท์

ถึงแม้รสิกาจะรู้เรื่องที่เกิดกับตัวถนิตในตอนแรกแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมให้สิทธิในการเลี้ยงดูลูก

อีกอย่าง ถนิตเองก็ไม่ได้สนใจว่าตัวเองจะอยู่ในลำดับวงศ์ตระกูลวัชรเดชานนท์หรือไม่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะให้ทิมทิมกลับตระกูลวัชรเดชานนท์

ดังนั้นเรื่องนี้ ไม่จำเป็นต้องปรึกษาหารือ

“ไม่ว่าจะพิจารณานานแค่ไหน ฉันก็ยังตอบเหมือนเดิมค่ะ” รสิกาเอ่ยปาก มองท่านเฉลิมสิทธิ์ด้วยสายตาแน่วแน่ “ฉันจะไม่ให้ทิมทิมกลับไปตระกูลวัชรเดชานนท์”

ตระกูลวัชรเดชานนท์ในสถานการณ์ปัจจุบัน อย่าว่าแต่ทิมทิม ถึงจะเป็นเธอก็ไม่อยากย่างเท้าเข้าไปเกี่ยวข้องเหมือนกัน

คำตอบรสิกาแทบจะเป็นไปตามที่ท่านเฉลิมสิทธิ์คาดไว้ เขาหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็หายใจออกช้าๆ สายตาอึมครึมขึ้น แม้แต่เสียงก็มีความแหบพร่านิดหน่อย “ถ้าฉันบอกว่า ฉันยอมให้เธอกับถนิตคบกันล่ะ?”

ถ้าเขายอมให้ถนิตกับรสิกาคบกัน แบบนั้นเธอยังไม่เห็นด้วยที่จะให้ทิมทิมกลายเป็นคนในตระกูลวัชรเดชานนท์อยู่หรือไม่?

เพื่อเด็ก ท่านเฉลิมสิทธิ์ได้ยอมอ่อนข้อครั้งยิ่งใหญ่แล้ว

เขาถึงขนาดยอมให้คนที่ตัวเองไม่ชอบได้คบกับหลานชาย เขาไม่เชื่อว่าทำแบบนี้แล้ว รสิกายังไม่เปลี่ยนใจ

“เฮอะ” รสิกาแค่นหัวเราะขึ้นมาทันที ระหว่างที่พูดไม่มีความเคารพใดๆ อีกแล้ว “คุณคิดว่า ฉันจะบังคับทิมทิมให้ทำสิ่งที่ตัวเองไม่อยากทำเพื่อบรรลุเป้าหมายตัวเองหรือไง?”

การเจรจาที่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ รสิกาจะไม่ทำและรังเกียจที่จะทำมันด้วย

บางทีเธออาจจะอยากคบถนิตแบบถูกต้อง แต่เธอในตอนนี้ ไม่ต้องการมันแล้ว

เหมือนอย่างที่ถนิตพูด แค่เขาต้องการ ก็สามารถหย่ากับนันท์นรีได้ทุกเมื่อ

สาเหตุที่ยังยืดเยื้อไม่ดำเนินการ ก็เพราะท่านเฉลิมสิทธิ์นั่นแหละ

อีกอย่างท่านเฉลิมสิทธิ์พูดประโยคนี้ต่อหน้าทิมทิม ต่อไปนี้ไม่ว่ารสิกาจะต้องได้รับการยินยอมจากท่านเฉลิมสิทธิ์ด้วยเหตุผลใดก็ตาม ก็สร้างความไม่พอใจให้ทิมทิม คิดว่าเธอให้ทิมทิมกลับตระกูลวัชรเดชานนท์เพื่อได้คบกับถนิต

ท่านเฉลิมสิทธิ์มาถึงจุดนี้แล้ว ก็ยังจะลองสร้างความลำบากใจให้รสิกาอีกครั้ง