บทที่ 358 หนีจากอันตราย

รสิกาไม่แน่ใจว่าในซุปไก่นั้นมีปัญหาหรือไม่ แต่หลังจากนึกถึงปฏิกิริยาผิดปกติของนันท์นรีในวันนี้ เธอก็คิดว่าลองดูสักหน่อย

ตอนนี้ก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว แต่ถ้ามีวิธีก็คุ้มค่าที่จะลองมัน

จณัตว์ได้ยินคำแนะนำจากเธอ ก็เปลี่ยนชุดกาวน์สีขาวแล้วไปทดสอบส่วนประกอบซุปไก่ด้วยตัวเอง

เพราะชัยเดชต้องทำธุระในบริษัท จึงอยู่โรงพยาบาลนานไม่ได้

ตอนนี้ถนิตถูกเรื่องยุ่งยากรุมล้อม ธุระในบริษัทเมืองเอและเมืองซีชัยเดชเป็นคนจัดการคนเดียว เขาก็ลำบากมากเช่นกัน

รสิกาให้ทิมทิมอยู่ในห้องผู้ป่วย ส่วนตัวเองไปส่งชัยเดช

“งานแต่งเปรมสุธีร์กับติรณาใกล้เข้ามาแล้ว เรื่องทางนี้ก็ยังไม่มีผลสรุป ไม่รู้ว่าถึงตอนนั้นจะมีอุปสรรคอะไรไหม” บนทางเดินโรงพยาบาล ชัยเดชพูดแบบนั้น

นับเวลาดูแล้ว ห่างกับวันแต่งงานติรณาแค่สามวัน

สองสามวันนี้ติรณารู้ว่าเธอยุ่งก็เลยไม่ได้ติดต่อเธอ แต่เธอก็ไม่คิดจะติดต่อหล่อนเพื่อถามสถานการณ์

ก่อนวันแต่งงานหลายๆ คนมักจะเครียดและถึงขนาดคิดฟุ้งซ่าน รสิกาควรต้องอยู่เป็นเพื่อนหล่อน แต่สถานการณ์ในตอนนี้ เธอไม่สามารถคำนึงถึงทุกคนได้

“ทำได้แค่หวังว่าถนิตจะตามหานีรชาเจอไวๆ” รสิกาพูดอย่างปวดศีรษะ

“เรื่องนีรชาหายตัวไป เธอบอกบรู๊คหรือยัง?” ชัยเดชถามอีก

รสิกาส่ายหน้า “ยังไม่ทันได้บอกเลย”

และเธอก็ไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้ต้องบอกบรู๊คหรือไม่ “ช่วงนี้อาจารย์ฉันก็ยุ่งมาก ถ้าให้เขารู้เรื่องนีรชาหายตัวไป เขาก็จะกังวลไปด้วย”

ถึงแม้รสิกาไม่แน่ใจว่าตอนนี้บรู๊คและนีรชามีความสัมพันธ์อะไรกันและมีความรักลึกซึ้งกันแค่ไหน แต่เธอรู้สึกว่า นีรชาเองก็ต้องเลือกที่จะไม่บอกบรู๊คแน่นอน

“แจ้งตำรวจหรือยัง?”

“แจ้งไม่ได้”

ตอนแรกที่รสิกาได้ยินว่าการหายตัวไปของนีรชาเกี่ยวข้องกับถวัลย์ ก็ถามถนิตแบบนี้เช่นกัน

แต่ได้รับคำตอบมาว่า แจ้งความไม่ได้

ทำไมแจ้งความไม่ได้?

ตามคำพูดของถนิตก็คือ ตระกูลวัชรเดชานนท์คือตระกูลใหญ่อันทรงเกียรติในเมืองซีมาหลายสิบปี ถึงแม้ตอนนี้จะไม่เท่าเมื่อก่อน แต่ยังต้องรักษาเกียรติตระกูลวัชรเดชานนท์ไว้อยู่

การสังหารต่อสู้ภายใน จะให้คนนอกรู้ไม่ได้เช่นกัน

“ได้แค่หวังว่าเขาจะหาเธอเจอเร็วๆ” ชัยเดชหายใจเข้าลึกๆ

“ฉันส่งนายตรงนี้นะ” รสิกาหยุดฝีเท้า ลิฟต์อยู่ตรงหน้าไม่ไกล “ฉันยังต้องกลับไปเฝ้า”

ชัยเดชมองเธอ สายตามืดมนเล็กน้อย ริมฝีปากขยับอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็พูดขึ้นว่า “ฉันไปแล้วนะ เธอเองก็อย่าเหนื่อยเกินไปล่ะ”

“อืม” รสิกาพยักหน้า

หลังจากมองส่งชัยเดชเข้าลิฟต์ไป รสิกาก็หันหลังเดินไปที่ห้องผู้ป่วย

……

นีรชาไม่รู้ว่าตัวเองดิ้นรนแกะเชือกจนได้รับบาดเจ็บกี่ครั้งแล้ว แต่หลังจากพยายามมานับครั้งไม่ถ้วน สุดท้ายเธอก็พยายามเอาสองมือตัวเองที่ถูกมัดไว้ด้านหลังมาไว้ข้างหน้าได้

แต่นี่คือราคาที่ต้องจ่าย เธอแค่รู้สึกว่าไหล่สองข้างตัวเองเหมือนใกล้จะหลุด เจ็บจนน้ำตาเธอไหลอาบแก้ม ฝุ่นที่อยู่บนใบหน้าในตอนแรกเมื่อเจอกับน้ำตา ใบหน้าเล็กของเธอก็มีสภาพย่ำแย่ทันที