บทที่ 359 ในที่สุดก็ตัดใจ

ด้วยการเตือนของแฟนหนุ่ม ผู้หญิงก็มองอย่างละเอียดอีกครั้ง สุดท้ายก็วางใจ “งั้นเราช่วยเธอกันเถอะ”

ขณะที่พวกเขาสองคนกำลังปรึกษากันเบาๆ นีรชาก็ยืนอยู่ที่เดิมไม่ได้เข้าไปใกล้ เธอก็กลัวว่าการเคลื่อนไหวใดๆ ของตัวเองจะทำให้สองคนตรงหน้าตกใจกลัว ตอนนี้ในตัวเธอไม่มีโทรศัพท์และไม่มีเงิน ถ้าพลาดสองคนนี้ไป ไม่แน่อาจจะกลับเมืองซีไม่ได้แล้วจริงๆ

โชคดีที่หลังจากสองคนนั้นปรึกษากันแล้ว สุดท้ายก็ตัดสินใจช่วยเหลือนีรชา

ผู้หญิงเอาทิชชูเปียกให้นีรชา ขณะที่นีรชาเช็ดฝุ่นบนหน้าแล้วเผยใบหน้า แม้แต่ผู้หญิงเองก็มองอย่างตกตะลึงไปสองสามวินาที

นีรชาหน้าตาสวยมาก โดยเฉพาะหลายปีที่ผ่านมาหลังจากตัวเองแต่งตัวเป็น เมื่อเธอปรากฏตัวต่อหน้าคนอื่น มักมอบความรู้สึกที่น่าทึ่ง

ผู้หญิงมองนีรชา ในใจรู้สึกตัวเองด้อยกว่า อย่างมากเธอก็ถือว่าหน้าตาธรรมดา เธอหันไปมองแฟนหนุ่มตัวเองโดยไม่รู้ตัว แต่เห็นสีหน้าแฟนหนุ่มเรียบเฉย เหมือนไม่ได้สังเกตเลยว่านีรชาสวยมากแค่ไหน

ในใจผู้หญิงอบอุ่นทันที

ทั้งสามคนเดินลงเขาไปพร้อมกัน นีรชาเห็นทางหลวงอยู่ไกลๆ ก็เผยรอยยิ้มทันที “ดีจัง”

“เราต้องโบกรถไปเมืองอื่น เธอล่ะ?” ผู้หญิงถามนีรชา

“ฉันต้องเข้าเมือง” มองไปทางเมืองซี ดวงตานีรชาก็มืดลง “ฉันขอยืมโทรศัพท์พวกคุณโทรหน่อยได้ไหม?”

“ได้สิ” ผู้หญิงยื่นโทรศัพท์ตัวเองให้นีรชาอย่างรวดเร็ว

นีรชากล่าวขอบคุณแล้วรับมา เธอเปิดแป้นโทรศัพท์กดหมายเลขแล้วพบว่านอกจากเบอร์โทรศัพท์บรู๊คแล้ว ตัวเองจำเบอร์คนอื่นไม่ได้เลย

ลังเลสักพัก เธอก็ยังโทรหาบรู๊ค

ปลายสายดังอยู่นานมากก่อนจะเชื่อมติด ได้ยินว่าเชื่อมติดแล้ว นีรชาดีใจกำลังจะเอ่ยปากก็ได้ยินเสียงผู้หญิงหนึ่งจากปลายสาย “Bonjour?”

นีรชาตกตะลึงทันที

นี่มัน……ภาษาฝรั่งเศสใช่ไหม?

เธอเคยได้ยินบรู๊คพูดฝรั่งเศสตอนรับโทรศัพท์ จึงฟังเข้าใจศัพท์ฝรั่งเศสง่ายๆ บางคำ แต่เธอไม่คิดเลยว่า โทรศัพท์บรู๊คจะมีผู้หญิงฝรั่งเศสรับสาย?

เธอเกือบจะสงสัยว่าตัวเองโทรผิด แต่หลังจากเช็คเบอร์อย่างละเอียดแล้ว นี่ก็เบอร์บรู๊คนี่หน่า

นีรชาแค่รู้สึกหัวใจตัวเองเหมือนถูกมือคู่หนึ่งกำไว้แน่นในพริบตาเดียว ทำให้เบ้าตาเธอเริ่มแสบร้อน

ผู้หญิงในปลายสายโทรศัพท์ไม่ได้ยินเสียงทางนี้ ก็เปลี่ยนเป็นภาษาอังกฤษ

นีรชาหายใจเข้าลึกๆ ทำให้อารมณ์ตัวเองมั่นคงแล้ว จากนั้นก็เอ่ยปากด้วยเสียงที่แหบเล็กน้อย “บรู๊คอยู่ไหม?”

“เขาอยู่ห้องน้ำ” ผู้หญิงปลายสายตอบ “เธอโทรหาเขามีอะไร?”

เขาอยู่ห้องน้ำ……สี่คำนี้เหมือนโจมตีนีรชาอย่างรุนแรงเหมือนมนต์สะกด

เธอเอ่ยปากไม่ได้อีกต่อไป ทำได้แค่ตัดสายโทรศัพท์อย่างลุกลี้ลุกลน แต่น้ำตาในดวงตาก็ไหลลงมาอย่างช่วยไม่ได้

นีรชาร้องไห้กะทันหันทำให้สองคนที่ช่วยเธอตกใจ

“เธอเป็นอะไร?” ผู้หญิงถามเธออย่างเป็นห่วง “เกิดเรื่องอะไรเหรอ?”

“ฉันไม่เป็นอะไร……” นีรชาใช้หลังมือเช็ดน้ำตาบนหน้า จากนั้นก็คืนโทรศัพท์ให้เธอด้วยตาที่แดง “ขอบคุณพวกคุณที่ช่วยฉัน”

ผู้หญิงยังอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่นีรชาขยับเท้าเดินไปทางเมืองซีแล้ว นี่เธอตั้งใจจะเดินเท้ากลับเหรอ?

ผู้หญิงกับแฟนหนุ่มตัวเองมองหน้ากัน จากนั้นก็ขมวดคิ้ว ควักกระเป๋าเงินออกมาจากกระเป๋าตัวเอง หยิบแบงก์สีแดงออกมาหนึ่งใบแล้วไล่ตามนีรชาไป