บทที่ 360 ระวังพวกมัน

นีรชาไร้เรี่ยวแรงไปทั้งร่าง เมื่อยืนต่อหน้ารสิกาแล้ว เส้นตึงเครียดในสมองเธอก็ขาด “ผึง” เธอยังไม่ทันได้พูดกับรสิกาสักประโยคเดียว ทั้งร่างล้มลงกับพื้นทันที

เธอเหนื่อยเกินไป ทั้งหิวและเหนื่อย

ไม่ได้กินอะไรเลยมาหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม แถมเดินบนถนนภูเขามาตั้งนาน อดทนกลับมาถึงโรงพยาบาลได้ก็ไม่ง่ายแล้ว

หลังจากนีรชาเป็นลมรสิกาก็รีบเรียกคุณหมอมาตรวจร่างกายเธอ เธอหิวจนเป็นลม หมอให้กลูโคสเธอและเตรียมห้องผู้ป่วยให้เธอ

ช่วงเวลาที่เธอหมดสติไป รสิกาช่วยเธอเช็ดฝุ่นบนตัวด้วยผ้าขนหนู หลังจากเห็นแผลบนมือและไหล่เธอ ก็สงสารจนไม่กล้าออกแรงเกินไป กลัวว่าจะทำเธอเจ็บ

หลังจากทำทุกอย่างเรียบร้อยแล้วรสิกาก็โทรหาถนิต

ถนิตยังร้อนใจเพราะตามหานีรชาไม่เจอ สายโทรศัพท์นี้ถือเป็นการช่วยชีวิตเขา

“เธอกลับมาแล้วเหรอ?” เมื่อได้ยินรสิกาพูดแบบนี้ ถนิตก็ประหลาดใจเล็กน้อย “เธอกลับมาได้ยังไง?”

“ตอนนี้เธอหลับอยู่ เรื่องอื่นฉันยังไม่ทันได้ถาม ถ้านายมีเวลาว่างก็มาโรงพยาบาลหน่อย” รสิกาพูด

ท่าทางเมื่อกี้ก่อนที่นีรชาจะหมดสติไปทำให้รสิการู้สึกมีบางอย่างผิดปกติมาก ตอนตรวจร่างกายเธอรสิกาก็สังเกตเป็นพิเศษ บนตัวเธอนอกจากแผลที่ข้อมือและไหล่แล้วก็ไม่มีที่อื่น คงไม่ได้ถูกล่วงละเมิดทางเพศ แต่ทำไมเธอถึงทำหน้าแบบนั้นล่ะ?

เหมือนโดนใครทำร้ายมาอย่างรุนแรง……

รสิกาไม่ค่อยเข้าใจ

“เดี๋ยวฉันไป” ถนิตพูดเสียงเข้ม

“อืม เดินทางระมัดระวังนะ” รสิกาพูด

หลังจากเก็บโทรศัพท์ รสิกาก็ลุกขึ้นออกไปจากห้องผู้ป่วยนีรชา เธอไปดูห้องผู้ป่วยท่านเฉลิมสิทธิ์ ทิมทิมยังคงนั่งอยู่ข้างในเงียบๆ ถือโทรศัพท์เล่นเกมอยู่ แต่ไม่ได้เปิดเสียง

ท่านเฉลิมสิทธิ์ยังคงหลับอยู่ ก็ไม่รู้จะตื่นเมื่อไร

“แม่ คุณน้าดีขึ้นหรือยัง?” ทิมทิมเห็นเธอเข้ามาก็เก็บโทรศัพท์ เอ่ยถามเสียงเบา

รสิกาพยักหน้า “ดีขึ้นแล้ว ตอนนี้นอนอยู่”

“งั้นก็ดีครับ”

รสิกาเดินไปนั่งข้างเขา

ทิมทิมถามขึ้นอีก “พวกเขาจะหย่ากันไหม?”

รสิกาตกตะลึงก่อนจะตอบสนองได้ว่าเขาหมายถึงอะไร “ไม่รู้”

ถนิตจะหย่ากับนันท์นรีหรือไม่เธอไม่รู้ แต่เรื่องในครั้งนี้ นันท์นรีก็คงไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำยังไงดี

เธอเป็นคนนำซุปไก่มา เธอเคยให้ท่านเฉลิมสิทธิ์ดื่มด้วย คิดจะทำร้ายเขาไม่ต้องตั้งใจเดาก็รู้ได้

ตอนนี้รสิกาแค่กำลังคิดว่า นันท์นรีจะวางแผนผ่านเรื่องครั้งนี้ยังไง

……

จริงๆ แล้วนีรชานอนไปไม่เยอะ ตอนเธอตื่นขึ้นมาก็เห็นข้างเตียงตัวเองมีสองคนยืนอยู่ เธอตกตะลึงสักพักใหญ่ก่อนจะพบว่านั่นคือถนิตและรสิกา

“พี่……” เห็นถนิต นีรชาก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังมีเรื่องที่ยังไม่ได้พูดกับเขา เธอยากนั่งขึ้นมาจากเตียง แต่มือเพิ่งออกแรงก็รู้สึกเจ็บแปล๊บขึ้นมา

“นี่ เธออย่าเพิ่งขยับสิ” รสิกาเห็นเธอตื่นขึ้นมาก็ขยับใหญ่เลย รีบกดข้อมือเธอลงเบาๆ “เธออยากพูดอะไรก็นอนพูดก็ได้ ไม่ต้องลุกขึ้นมา”

“ฉันรู้เธอจะพูดอะไร” ถนิตก็พูดขึ้นเสียงเบา